Rebel with a cause

Pinkpop zaterdag 2008 in beeld gebracht

2008-06-01T15:08:00.003+02:00

Gisteren was mijn eerste Pinkpop. Namen als The Verve, Blood Red Shoes en Stereophonics deden mij besluiten de bijna 3 uur lange reis richting Landgraaf te maken. Een reis zie zelfs een stukje via Duitsland voerde. Een uitgebreid verslag volgt nog (of niet :P) maar hier volgt iig alvast een fotoverslag van een dag vol goede optredens.

Blood Red Shoes

Moke

Bad Religion

KT Tunstall

Amy MacDonald
(aan het begin en aan het eind van de show ;))

Stereophonics

The Verve

Foo Fighters

Blood Red Shoes debuteert sterk met Box of Secrets

2008-05-05T11:31:00.003+02:00

De afgelopen maanden heeft Blood Red Shoes haar naam als live act, dankzij een uitgebreide tour langs onder meer London Calling, Eurosonic, Ekko en de Effenaar, reeds weten te vestigen. Dit gegeven, in combinatie met het al maanden geleden op internet gelekte debuutalbum 'Box of Secrets', heeft de hype rond dit Britse duo alleen maar vergroot. Nu ligt de debuutplaat van Laura-Mary Carter en Steven Ansell dan ook eindelijk in de winkels en grijpen wij van Coldplayfans de kans om dit album te bespreken.

Met 'Box of Secrets' streeft Blood Red Shoes haar 'Rock & Roll-droom' na, een droom die de band in drie jaar tijd ruim drienhonderdvijftig optredens opleverde. Het jonge duo klinkt daardoor op dit album goed op elkaar ingespeeld en kent een vrij eigen geluid. Een geluid dat wellicht niet uitblinkt in originaliteit maar wel in de uitvoering. Alle elf liedjes bestaan uit door Laura-Mary geproduceerde pittige en catchy gitaarrifs, felle uptempo drumpartijen van drummer Steven en door beide bandleden vol enthousiasme gezongen teksten. Hierin liggen dan ook zowel de kracht van de band (snelheid, passie en power) als de zwakte van de band (weinig variatie).

Met 'I Wish I Was Someone Better', 'You Bring Me Down' en 'It’s Getting Boring by the Sea' zijn direct de drie hoogtepunten van 'Box of Secrets' benoemd. Drie enorm aanstekelijke, stevige en goede gitaarsongs. Maar dit wil zeker niet zeggen dat de overige acht nummers voor dit niveau onder doen. Ook iets minder aanstekelijke liedjes als 'ADHD', waarbij Ansell en Carter elkaar en de luisteraar duidelijk hoorbaar opstoken, en 'Say Something, Say Anything' blijven lang nagalmen in je hoofd. Echte matige album-vullers staan er dan ook niet op dit album. 'Hope You're Holding Up' is een opvallende en waardige afsluiter van de plaat. Het is veel rustiger van aard en kent door de toevoeging van enkele strijkers een erg rijk geluid.

Blood Red Shoes heeft de afgelopen maanden haar live reputatie al een goede dienst bewezen en levert nu met 'Box of Secrets' ook nog eens een uitstekend debuutalbum af. Een plaat die ondanks echte afwisseling toch elf nummers lang blijft boeien. Daarvoor zijn de nummers gewoon goed en aanstekelijk genoeg.

Blood Red Shoes live zien? De band speelt op 18 mei in Vera (Groningen), 19 mei in Doornroosje (Nijmegen) en 31 mei op Pinkpop.

Tracks:
Doesn't Matter Much
You Bring Me Down
Try Harder
Say Something, Say Anything
I Wish I Was Someone Better
Take The Weight
ADHD
This Is Not For You
It's Getting Boring by the Sea
Forgive Nothing
Hope You're Holding Up

Sfeerverslag: Koninginnedag 2007

2008-05-03T20:30:00.002+02:00

Wat doe je met Koninginnedag als je geen zin hebt in alle drukte, 'het Oranje-gevoel' en Nederlandse meezinghits van Jeroen van der B.? Juist, je gaat naar een festival. Oranjepop in het Hunnerpark in Nijmegen in dit geval. Een leuke groep mensen met daarin het bijzonder mijn lief zijn al snel bereid gevonden te gaan en ook de line-up is de moeite waard. Hieronder een aantal foto's ter verslag van Oranjepop 2008.

Oranjepop 2008, een leuk festival dankzij het fraaie festivalterrein

De gezellige drukte

En het bier smaakte ook nog eens goed!

De muziek was dik in orde, mede dankzij de dj's van de dag: Kabaal en Sjans, en acts als

Marike Jager

Friska Viljor

Flip Kowlier, wellicht het hoogtepunt van de dag!

Agua de Annique

Blood Red Shoes & London Calling

2008-05-03T19:43:00.005+02:00

Omdat je winnende combinaties (in dit geval Bakkertje en London Calling) niet moet veranderen was ik vorige week zaterdagavond weer in beide zalen van de Amsterdamse poptempel Paradiso te vinden voor de voorjaarseditie van London Calling. Voor de mensen die het festival niet kennen: London Calling is een halfjaarlijks festival waarbij de nieuwste en hipste (vooral) Britse bandjes aan het Nederlandse publiek voorgesteld worden. Er valt dus heel wat te ontdekken.Toevalliger wijs (ik was weer eens in Concerto verdwaald) kwam ik er ruim op tijd achter dat vrijdag middag 25 april het hippe Blood Red Shoes een instore optreden kwam geven.

Blood Red Shoes

Laura-Mary Carter

De instore van Blood Red Shoes vormde een mooie warm-up voor de festival-dag van zaterdag. :) De jonkies van Laura-Mary Carter en Steve Ansell gaven tussen de cd's een concertje van iets meer dan een kwartier waarin zij 4 liedjes speelden. Helaas had de band enkele technische problemen dus kwam er geen toegift.

Steve Ansell

London Calling Zaterdag

In eerste instantie leek de zaterdag echt grote headliners te ontberen maar gedurende de avond werd het tegendeel toch bewezen.

De festival avond begon in de kleine zaal met een optreden van Let's Wrestle. Rommelige en stevige rock waarbij helaas het scherpe randje ontbrak. Het rammelde allemaal te erg om echt te kunnen boeien en daarbij was het geluid ook behoorlijk slecht. Let's Wrestle zal nog flink aan de bak moeten om een doorbraak te realiseren.

"Piet Piraat, Piet Piraat" was het eerste dat door mijn hoofd schoot bij het zien van de naam van de tweede band van de avond en opener van de grote zaal. Pete & The Pirates hebben al een aardig album afgeleverd en mochten nu laten horen dat het live ook minstens zo aardig klinkt. En dat deden ze zeker. De liedjes zijn wat braaf maar zitten muzikaal ook lekker in elkaar. Een beetje meer charisma en uitstraling kan geen kwaad voor deze band maar wellicht groeit dat gedurende de jaren vanzelf. Een lekker optreden.

Pete & The Pirates

De Amerikaanse band Cage the Elephant bezit zeker wél de uitstraling die de vorige band miste. Binnen enkele tellen zetten ze met hun houding en de puntige punk/funkrock de kleine zaal op hun kop. Er wordt zelfs gecrowdsurfed tot aan de bar. Of dit optreden even gaaf geweest zou zijn in de grote zaal betwijfel ik maar dit soort optredens is wel de reden dat ik naar London Calling kom. Geweldig!

Cage the Elephant

Vervolgens is het de beurt aan Get Cape. Wear Cape. Fly. Op de plaat niet onaardig maar live doet het me niet veel. Oke, zanger Sam Duckworth heeft een fijne luisterstem en schrijft mooie liedjes maar de live uitvoeringen voegen werkelijk niets toe. Dat vrijwel alles uit zijn Apple te voorschijn komt is zeker een reden waarom het optreden al snel saai wordt. Wellicht geef ik het nog eens een kans met een live band erbij.

Get Cape. Wear Cape. Fly.

Vanaf het grote scherm waarop de optredens in de kleine zaal worden vertoond kijk ik Friendly Fires. Naar mijn idee een nieuwe The Kooks. Meer kan ik er niet over melden.

De volgende band die ik weer in levende lijve zie is Joe Lean & the Jing Jang Jong. Ook deze band klinkt op de plaat als een best aardige nieuwe Britpop band. Maar live valt ook dit iets tegen. De band produceert een muur van geluid en de teksten van zanger Joe Lean zijn niet echt prikkelend of interessant. Een degelijk maar verder niet bijzonder optreden.

Ook de volgende band die in de kleine zaal speelt wordt vanaf het scherm gevolgd. Broken Records ligt in het straatje Beirut / Arcade Fire en is daarom zeker een band om nog eens in de gaten te houden. Wellicht bericht ik een andere keer dus wel over deze band.

De voornaamste reden dat ik niet naar Broken Records ben geweest was de band die daarna op de Main Stage zou spelen: The Rascals. Naar mijn idee de London Calling-band van zaterdagavond. Zanger Miles Kane (die onlangs een prachtige plaat samen met Arctic Monkeys's Alex Turner uitbracht) en zijn mede bandleden laten gedurende 40 minuten horen wat ze kunnen. Strakke liedjes die met veel bravoure gebracht worden en verrassend compleet klinken. De zaal reageert ook direct door in een kolkende massa te veranderen. Genieten geblazen!

Late of the Pier geeft een optreden weg waarbij eindelijk de gitaar eens niet de boventoon voert. Enorm dansbare elecronica met een spannend scherp randje gemaakt door een paar jochies van begin twintig. Samen met The Rascals de beste band van deze zaterdagavond en de laatste band waar ik echt mijn aandacht voor heb kunnen behouden.

Van de optredens van The Videonasties en Johhny Foreigner heb ik dankzij een beetje vermoeidheid niet veel mee gekregen. Anders gezegd: ze konden mijn aandacht ook niet opeisen. Al met al was het een redelijke London Calling avond met enkele tegenvallers, een aantal grijze muizen en met The Rascals en Late of the Pier bands voor de komende tijd!

Fotoverslag: Patrick Watson @ Paradiso & I Am Kloot @ Melkweg

2008-04-06T21:33:00.003+02:00

Nu ik met mijn scriptie bezig ben lukt het helaas niet altijd om over ieder concert dat ik bezoek een verslag te schrijven. Daarvoor ontbreekt gewoon weg de tijd (en zin). Maar het plaatsen van een aantal (geslaagde) foto's is toch niet zo'n grote moeite. Hierbij dus een korte impressie van de concerten van Patrick Watson en I Am Kloot. Concerten waarvan ik van beiden hooggespannen verwachtingen had en bij beiden op een extreem goede plek stond. En ja, beiden waren ook steengoed!

Patrick Watson @ Paradiso

I Am Kloot @ Melkweg

Ps. Johnny Bramwell is een held!

Elbow levert met "The Seldom Seen Kid" een waar kunststukje af

2008-03-10T21:54:00.002+01:00

In de schaduw van grote Engelse bands als Coldplay, Muse en Editors levert het uit Manchester afkomstige Elbow al jaren ijzersterke albums af. De band debuteerde in 2001 met "Asleep In the Back", gevuld met enkele prachtige popliedjes, leverde in 2003 het kunststukje "Cast of Thousands" af en bracht in 2005 de goede popplaat "Leaders of the Free World" uit. Groot was dan ook de schrik toen zanger Guy Garvey eind februari meedeelde dat de jongste telg van de discografie , "The Seldom Seen Kid", het laatste (studio)album van Elbow zal zijn. De band zag dit als een logische stap omdat de heersende mp3- en downloadcultuur ervoor zorgt dat de nadruk meer op de kwaliteit van losse liedjes komt te liggen dan op complete albums. "The Seldom Seen Kid" is zoals het er nu dus uitziet het einde van een fraaie reeks albums. Weet Elbow deze reeks ook waardig af te sluiten?

Om maar direct met de deur in huis te vallen, "The Seldom Seen Kid" is meer dan een waardig laatste album. Hij stijgt zelfs boven drie eerder genoemde albums uit. Gedurende elf nummers behandelen Garvey en co., net als op de andere albums, opnieuw de liefde en het verlies daarvan. Maar tegelijkertijd levert Elbow met "The Seldom Seen Kid" een plaat af waarop de band de grenzen van haar eigen geluid opzoekt wat een aantal bijzondere, verrassende, soms zelfs dwarse wendingen tot gevolg heeft. Daarnaast kent de plaat een grote hoeveelheid muzikale aanvullingen in de vorm van strijkers en trompetten waardoor een ingetogen maar beklemmende sfeer wordt gecreëerd die je gedurende het kleine uur niet meer los laat.

Deze sfeer wordt al vanaf het eerste nummer, getiteld "Starlings", neergezet. Een nummer zonder een kop of staart waarbij het steeds terugkerende trompetgeschal de enige zekerheid is. De dwarsheid van "Starlings" wordt doorgetrokken in een eerste hoogtepunt op "The Seldom Seen Kid", namelijk "The Bones of You". Een nummer dat rijk aan prachtige arrangementen is en een aantal verrassende wendingen bevat waardoor men langzaam naar het puntje van de stoel gebracht wordt.

Niet minder sfeervol en wellicht het hoogtepunt van het album is het even aparte als prachtige "The Loneliness of a Tower Crane Driver". Een bijna instrumentaal nummer waarbij zanger Guy Garvey zijn stemgeluid duidelijk ten dienste van de muziek stelt. Het daarop volgende "The Fix", een zeer duister duet van Garvey met de Engelse zanger Richard Hawley over een gokschandaaltje, is zeer duister van aard. Dit wordt vooral veroorzaakt door de karakteristieke donkere en goed doorleefde stemmen (in het geval van Garvey zelfs bijna hees) van beide zangers en de aanwezige repetitieve orgelpartij.

Toch komt tegen het einde van de plaat het typische Elbow geluid ook weer boven drijven. "On a Day Like This" zou zo van "Casts of Thousands" af kunnen komen en met name het gospelachtige einde doet denken aan "Grace Under Pressure". Tot slot besluit Elbow met het zeer ingetogen, bijna fluisterende, maar prachtige "Friend of Ours" deze zeer verrassende plaat.

Elbow heeft met "The Seldom Seen Kid" een album afgeleverd dat uit prachtige liedjes bestaat die allen binnen de beklemmende sfeer prima tot hun recht komen. Het ontbreken van een aantal uptempo nummers is absoluut geen gemis. De al tijdens "Starlings" opgebouwde spanning blijft tot de laatste toon van afsluiter "Friend of Ours" bestaan. Dit alles maakt "The Seldom Seen Kid" het beste album van de band, kortom: een waar kunststukje!

"The Seldom Seen Kid" verschijnt op 14 maart en bevat de volgende nummers:

1. Starlings
2. Bones Of You
3. Mirrorball
4. Grounds For Divorce
5. Audience With The Pope
6. Weather To Fly
7. Loneliness Of A Tower Crane Driver
8. Fix
9. Some Riot
10. One Day Like This
11. Friend Of Ours

Loslaten van Pinksteren legt Pinkpop geen windeieren

2008-02-16T21:17:00.003+01:00

Op 30, 31 mei en 1 juni is het Limburgse Landgraaf weer in de greep van duizenden muziek liefhebbers. Voor het eerst in de inmiddels negenendertig-jarige historie is daarmee de traditionele combinatie muziek met Pinksteren losgelaten. Een noodgreep van de organisatie om herhaling van een teleurstellende Pinkpop 2005 te vermijden. "De naam Pinkpop is sterker dan de datum en dus doen we het nu zo." aldus 'Mr. Pinkpop' Jan Smeets. Gezien het sterke programma van dit jaar lijkt deze noodgreep goed uit te pakken, zo bleek afgelopen woensdagmiddag tijdens de bekendmaking van het affiche van dit jaar.

In de Amsterdamse poptempel Paradiso deed, onder muzikale begeleiding van de bands SAT2D, Moke en Racoon, niemand minder dan 'Mr. Pinkpop' Jan Smeets het programma uit de doeken. Om dit festival tot een geslaagde editie te maken, heeft Smeets naast de datumverandering ook een aantal andere uitzonderingen moeten maken. Zo wordt het podium dit jaar het grootste wat ooit op Pinkpop heeft gestaan zodat de rockers van Metallica hierop uit de voeten kunnen. Verder speelt Metallica ook nog eens ruim twee uur, een toezegging die Smeets niet vaak aan een headliner doet. Tenslotte heeft Metallica een flinke hand in de programmering van vrijdag 30 mei gehad, door hun vrienden Incubus mee te nemen. Eind mei zal blijken of deze toezeggingen het allemaal waard zijn geweest, wij denken van wel.

Niet alleen Metallica en Incubus maken Pinkpop 2008 tot een stevige editie. De programmering op de Mainstage kan vrijwel het gehele weekend succesvol en hard genoemd worden. Naast de twee eerder genoemde bands zullen ook Queens Of The Stone Age, Foo Fighters en Rage Against The Machine daar hun kunsten vertonen. En de optredens van bands als Cavalera Conspiracy, Serj Tankian (bekend van System of a Down), Alter Bridge en Bad Religion zullen er ook geen geenszins zacht aan toe gaan.

Gelukkig heeft de organisatie ook aan fijnproevers van de muziek gedacht. Met acts als Novastar en The Verve op de zaterdag en Patrick Watson, Kate Nash, Pete Murray, Saybia en de Counting Crows op zondag heeft Pinkpop ook dat deel van het festival veilig gesteld. De terugkeer van The Verve op het festivalterrein kan gerust een verrassing genoemd worden. Van een reünie van de band die Pinkpop 1997 afsloot was vorig jaar nog geen sprake, maar nu zullen de heren op zaterdagavond op de 3FM-stage hun kunststukje van 1997 proberen te herhalen.

Met 'Serieus Request-favoriet' The Wombats, 'Nu of Nooit'-winnaar en daardoor openingsact SAT2D, Moke, Racoon, en de drie dance-acts Groove Armada, Roisin Murphy en JUSTICE is het programma van dit jaar nog niet compleet. Jan Smeets hoopt de komende tijd nog acht acts bekend te kunnen maken en hij heeft afgelopen woensdag meerdere malen benadrukt dat hier nog een aantal aansprekende namen tussen zullen zitten. Wij zijn in ieder geval benieuwd maar ons is in ieder geval wel duidelijk geworden dat het loslaten van het Pinksterweekeinde een goede zet is geweest.

Prettige kerst allemaal!

2007-12-24T16:42:00.001+01:00

Top 30 concerten van 2007

2007-12-24T16:15:00.000+01:00

Niet alleen qua albums was 2007 een prachtig muziekjaar, ook qua concerten heb ik niets te klagen gehad. Hierbij post ik mijn top 30 van de concerten die ik dit jaar gezien heb. Van iedere artiest is het beste concert meegeteld.

1. Damien Rice – 013

Het beste en mooiste concert van 2007. In een volgepakt maar muisstil (zelfs de bar was dicht) 013 in Tilburg liet de Ierse troubadour Damien Rice het achterste van zijn tong zien. Tijdens een ruim 2,5 uur durend concert is er plaats voor een set vol met overgangen van woede tot verdriet en van verliefdheid tot bedrog. Het ontbreken van zangeres Lisa Hannigan valt op en is soms een gemis. Toch is dit niet meer dan een minuscuul smetje op een prachtige avond. Naast dit prachtige concert in 013 gaf Damien Rice ook een schitterend concert op Rock Werchter.

2. Travis – Melkweg

Het beste concert van 2007 was het niet maar dat het het leukste concert van het jaar was staat buiten kijf. Na een lange afwezigheid doken de Schotten dit jaar op met een nieuw album en een tour door Europa waarbij ook de Melkweg werd aangedaan. Het meest opvallende daarbij was dat de kenmerkende vrolijkheid en aanstekelijkheid van Fran Healy en co. weer terug gekeerd is. Ook dit was op het podium terug te zien. Fran Healy kletste als vanouds en bood een ieder thee aan terwijl gitarist Andy Dunlop de ene sprong na de ander maakte en zelfs al gitaarspelend het balkon beklom. Daarbij maakte de band ook nog eens een onvergetelijke binnenkomst door vanuit de zaal het podium op te komen. Je zou tussen al deze leuke dingen haast vergeten dat het muzikaal ook allemaal dik in orde was. Hulde voor Travis!

2. Muse – Rock Werchter

In 2007 pakte Muse groter uit dan ooit te voren. Ik was er op de donderdagnacht van 01.00 tot 02.30 uur bij op de festivalweide van Rock Werchter waar een tot op het bot gemotiveerd Muse een werkelijk geweldige show geeft. De prachtige lichteffecten en animaties versterken dit alleen maar. De band opent sterk met de spagetti-western ‘Knights of Cydonia´ waarbij ook het publiek direct tot springen wordt aangespoord. Gelukkig wordt ons enkele adempauzes gegund, o.a. door het nog altijd schitterende Unintended. Muse heeft met dit concert nog maar eens aangetoond één van de grootste bands van het moment te zijn.

4. Interpol – Lowlands

Dat communicatie tussen band en publiek niet nodig is, wordt tijdens Lowlands door het uit New York afkomstige Interpol maar weer eens bewezen. Zonder een woord te zeggen weet de band van begin tot eind te boeien en geeft zij één van de meest sfeervolle optredens van dat weekend. De band speelt strak en vooral de donkere, bijna drammerige, zang van Paul Banks maakt indruk. Het venijn van optreden zit absoluut in de toegift, de band speelt daarin achtereenvolgens de prachtige nummers 'Stella' en 'NYC' en besluit daarmee misschien wel het beste optreden van Lowlands 2007. Eerder dit jaar gaf de band ook al een prachtig concert in de Amsterdamse Paradiso. Enkel het concert op Rock Werchter viel een beetje tegen.

5. Black Rebel Motorcycle Club – Paradiso

“Roept u maar wat u wilt horen!” Op deze manier richtte Black Rebel Motorcycle Club haar toegift in wat tot gevolg had dat de band bijna haar gehele eerste album (‘B.R.M.C’) en ‘Stop’ mocht spelen. Maar voordat de toegift was aangebroken gaven Robert Levon Been, Nick Jago en Peter Hayes al een geweldig straks Rock ‘n’ Roll concert van al bijna 2 uur weg. Bij vlagen was het strak en ruig (‘Took Out a Loan’), bij vlagen ontroerend (‘Howl’ en ‘Am I Only’) en af en toe zelfs dansbaar (‘Berlin’). Kortom: het optreden had alles wat een concert nodig had.

6. Tom McRae – Patronaat/Melkweg

Tom McRae (oftewel Jeremy Blackall) is samen met Olly en Olly, zijn begeleidende muzikanten, misschien wel één van mijn ontdekkingen van dit jaar. Ook al ken ik zijn muziek al een jaar of drie, dit jaar heb ik pas de moeite genomen er echt voor te gaan zitten en zijn optredens te bezoeken. Zijn concert in het Patronaat in Haarlem was mooi, ontroerend en mede vanwege de praatjes tussen de liedjes door erg grappig. McRae weet in een onrustige zaal vanaf de eerste noot te boeien en geeft ons geen moment de kans om de aandacht kwijt te raken. Daar zorgen de prachige liedjes als ‘The Boy With The Bublegum’, ‘Karaoke Soul’ en ‘End of the World News (Dose Me Up)’ wel voor. Ook zijn concert in de Melkweg was prachtig maar toch net minder dan het optreden in het Patronaat.

6. The Good, The Bad & The Queen – Lowlands

Begrafeniskleding, een schaars verlicht podium en een door Damon Albarn uitgesproken zorg over de gesteldheid van de aarde: dit duidt toch niet op een gezellig maar wel een erg sfeervol optreden. Desondanks wordt er op het podium toch heel wat afgelachen tijdens het optreden van The Good, The Bad & The Queen, bestaande uit Damon Albarn (Blur & Gorillaz), Paul Simonon (The Clash), Simon Tong (The Verve), drumlegende Tony Allen en een strijkersensemble. Vooral zanger Albarn maakt een erg opgewekte indruk. Frontman Albarn en bassist Paul Simonon (ex-The Clash) stelen met hun typische maniertjes de show die bestaat uit nummers van het titelloze album en enkele B-kantjes. Vooral het nummer 'The Good, The Bad & The Queen' springt er, mede vanwege een geweldige finale, boven uit. Ook op Rock Werchter gaf deze band een heerlijk concert. Jammer dat deze band slechts een project van deze muzikanten is en geen blijvend iets.

8. Arcade Fire - Heineken Music Hall

In mijn vorige post was te lezen dat naar mijn mening Neon Bible van Arcade Fire het op-één-na-beste album van 2007 is. De nummers van dit album bleven live in de Heineken Music Hall ook strak overeind. In anderhalf uur jaagt de tienkoppige band door een goed opgebouwde set heen. De band begint (vrij) ingetogen maar bouwt gestaag toe tot de climax dit uiteindelijk komt via nummers als ‘Neighborhood #1 (Tunnels)’, ‘Rebellion (Lies)’, en ‘Wake Up’. Naast het muzikale aspect is Arcade Fire ook een lust voor het oog. Met de tien personen op het podium die ook voortdurend in actie zijn (gooien van tamboerijnen etc.) is er overal wat te zien. Ook op Lowlands gaf de band al een prima optreden. Alleen oogde het hierbij allemaal wat rommelig en onrustig dankzij enkele technische problemen.

9. Patrick Watson – Lowlands

Lekker wakker worden. Dat kon dit jaar op Lowlands tijdens het dromerige optreden van de Canadese band Patrick Watson. Wat bij de muziek van Patrick Watson opvalt zijn de vele effecten die de zanger gebruikt. Ook vallen de inventieve gitaarpartijen op, je ziet niet iedere dag een gitaar met een elektrische tandenborstel of leeglopende ballon bespeeld worden. Gedurende het optreden blijkt dat zowel het publiek als de band met volle teugen van het optreden genieten, toch moet het mooiste liedje dan nog gespeeld worden. De band bewaart het onversterkte 'Man Under the Sea' als afsluiter en hoogtepunt van een optreden waar zowel publiek als band van genoten heeft. Eerder dit jaar maakte deze Canadezen ook al grote indruk op me door als voorprogramma van Interpol Paradiso stil te spelen.

10. Rodrigo Y Gabriela – Lowlands

Met een verbazingwekkende vingervlugheid bespelen ze Rodrigo Sanchez en Gabriela Quintero hun akoestische gitaren, waarvan de klankkast ook voor de drumpartijen wordt gebruikt. Het Mexicaanse duo leerde elkaar kennen in een Trash Metal band en verloochenen deze muzikale afkomst dan ook niet. Gedurende het optreden komen vele bekende gitaarrifjes van met name Metallica voorbij komen. Maar de hoogtepunten van het optreden liggen in het door het publiek luidkeels gezongen 'Wish You Were Here' en afsluiter 'Stairway to Heaven'. Voor mij was dit concert één van de hoogtepunten én één van de verassingen van Lowlands 2007 en daarmee ook van dit muziekjaar.

11. Bloc Party – Rock Werchter/Heineken Music Hall
12. Turin Brakes - Melkweg
13. The Decemberists – Paradiso/Paradiso
14. Editors – Paradiso/Melkweg/Lowlands
15. Kasabian – Lowlands/Paradiso
16. Stereophonics - Tivoli
17. Jason Mraz – Rock Werchter
18. Bell X1 – Paradiso / 013
19. Saybia - Lowlands
20. Arctic Monkeys – Rock Werchter
21. The Pigeon Detectives - Lowlands
22. The Thrills - Melkweg
23. Band of Horses - Tivoli
24. Klaxons – Paradiso/Rock Werchter
25. Kaiser Chiefs - Rock Werchter
26. The Chemical Brothers – Rock Werchter
27. Queens of the Stoneage – Rock Werchter
28. Patrick Wolf - Lowlands
29. Sonic Youth - Lowlands
30. The Veils – Bevrijdingsfestival Groningen

Bakkerts Album Top 50 van 2007

2007-12-17T22:30:00.000+01:00

2007 loopt weer op zijn einde en dus is het weer lijstjestijd. Hier volgt mijn top 50 van albums van het afgelopen jaar. Natuurlijk schenk ik wat extra aandacht aan de top 10.

1 Radiohead - In Rainbows

De Heineken Music Hall was vorig jaar tweemaal het décor voor een try-out show van het Britse Radiohead. Ruim acht nieuwe nummers werden toen gespeeld en het was dus niet de vraag of maar wanneer de nieuwe plaat het levenslicht zou zien. Plotsklaps volgde de aankondiging dat In Rainbows te downloaden zou zijn voor een prijs die zelf door de gebruiker bepaald kon worden. Een werkelijk briljante actie maar wel een actie waardoor de aandacht teveel van de muziek afwijkt. Want In Rainbows is ook een briljant album en eigenlijk het eerste ‘liedjes’ album van de band sinds jaren. Een zwak moment kent het album eigenlijk niet, maar er zijn genoeg hoogtepunten aan te wijzen. Ik hou het kort en noem er slechts 3: Nude, All I Need en Videotape. In Rainbows vormt voor mij het hoogtepunt van toch al een uitstekend muziekjaar.

2 The Good, The Bad & The Queen - The Good, The Bad & The Queen

The Good, The Bad & The Queen vormde voor mij absoluut één van de verrassingen van het jaar. Dit zij-project van Blur én Gorrilaz genie Damon Albarn mag wederom als een succes bestempeld worden. The Good, The Bad & The Queen kan gekenmerkt worden als een zeer sfeervol en muzikaal (van piano tot strijkers) album dat tot luisteren blijft uitnodigen. Albarn zingt op een heerlijke dwarse manier zijn teksten. Paul Simonon (The Clash) speelt dwingende en boeiende basspartijen en ook Simon Tong (The Verve) en Tony Allen doen hun duit in het zakje.

3 Black Rebel Motorcycle Club - Baby 81

Black Rebel Motorcycle Club is een band van twee gezichten. Enerzijds de duistere rock ‘n’ roll kant die op de eerste twee albums van het trio getoond werd. Aan de andere kant het folkie en Americana gezicht dat op Howl en Howl Sessions (ep) naar voren kwam. Het was dan ook de vraag welke weg Peter Hayes en Robert Levon Been deze maal in zouden slaan. Baby 81 blijkt een hele geslaagde mix van beide stijlen te zijn. De band valt terug op het stevige en donkere geluid van debuutplaat B.R.M.C. terug maar laat daar duidelijk Howl invloeden in doorschijnen. Het resultaat is een heerlijk uitgebalanceerd album met ruige nummers als ‘Berlin’ en het rustigere maar prachtige ‘Am I Only’. Als de band zich zo blijft doorontwikkelen volgen er nog vele mooie albums.

4 Arcade Fire - Neon Bible

In 2004 werd de wereld opgeschrikt door debuutplaat “Funeral” van deze Canadese band en met overtuigende shows op ondermeer Lowlands 2005 werd ook Nederlands veroverd. De verwachtingen voor het tweede album waren dan ook hooggespannen: zou het slechts een eendagsvlieg zijn of is de band een echte blijver. Toen begin dit jaar het nummer ‘Intervention’ lekte was eigenlijk het antwoord op deze vraag al beantwoord, met “Neon Bible” vestigt Arcade Fire zich wederom in de top van menig eindejaarslijstje. Het album is een heerlijke mix van stevige nummers als ‘Intervention’ en ‘Keep The Car Running’ en prachtige rustige nummers als ‘Ocean of Noise’. Het aanwezig zijn van een nieuwe versie van ‘No Cars Go’ (dit lied was ook al op de EP van de band te horen) maakt het album helemaal af.

5 Interpol - Our Love To Admire

Volgens de geruchten heeft Interpol tijdens het opnameproces van Our Love To Admire een aantal malen op het randje van het einde gebalanceerd. Op het album is hier gelukkig vrijwel niets van te merken. De band is iets van de vertrouwde pad dat de voorgangers ‘Turn on the Bright Lights’ en ‘Antics’ hebben geschapen afgeweken. Een aantal nummers (zoals No I in Threesome, klinkt iets luchtiger dan op de eerder genoemde albums gepast had. Ook schept de band ruimte voor een aantal kleine experimentjes zoals afsluiter ‘The Lighthouse’ of het prachtige ‘Pioneer to the Falls’. Wellicht een opstapje naar het vierde studiealbum van de New Yorkers. Maar bovenal zijn de vertrouwde dragende stem van Banks en de hakkelige maar swingende gitaarrifs van Daniel Kessler en de dwingende eigenzinnige basspartijen van Carlos D. gebleven.

6 Bright Eyes - Cassadaga

Conor Oberst is me er eentje. Niet alleen brengt hij in een hoog tempo het ene na het andere album uit, ze zijn ook nog eens allemaal de moeite waard ook. Cassadaga staat net als zijn voorgangers vol met mooie en soms gevoelige luisterliedjes. Waarbij ‘No One Would Riot for Less’ er voor mij ver bovenuit steekt. Het heeft mij in ieder geval uitgenodigd om mij beter in het werk van Conor te verdiepen.

7 Band of Horses - Cease to Begin

In 2006 had deze band eigenlijk al in mijn eindlijstje moeten staan maar heb ik tot mijn grote spijt ‘Everything All the Time’ jammerlijk over het hoofd gezien. Dit jaar maak ik deze fout niet en dus staat Cease to Begin, het tweede studioalbum van Band of Horses, op een verdiende top 10 notering in mijn eindlijst. Wellicht het meest opvallende aan de band is de soms snerpende zang van Ben Bridwell. Dat deze band live ook zeker de moeite waard is bewezen zij afgelopen Pinkstermaandag in Tivoli, voor wie dat gemist heeft volgt op 1 maart een herkansing in de Amsterdamse Paradiso.

8 Manic Street Preachers - Send Away The Tigers

Het was een tijdje stil rond dit uit Blackwood (Wales) afkomstige trio. Zo gingen zowel zanger James Dean Bradfield als gitarist Nick Wire een jaar op solotour. Met “Send Away the Tigers” zijn ze weer terug van weggeweest. Na het rustige (en niet al te best ontvangen) Lifeblood uit 2004 is Send Away the Tigers weer een lekkere rockplaat geworden. De band stelt natuurlijk weer een aantal politieke misstanden aan de orde zoals de Irak Oorlog (Imperial Bodybags) maar ook is er dit maal plaats voor luchtigere zaken, onder meer in de vorm van een duet met Cardigans zangers Nina Persson. Een echte uitschieter is wat mij betreft ‘The Second Great Depression’.

9 Stereophonics - Pull the Pin
Pull the Pin is gedurende het jaar stiekem een favoriet album van me geworden. Het is een zeer degelijke rock ‘n’ roll plaat geworden zonder echte uitschieters en juist dat geheel maakt het zo’n sterke plaat. Zanger Kelly Jones klinkt opnieuw, maar nu veel minder geforceerd, stoer en jaagt bij tijd en wijlen de teksten door de microfoon. Dit alles wordt omkleed met de ouderwetse rocksound van de Welshmen zoals we die uit de begin tijd van de band kennen.

10 The Thrills - Teenager

Een band bestaande uit een stel sympathieke Ierse antihelden. In de zomer van 2003 braken ze door met de single ‘Big Sur’ en sindsdien verblijden ze mij (en een aantal anderen) met hun blije feel-good muziek die eerder aan de stranden van Californie doet denken dan aan de Ierse hoofdstad Dublin. Ook op Teenager is het blijheid troef, het album staat vol met de nodige oeeeehs en aaaaahs maar dat doet niets af aan de kwaliteit van de plaat. Deze staat opnieuw vol met leuke popsongs als The Midnight Choir, This Year en Nothing Changes Around Here.

11 Amy MacDonald - This is the Life
12 Travis - The Boy With No Name
13 The Twilight Sad - Fourteen Autumns & Fifteen Winters
14 Patrick Wolf - The Magic Position
15 The Coral - Roots and Echoes
16 The National - Boxer
17 Okkervil River - The Stage Names
18 Yeasayer - All Hour Symbals
19 LCD Soundsystem - Sound of Silver
20 Malcolm Middleton - A Brighter Beat
21 Andrew Bird - Armchair Apocryoha
22 Bloc Party - A Weekend In the City
23 Loney, Dear - Loney, Noir
24 Tom McRae - King of Cards
25 Maximo Park - Our Earthly Pleasures
26 Mintzkov - 360 Degrees
27 Editors - An End Has A Start
28 The Pigeon Detectives - Wait For Me
29 Olafur Arnalds - Eulogy For Evolution
30 Arctic Monkeys - Favorite Worst Nightmare
31 Dragons - Here Are the Roses
32 Klaxons - Myths of The Near Future
33 The White Stripes - Icky Thump
34 Saybia - Eyes On The Highway
35 Athlete - Beyond The Neighbourhood
36 Turin Brakes - Dark on Fire
37 KT Tunstall - Drastic Fantastic
38 Kings of Leon - Because of The Times
39 The Shins - Wincing The Night Away
40 Stars - In Our Bedroom After The War
41 Wilco - Sky Blue Sky
42 Kaiser Chiefs - Yours truly angry mob
43 Moke - Shorland
44 Babyshambles - Shotter's Nation
45 Air Traffic - Fractured Life
46 Queens of the Stoneage - Era Vulgaris
47 The Cinematics - A Strange Education
48 Devendra Banhart - Smokey Rolls Down Thunder Canyon
49 Foo Fighters - Echoes, Silence, Patience and Grace
50 Kate Nash - Made of Bricks

En dat was 7

2007-10-31T22:18:00.001+01:00

Gisteren stond m'n 7e keer Editors op het programma. De populariteit van de band is inmiddels zo groot dat Paradiso binnen 10 minuten uitverkocht raakte en dat ze een dag eerder ook al in een uitverkocht 013 in Tilburg speelden. Ik moet eerlijk bekennen dat ik een beetje uitgekeken ben geraakt op de band. Net als eerder dit jaar in de Melkweg vond ik het concert bij vlagen saai en te veel op routine gespeeld. Dit slaat echter niet op het openings- en slotoffensief wat de band gisteren voerde, dat was in 1 woord geweldig.

Enkele foto's

Het fantastische 'The Boxer Rebellion', het eerste van 2 voorprogramma's

Concertlijstjes

2007-10-23T20:50:00.000+02:00

Positie | Oude postitie | Artiest | Locatie
1. - (1) Damien Rice (013, Rock Werchter)
2. - (2) Travis (Melkweg)
2. - (2) Muse (Rock Werchter)
4. - (3) Interpol (Paradiso, Lowlands, Rock Werchter)
5. - (5) Black Rebel Motorcycle Club (Paradiso)
6. - (8 ) Tom McRae (Patronaat, Melkweg)
6. - (9) The Good, The Bad & The Queen (Lowlands, Rock Werchter)
8. - (_) Arcade Fire (Lowlands)
9. - (_) Patrick Watson (Lowlands, Paradiso)
10 - (_) Rodrigo y Gabriela (Lowlands)
11 - (6) Bloc Party (Rock Werchter)
12 - (7) The Decemberists (Paradiso, Paradiso)
13 - (10) Editors (Melkweg, Lowlands)
12 - (11) Maximo Park (Melkweg, Rock Werchter)
13 - (19) Kasabian (Paradiso, Lowlands)
14 - (_) Stereophonics (Tivoli)
15 - (12) Jason Mraz (Rock Werchter)
16 - (_) Saybia (Lowlands)
17 - (13) Arctic Monkeys (Rock Werchter)
18 - (_) The Pigeon Detectives (Lowlands)
19 - (14) Kaiser Chiefs (Rock Werchter)
20 - (15) The Chemical Brothers (Rock Werchter)
21 - (16) Queens of The Stoneage (Rock Werchter)
22 - (_) Patrick Wolf (Lowlands)
23 - (_) Sonic Youth (Lowlands)
24 - (18 ) The Veils (Bevrijdingsfestival Groningen)
25 - (19) Band Of Horses (Tivoli)
26 - (20) Bell X1 (Paradiso)
27 - (21) Pearl Jam (Rock Werchter)
22 - (22) Klaxons (Rock Werchter)
23 - (_) Marike Jager (Lowlands)
24 - (_) Admiral Freebee (Lowlands)
25 - (23) The Magic Numbers (Paradiso)
26 - (24) Malcolm Middleton (Paradiso)
27 - (25) Moke (Paradiso)
28 - (_) Devendra Banhart (Lowlands)
29 - (_) The Shins (Lowlands)
30 - (_) The Rifles (Lowlands)

Artiesten worden slechts 1 keer in de lijst opgenomen waarbij het beste concert telt. Daardoor kunnen ze ook weer stijgen in de lijst.

Het maken van lijstjes is een leuke bezigheid als je even niets te doen hebt. Zo hou ik graag een jaarlijstje bij van de albums en concerten van het huidige jaar. Zo terugkijkend mag ik niet klagen over wat ik al gezien heb. Maar het jaar is nog niet ten einde en er staan nog vele leuke avondjes uit op de agenda. Dus wellicht komt er met mijn huidige herfsttour nog verandering in deze toch al lange lijst.

Op het programma van mijn najaarstour staan:

30-10 Editors (+ The Boxer Rebellion & The Kissaway Trial) - Paradiso
07-11 Bloc Party (+ Foals) - HMH
13-11 Arcade Fire (+ Wild Light) - HMH
16-11 Klaxons (+ Neils Children) - Paradiso
29-11 Kate Nash - Melkweg
13-12 I Am Kloot - Melkweg

Ik ben benieuwd waar deze een plekje gaan vinden!

Help, ik ben opgeslokt door een walvis!

2007-09-24T21:34:00.000+02:00

Afgelopen zaterdag was ik voor de derde keer in anderhalf jaar tijd te vinden bij een concert van The Decemberists. De band uit Portland (Oregon), die er altijd in slagen om goede muziek en leuke interactie met het publiek te combineren, maakten er opnieuw een groot feest van.

Toch lag de nadruk deze keer iets meer op de muziek dan op het spelen van spelletjes. De band opende sterk met 'The Crane Wife 1 & 2' en vervolgens 'The Crane Wife 3'. Ook werden de hits 'O Valencia' en 'Sixteen Military Wives'. Met name tijdens deze nummers kwamen de grappen van zanger Colin Meloy aan bod. Maar waar dit concert verschilde met de vorige twee optredens die ik zag was dat er nu ook periodes 'serieus' gespeeld werden. Zo speelde de band bijvoorbeeld 2 nieuwe nummers waarvan 1 nummer ruim een kwartier in beslag nam. Dat belooft nog wat voor een toekomstig album.

Tijdens de afsluiter had de band wederom een verrassing voor de gezellige drukke Paradiso in Petto, een nummer dat nog niet eerder in Nederland gespeeld was: 'The Mariners Revenge Song'. Wij krijgen daarbij de instructie mee om op aangeven van manusje-van-alles Chris Funk te gillen alsof we werden opgeslokt door een walvis. En zoals je in het volgende filmpje ziet werd deze taak meer dan volbracht.

Al met al was het alweer een goed optreden van The Decemberist. Deze keer ontbrak alleen net de magie die de voorgaande keren wel aanwezig was. Maar desondanks werd het alsnog een groot feest.

Zeg kan het niet wat zachter?

2007-09-20T22:05:00.000+02:00

Stel je hebt een concertkaartje. Niet zo maar een concert, nee de kosten lopen toch al snel richting de 25 euro en het concert was binnen 15 minuten uitverkocht. Wat doe je dan met zo'n kaartje? Het concert bezoeken en genieten van het optreden zou je denken.

Niets is minder waar. Afgelopen zondagavond toonden een jongedame en een jongeheer tijdens het concert van The Stereophonics rustig aan dat je met zo'n kaartje ook rustig ruim een uur kan praten. Hoewel praten, schreeuwen is een betere beschrijving want je moet je toch ook verstaanbaar maken boven de rock 'n' Roll van Kelly Jones en de andere Welshmen. Er waren ook spaarzame momenten van rust bij het duo, die zij invulden door hun tongen behoorlijk in de knoop te leggen. Uiteindelijk kozen ze er 5 nummers voor het einde voor om het de uitdrukking "Get a room" op te volgen en verlieten ze de zaal.

Ondanks al die concertergernis was het zondag toch genieten geblazen. The 'Phonics speelden gedreven, enthousiast en de zaal ging lekker mee. Ook was de set redelijk goed uitgebalanceerd (rauw maar met enkele prachtige rustige nummers). Toch zou ik die twee figuren op willen roepen volgende keer lekker thuis te blijven.

Bachelor Bakkert

2007-09-16T15:18:00.000+02:00

Na een lang en zwaar half jaar van lezen, schrijven, vergaderen, organiseren, reizen en vooral afstuderen kwam afgelopen week eindelijk de beoordeling. Ik kreeg mijn lang verwachte beoordelingen van mijn stage & scriptie en het verslag van mijn buitenlandervaring.

Beide beoordelingsgespreken verliepen zonder al te grote problemen en de cijfers logen er ook niet om. Met een 7,5 en een 8- heb ik de laatste 30 studiepunten binnengesleept waardoor ik mij vanaf nu Bachelor Bakkert mag noemen. Nu even een jaartje flink aan de slag om daar Master Bakkert van te maken. ;)

Lowlands napret (2)

2007-09-03T22:20:00.000+02:00

Jeetje wat schiet dat bloggen er soms bij in. Maar wat wil je als je direct na Lowlands weer aan het werk gaat, je scriptie definitief afrond (een 8- :D) en genoeg andere dingen te doen hebt. Maar toch volgt hier een kort (foto) verslag van de afgelopen editie.

Het festival was dit jaar geweldig, met een heuse Coldplayfansenclave op camping 4 waar niets anders dan dansen, zingen, springen, zaklopen en rugbyen op het programma stond. 4 dagen en nachten pret dus.
Op het muzikale vlak was de editie ook zeker de moeite waard. Arcade Fire, Patrick Watson en Interpol gaven werkelijk top optredens. Saybia, Rodrigo y Gabriela, The Pigeon Detectives, Kasabian en Editors waren erg goed. En zo kan ik nog een hele rits artiesten opnoemen. Eigenlijk vielen alleen The Shins tegen, en dat kwam meer door de locatie (een te grote tent) dan door het optreden zelf. Kortom weer een groot feest. Voor een uitgebreid verslag van Lowlands verwijs ik graag naar onze verslagen van de vrijdag, de zaterdag en de zondag.

Foto verslag

Camping 4 was nog lekker rustig bij aankomst, genoeg plek voor onze enclave.

Daar arriveert de rest!

Al de tentjes staan en dus borreltijd!

Liam Bakkert zet Live Forever in, in het Lowlands cafe!

Door het mooie weer op de zondag raakten toch verschillende mensen van slag.

Ijsjes halen was een hot-item tijdens deze Lowlands. Sommige deden dat binnen 5 minuten, anderen hadden 1 dag nodig.

Oww, er was ook muziek

Editors

Kasabian

The Good, The Bad & The Queen

Interpol

Marike Jager

Lowlands, tot volgend jaar!!!

Lowlands napret

2007-08-24T18:50:00.000+02:00

Mijn, of het grote Coldplayfans, Lowlandsverslag laat nog even op zich wachten. Tot die tijd een aantal prachtige beelden van enkele muzikale hoogtepunten op dit blog.

Spoorboekje Lowlands

2007-08-08T16:39:00.000+02:00

Jaja, slechts een weekje wachten en dan begint Lowlands weer. De Lowlandskriebels zijn al een tijdje voelbaar dus het wordt tijd om eens een blik te werpen op het programma. Er moet namelijk ook wat muziek gekeken worden, ik kan natuurlijk niet alleen maar rugbyen, muffins/cake eten en kwartetten op de camping.

Onder het motto "Bakkert komt naar u toe deze Lowlands" volgt hier mijn spoorboekje.

Vrijdag
De vrijdag begint in de (enge) Alpha met de Londense band Oi Va Voi, zigeunermuziek maar zeker de moeite waard. Vervolgens staan The Rakes in India op het programma. De, volgens Marc, grote doorbraak van Editors in de Alpha en het feest bij Kasabian zijn daarna aan de beurt. De rest van de dag laat ik de Alpha links liggen en ga via The Eagles of Death Metal naar The Good, The Bad & The Queen. Vooral de laatste wil ik erg graag vanaf een van de voorste rijen zien. Devendra Banhart sluit qua optredens de dag voor mij af. Het feestje bij Best of British sluit de eerste Lowlandsdag helemaal af. Mogelijk zijn de acts van Kate Nash en Lilly Allen nog ergens in te passen, dat zie ik in Biddinghuizen wel.

Zaterdag
Lowlandszaterdag begint bijtijds in de India met een optreden van Marike Jager. Aansluitend spelen in de Bravo de Utrechtse formatie C - mon & Kypski en in Grolsch The Rifles. De Nederlandse Britpopband Moke in India is de volgende act op het programma. Vervolgens is er tijd voor een vrij lange pauze waarna het weerzien met Saybia kan plaatsvinden, toch een band die ik in 2002 via Lowlands heb ontdekt. Met het rijtje CSS, Interpol en Patrick Wolf duikt het festival alweer richting de nachtelijke uurtjes. De feestjes 90's Now en Balkan Beatz vs Russendisco zullen in die periode voor het nodige vermaak zorgen.

Zondag
De laatste festivaldag begint voor mij in de India met een optreden van Patrick Watson. Ik kan daar vervolgens blijven staan voor het optreden van Loney, Dear. Daarna verplaats ik richting Grolsch voor het optreden van The Shins. Hmm, keuzes keuzes, worden het The Pigeon Detectives in de India of Nine Inch Nails in de Grolsch. Ik denk dat het de eerste gaat worden. Tijdens de slotnummers van Sonic Youth hoop ik een mooie plaats te bemachtigen voor de headliner van het festival (voor mij dan) Arcade Fire, helaas in de Alpha. Hierna is het rennen richting de Grolsch voor het feestje van LCD Soundsystem. Groove Armada of Dinosaur Jr. sluiten hierna het festival qua optredens voor mij af. Doesn't Smells like 90's now of een film in de openlucht doen dit qua activiteiten helemaal. De volgende ochtend is het weer vroeg opstaan om zo op tijd de Hoornse Lappendag mee te maken.

Reisverslag Studiereis 2007: Dublin (4)

2007-08-04T12:45:00.000+02:00

Donderdag 26 juli

Donderdag is alweer de laatste echte Dublin dag. Aangezien ons onderzoek woensdag echt afgerond is hebben we de gehele dag voor ons zelf. We besluiten de stad te verlaten en met de DART (Dublin Area Rapid Transport) de Dublin Bay te verkennen. Na wat gestuntel met de kaartautomaat lukt het ons uiteindelijk om voor 12 euro een kaartje te kopen waarmee we samen onbeperkt kunnen treinen. Vanaf station Tara Street nemen we allereerst de trein richting de noordkant van de baai waar het havenstadje Howth ligt. Ondanks alle regen onderweg blijkt het daar droog en zonnig te zijn, perfect dus. Het plaatsje kent een lange zee pier van waaraf je een prachtig uitzicht hebt op de Ierse zee en een klein eilandje voor de kust. Dankzij de wisselende weersomstandigheden ziet het er allemaal prachtig uit. Helaas kunnen we er niet al te lang van genieten vanwege een opkomende regenbui, we halen nog net op tijd het dorp om te kunnen schuilen. Wanneer het weer droog is beklimmen we een heuvel om vanaf alweer een andere Martello Tower een nog beter uitzicht te hebben.

Na Howth gezien te hebben nemen we de DART richting Bray, een echte kust / strandplaats met speelhallen, een keien/zandstrand en vele pubs. Voor we daar aankomen wil ik echter nog even een kijkje nemen bij het stadion op Lansdowne Road, het Rugby en voetbalstadion van het land. Het wordt inmiddels gesloopt om plaats te maken voor een hypermoderne voetbaltempel van 50.000 zitplaatsen waarin ook de UEFA Cup finale van 2009 gespeeld zal worden. Gelukkig is er nog iets te zien van het oude complex. De grote westelijke tribune, die deels over het spoorgebouwd is, staat nog overeind, evenals een deel van de noordtribune. Leuk om nog gezien te hebben.

Eenmaal weer buiten Dublin trakteert de DART lijn ons op vele mooie uitzichten op de kust. Twintig minuten later zijn we in Bray. We maken eerst een korte wandeling over de boulevard om vervolgens op een stapel grote keien te genieten van een fles frisdrank en een zak chips. Vervolgens besluiten we Bray Head te beklimmen, een grote stijle berg / heuvel die aan drie kanten door de Ierse Zee omringd wordt. We vinden een mooi, verlaten en dwars door varens en heide lopend pad waar het echt klimmen is. Af en toe voor een periode van 20 meter zelfs recht omhoog. Het is inspannend maar de uitzichten onderweg zijn spectaculair. Eenmaal boven komen we op een soort hoogvlakte uit met grote keien, wederom erg mooi. Vanaf daar is het nog een kleine klim naar de top, waar een groot kruis op gebouwd is. Vanaf daar zien we mooie vergezichten (soms zelfs 25 / 30 km ver weg) over de Ierse zee, zien we Dublin liggen, de Wicklow Mountains en Howth. Het was de klim dus zeker waard.
Via het bos dalen we weer af en na even op het strand gezeten te hebben duiken we een pub in voor de avond maaltijd. Het wordt wederom Fish ‘n’ Chips. Na het eten nemen we de DART richting Killiney wat we herkennen van de Wild Wicklow Tour. We lopen een straat in en staan ineens recht voor de poort van mr. Bono. Natuurlijk kan een foto daarvan niet ontbreken. Terug bij het station landt er ineens een helicopter in het dorp. Deze blijkt uiteindelijk helaas niet van Bono of de andere bewoners van dit dorp (o.a. Enya, vliegtuigbaas Ryan, of ex F1 coureur Eddie Irvine te zijn).

Eenmaal terug in Dublin wordt het tijd voor de laatste pints Guinness en Smithwick’s . Deze nemen we in The Oliver St. John Gogarty waar weer traditionele Ierse muziek gespeeld wordt en in Aemons Rock Café. Deze dag vormde de perfecte afsluiter van de week in Dublin.

Vrijdag 27 juli

Om 10.30 verlaten we het Hostel en maken we, na even langs de Liffey gezeten en ontbeten te hebben, een laatste rondje door de stad. We lopen langs O’ Connelstreet en de winkelstraten Henry Street en Parnell Street waar een aantal gloednieuwe winkelcentra geopend zijn of nog gaan worden. 11.30 uur moeten we toch echt de stad verlaten en nemen we bus 747 naar het vliegveld. We zijn mooi op tijd en kunnen zonder rij inchecken. Met een muziekje op en een boekje voor de neus completeren we de 2 uur wachttijd voor we mogen boarden. Een lekkere rustige vlucht met een vrij harde landing brengt ons tenslotte weer in Eindhoven aan.

Reisverslag Studiereis 2007: Dublin (3)

2007-08-02T19:37:00.000+02:00

Dinsdag 24 juli

Omdat ons onderzoek na de succesvolle maandag lekker op schoot besloten we om de dinsdag lekker te gebruiken om van de Wicklow Mountains te genieten. Na even goed in de Toerist Office gesnuffeld te hebben verkozen we de Wild Wicklow Bustour om ons rond te laten rijden. De tour begon rond 09.15 uur vanaf O’ Connelstreet en zou ons tot 17.00 uur bezig houden. Onze reis werd geleid door buschauffeur (en held) Dave, een gezette Ier die op een leuke en vooral gezellige manier ons meenam door de bergen, ons de verhalen vertelde die bij het landschap pasten en ook een algemeen geschiedenispraatje over Ierland hield.

De bus bracht ons allereerst door de stad langs de oude studio’s van U2 in Windmill Lane en vervolgens langs de kustdorpjes. Bij Sandycove hielden we de eerste stop om daar de woning van één van de grootste schrijvers van het land James Joyce te bekijken. De beste man heeft jarenlang een Martello tower (verdedigingstoren van de Engelsen tegen Napoleon) bewoond en had daarmee een fraai uitzicht over de Dublin Bay en op het schiereiland Howth. Ever verderop week Dave even van de gebruikelijke route af om ons de huizen van zangeres Enya (kasteel) en Bono te laten zien.

Vervolgens was het tijd voor een korte koffiepauze bij Avoca Handweavers en de bijbehorende tuin. Na een heerlijke kop koffie en een scone vertrok de bus richting de bergen. We deden Sally Cap, Powerscourt, Enisgerrin en Loch Bay aan alvorens wij uit mochten stappen bij Loch Tay, ook wel het Guinness Lake genoemd omdat dit op het landgoed van de familie Guinness ligt. Vanaf daar hadden we ook een schitterend uitzicht op de filmset van Braveheart. Voor onze reis zich verder vervolgde trakteerde Dave iedereen nog op een glas whiskey.

Eenmaal weer op de rijweg ging de Bekende Ieren reis weer verder. Dave liet ons zien waar ondermeer U2 manager Paul McGuinness, acteur Daniel Day-Lewis wonen en het geboortehuis van Pierce Brosnan. Toch leuk om eens gezien te hebben maar natuurlijk niet onze bestemming. Deze lag in Glendalough, oftewel ‘The Valley of the Two Lakes’. Een oude keltische kloosterplaats, opgericht door de heilige St. Kevin. Na een korte rondleiding langs de ruines stond ons een wandeling van een klein half uur op het programma die ons door de bossen langs de twee meren zou leiden. Werkelijk schitterende vergezichten en landschappen om te zien.

Voordat we weer terug naar Dublin zouden gaan gingen we met de gehele bus eten bij een kleine, gezellige pub. Op aanraden van Dave deden we ons te goed aan een traditionele Guinness Irish Stew en een pint Guinness. Een heerlijke maar machtige maaltijd, de rest van de dag kon ik even niet meer aan eten denken. :P Na een quiz in de bus, die de jongens alweer verloren van de meisjes :( kwamen we rond 17.00 uur weer aan in Dublin.

’s Avonds zijn we de Docklands ingetrokken. Het oude havengebied dat inmiddels helemaal herontwikkeld wordt tot een schitterend stedelijk gebied. Wonen, werken en leisure vindt er door elkaar plaats. Ook de LUAS tram zal door het gebied gaan rijden. Uiteindelijk konden we het ook niet laten om nog even de Liffey over te steken en op zoek te gaan naar de U2 studio’s waar we eerder die dag met de bus langsreden. Het bleek even zoeken maar uiteindelijk konden we ze vinden en op de gevoelige plaat vastleggen. Om de dinsdag af te sluiten zochten we maar weer eens Aemons Rock Café op voor een biertje.

Woensdag 25 juli.

Na de toeristische dinsdag was het op woensdag toch echt weer tijd om aan wat tijd aan ons onderzoek te besteden. OP het programma stonden twee interviews. ’s Morgens een interview met Tom ‘O Reilly van het Rail Procurement Agency (de opdrachtgever en bouwer van de tramlijnen) en ’s middags met Mark Gleeson van railsreizigersorganisatie Platform 11. Beide interviews gingen erg goed en we kwamen met meer informatie en aanknopingspunten terug dan we van tevoren hadden gehoopt. Tussen beide interviews hadden we echter ruim 5 uur de tijd voor onszelf.

We besloten deze tijd te doden in het National Museum in The Collins Barracks. Een oude militaire kazerne. Niet alleen het gebouw was erg mooi om te zien, ook een aantal exposities was erg de moeite waard. We hebben met veel plezier gekeken naar de expositie over de Ierse opstand in 1916 en de daaruit voortkomende vrijheidsstrijd en burgeroorlog. Andere exposities over een vikingschip en over de Ierse militairen door de eeuwen heen waren ook zeker de moeite waard.

Na het middaginterview was het tijd voor een simpele edoch lekkere maaltijd, een vers gemaakt broodje bij de Spar bleek hiervoor ideaal. Deze aten we op in Merriot Square Park. Vervolgens maakten we nog een kleine wandeling door dit deel van de stad waarbij we onder meer langs het operagebouw, het geboortehuis en woonhuis van schrijver Oscar Wilde kwamen en het huis van opstandeling Pearse. Uiteindelijk zijn we buiten Temple Bar District in The International Bar beland, een drukke maar zeker gezellige pub.

Reisverslag Studiereis 2007: Dublin (2)

2007-08-01T20:55:00.000+02:00

Zondag 22 juli

Ook onze tweede dag in Dublin stond in het teken van het toeristje spelen. Na lekker bijtijds opgestaan te zijn en de douche in het hostel getest te hebben begon onze ronde door de stad. In de Spar op O’Connelstreet werd een broodje gehaald waarna we via Parnell Square de noordkant van het centrum verkenden. Uiteindelijk kwamen we via een aantal vervallen straten (zwaar vervallen woningen tussen af en toe gloednieuwe kantoorpanden) kwamen we bij het busstation en Connoly Station uit. Vanaf daar namen we ons studieonderwerp (de LUAS tram) naar de andere kant van het centrum (Heuston Station). Vanaf hier was het nog een klein halfuur wandelen naar Kilmainham Goal, een oud gevangeniscomplex waar uit de 19e eeuw waar ook vele ‘verzetshelden’ gevangen gezeten hebben.

In het complex dat nu al museum dient is inmiddels een museum gevestigd dat vertelt over het gevangeniswezen en de aanleiding van de Ierse opstand in 1916. Ook werd er een uitgebreide rondleiding door het gebouw en langs de executieplaatsen gegeven. Zelfs na twee jaar (toen was ik er ook) bleef het erg indrukwekkend. Ons tweede uitstapje van de dag was in het Guinness Storehouse, een rondleiding langs het brouwproces van dit zwarte goud en de daaraan gerelateerde activiteiten als het vaten maken, het transport en de commercials. Afgesloten werd met een verse Guinness van de tap in de bar op de dak van het gigantische warenhuis. Helaas regende het inmiddels flink waardoor er weinig van het mooie uitzicht overbleef.

Om op te warmen van deze fikse regenbuien, die ook de rest van de middag aanhielden, begaven we ons naar een Curry restaurant. ’s Avonds hebben we een wandeltocht gemaakt langs de (mooie) regeringsgebouwen in de stad, even bijgekomen in het Merriot Square park en uiteindelijk de nacht ingeluid in Aemons Rock Café.

Maandag 23 juli

De regen van de zondag zette ook de maandag door, een dag die we geheel voor de studie ingeroosterd hadden. Op het programma stond onder meer het afrijden van beide tramlijnen, het observeren van de reizigers en de stations en een bezoekje aan de Dublin City Council en het trambedrijf (Veolia).

Allereerst namen we vanaf Abbey Street Upper de LUAS RED LINE richting Tallaght, een voorstad van Dublin. Ook hier zagen we langs de lijn diverse grote bouwactiviteiten. Zeker rond het eindpunt werd een toch al gigantisch winkelcentrum uitgebreid met woningen, winkelruimte en kantoren.

Later werd ons verteld dat deze plannen niet aan de tramlijn lagen maar de schaal waarop het allemaal gebouwd wordt wel. Een eerste belangrijk resultaat van ons onderzoekje. Eenmaal in Tallaght namen we de tram weer terug richting de halte Red Cow, een aan de snelweggelegen halte met een P&R terrein. Hier is ook het hoofdkantoor van Veolia gevestigd. Helaas was het van te voren niet gelukt om een afspraak te maken waardoor we gewoon onaangekondigd het kantoor binnen stapten. Gelukkig bleek het mogelijk ons te woord te staan waarna ons zelfs een bezoekje aan de controlekamer werd gegund. Erg leuk om de tram zo in werking te zien.Bij het Dublin City Council ging het helaas minder gesmeerd, ze bleken niet veel tijd voor ons te hebben en verwezen ons naar een andere instantie.

Gelukkig hadden we met die instantie al een afspraak gepland.Een positief gevolg was dat we nu tijd over hadden om een bezoek te brengen aan het Croke Park stadion.

Een gigantisch stadion (82,300 en daarmee het 4e stadion van Europa) waar de All Ireland finales van het Gaelic en Hurling gespeeld worden. Het stadion is hyper modern en voor sportliefhebbers een absolute aanrader.

Tourgids Charlene laat ons alles rustig zien en vertelt ook op een leuke opgewekte manier de in en outs van het stadion, de kleedkamer, de persruimte en de skybox. Het heilige gras mogen we helaas niet betreden. Aansluitend bezoeken we ook het GAA museum waar de beide Ierse sporten en de historie erachter uitgebreid krijgen uitgelegd en waar we zelf ook even Hurling kunnen oefenen.

Opvallend om te zien hoe sterk de sportbond GAA verweven is geweest met de vrijheidstrijd van de Ieren. Aan het einde van de middag nemen we de LUAS Green Line richting Sallyford om zo het tramgebruik in de spits te kunnen observeren. Dit is een erg mooie tramlijn met veel vrije rails voor de voertuigen en dus een hoge rijsnelheid. De stations zien er netjes uit en zijn vaak omgeven door mooie appartementen complexen, P&R terreinen en soms winkelcenta (Dundrum).

Gegeten wordt er uiteindelijk in een pizzeria in Temple Bar, gedronken in het Hard Rock Café waar we uiteindelijk om 23.00 uur uitgeveegd worden. Schandalig laat natuurlijk. ;)

Reisverslag Studiereis 2007: Dublin (1)

2007-07-31T18:03:00.000+02:00

Na een lange stage en scriptieperiode zou je denken dat het toch wel eens tijd is voor vakantie. Niet dus, ik moest mijn buitenlandervaring nog afronden. Nu leken het Chiel (klasgenoot) en mij wel een goed idee om het nuttige met het plezierige te combineren en zo een studie en vakantiereis te maken. De (nieuwe) tramlijn in de Ierse hoofdstad Dublin leek ons daar een geschikt onderwerp voor. Ik kende de stad al redelijk goed en het leek hem ook geen gek idee.

The Custom House aan de Liffey

Nadat ons plan van aanpak en onderzoeksvoorstel afgelopen mei al werden goedgekeurd werd het tijd om een aantal afspraken te maken met enkele sleutelfiguren. Via de mail bleek dit, op enkele details na, goed te doen. Ook een betaalbare vliegreis en een geschikte slaapplek (belangrijkste eis was een dak boven ons hoofd) was snel gevonden. Van 20 tot 27 juli konden Chiel en ik dan naar Dublin afreizen om daar ons onderzoek te houden. Hierbij volgt een uitgebreid verslag van deze toch wel erg fijne en zelfs leerzame week.

Vrijdag 20 juli

De vrijdag was een echte reisdag. Kort samengevat van Blokker naar Amsterdam, van Amsterdam naar Eindhoven vanwaar ons Ryan Air-toestel met een half uurtje vertraging rond 18.15 uur richting Dublin vertrok. Volgens de klok een half uur later (-1 uur tijdsverschil) stapten we op een regenachtig vliegveld uit. Een vliegveld dat inmiddels volop in verbouwing is en qua capaciteit verdubbeld wordt om een moderne entree te vormen voor het moderne land dat Ierland de afgelopen 30 jaar geworden is. Het was gelukkig niet lang wachten op onze bagage waarna een dubbeldekkerbus ons naar O' Connellstreet bracht, de hoofdstraat van de stad. Ons hostel (Liton Lane), gevestigd in een oude opnamestudie waar onder meer U2, Van Morisson en David Bowie hun kunsten hebben vertoond, lag gelukkig niet ver van deze straat. Kamer 23, bed 1 en bed 5 bleek ons domein te zijn voor de komende week.

Guinness in the pub

Eenmaal met de bagage op de kamer konden we nog mooi even de stad verkennen. Voor mij bleek het een feest van herkenning te zijn, ik vond m’n weg blindelings. Na een wandeling van een uur die ons onder meer langs het Custom House, Dame Street en het Temple Bar District bracht werd het toch echt tijd om een pub op te zoeken. Oliver Joseph St John Gogarty Pub leek ons een leuke pub om te begonnen. Na eerst twee pints Guinness op de beneden verdieping genuttigd te hebben werden we de YMCA en dergelijke liedjes toch echt wel zat en zochten we de eerste verdieping op waar nog traditionele Ierse muziek gespeeld werd. Onmiddellijk viel de vriendelijke houding van de Ieren op. Waar in Nederland een duwtje al snel op een massale vechtpartij uitliep werd het hier al snel opgelost met een wederzijds gemeend ‘Excuse me mate’. Erg gezellig allemaal en een leuke afsluiting van de eerste dag.

Zaterdag 21 juli

Omdat we in het weekend toch niets aan het onderzoek konden doen (driemaal raden waarom we op vrijdag vertrokken ;) ) stond de zaterdag in het teken van het toeristje spelen. De regen van de dag daarvoor had inmiddels plaats gemaakt voor een beetje zon. Het werd een fraai rondje Dublin waarbij we ondermeer de prachtige universiteitscampus van het Trinity College bezochten, Dublin Castle, een rondje door de winkelstraat Grafton Street en een wandeling door het park (St. Stephens Green).

The college green van Trinity College

We bezochten ook nog een expositie over het middeleeuwse Dublin en de invloed van de vikingen in Dublinia en een bezoek aan de twee kathedralen St. Patrick's Cathedral (de grootste kerk van het land) en Christchurch Cathedral (de oudste kathedraal van het land) en St Audoen’s Church (oudste kerk). Voor het eten zochten we een traditionele pub uit. Dit werd Fish ‘n’ Chips in the VAT house, vernoemd naar allerlei vaten die het pand sierden.

St. Patrick's Cathedral & glas en lood ramen

Omdat het zomerfestival in Temple Bar District volop aan de gang was vonden er veel straattheateracts plaats. Voor we naar de pub gingen werden we daarom getrakteerd op een uitvoering van The Farrelli Brothers, een jonglerend duo met een komische ondertoon. De afsluiting van de dag vond plaats in Eamon’s Rock Café, een donkere pub waar ondermeer de spiegelverlichting van Thin Lizzy de wand siert.

Rock Werchter: Zondag 4 juli

2007-07-14T14:03:00.000+02:00

Zondagmorgen rond 09.30 uur word ik wakker na een nacht van erg weinig slaap. Beter gezegd: een morgen met zeer weinig slaap aangezien ik pas on 05.45 uur in m'n slaapzak lag. De nacht op camping A6 was namelijk behoorlijk gezellig. Een beetje brak maar met een goed gevoel breekt dus de vierde en laatste dag van een zeer geslaagd Rock Werchter 2007 aan.

Op de Weide

Hier volgt het vierde en laatset deel van het verslag dat Marc en ik schreven voor Coldplayfans.

!!! (Main Stage)

De eer om de laatste festivaldag van Rock Werchter 2007 op de Main Stage te openen gaat dit jaar naar de Amerikaanse electrorockers !!! (spreek uit als: chk chk chk). De band heeft al een tijdje een zeer goede live reputatie, dus de verwachtingen zijn enigszins hooggespannen ondanks het beláchelijk vroege tijdstip op deze dag. Aanvankelijk wil het publiek dan ook nog niet echt op gang komen, terwijl de band vanaf de eerste minuut ontzettend strak en uiterst dansbaar tekeer gaat. Zanger Nic Offer lijkt bijvoorbeeld al uren klaarwakker te zijn. Hij sprint, duikt, stuitert en swingt zonder adempauze richting alle hoeken van het podium. De uiterst gelikte discofunk krijgt met name de voorste rijen in het publiek mee, maar al snel wordt duidelijk dat een act als deze veel beter tot haar recht zou komen in de Pyramid Marquee tent in de late uurtjes. Een mooier begin van deze zondag kan de liefhebber die wél nadrukkelijk oplet en meeluistert zich in elk geval niet zo snel wensen.

Cold War Kids (Pyramid Marquee)

Een van de gróte beloftes van 2007 staat natuurlijk ook op Rock Werchter dit jaar. De uit Fullerton, Califiornië afkomstige Cold War Kids leverden eerder dit jaar een spannend debuutalbum af onder de noemer ‘Robbers & Cowards’, en menigeen die hen reeds bezig gezien heeft spreekt van een ware live sensatie. Het deels op religie geïnspireerde viertal produceert voortreffelijk krankzinnige doch gecontroleerde soul en bluesrock, en het aanwezige publiek binnen en buiten de Pyramid Marquee is hier vanmiddag getuige van. Ondanks dat niet elk nummer even memorabel is, overtuigt de band ook vandaag op alle fronten. Met intense bezieling en toewijding draagt zanger Nathan Willett de groep en haar repertoire op handen. Publieksfavorieten ‘We Used To Vacation’ en ‘Hang Me Up To Dry’ worden goed ontvangen, en na een tijdje lijkt de sfeer er goed in te komen. Maar helaas is het dan ook meteen weer afgelopen. Time flies when you’re having fun.

Maximo Park (Pyramid Marquee)

Strak, energiek en verschrikkelijk aanstekelijk. Zo maar drie woorden die het optreden van het uit Newcastle afkomstige Maximo Park in de Pyramid Marquee omschrijven. Strak zijn de gitaarrifjes van gitarist Duncan Lloyd. Energiek zijn de luchtsprongen, karatetrappen en dansjes van zanger Paul Smith en toetsenist Lukas Wooller. En verschrikkelijk aanstekelijk zijn de liedjes van de albums 'A Certain Trigger en het dit jaar verschenen 'Our Earthly Pleasures'. De band speelt op een moordend hoog tempo en doet dit vrijwel foutloos. Tijdens nummers als 'Apply Some Pressure', 'Graffiti' en de nieuwe single 'Girls Who Play Guitars' jaagt Smith, gekleed in het zwart en met bolhoedje, over het podium. Het is dan ook niet zo vreemd dat deze band de Pyramid Marquee verandert in een kolkende massa die pas tot rust komt als de band na vijftig minuten het podium verlaten.

Interpol (Main Stage)

Twee jaar gaf de Amerikaanse band Interpol een spetterend optreden in een tot de nok gevulde Pyramid Marquee. Ook dit jaar prijkt de naam Interpol op de affiche, dit keer alleen op de Main Stage. Tijdens de strakke show ligt de band alvast een tipje van de sluier op van het inmiddels verschenen 'Our Love To Admire'. De band speelt vier nummers van dit nieuwe album. Het gaat daarbij om het bescheiden radiohitje 'The Heinrich Maneuver', 'My Chemistry', het stevige 'Mammoth' en de werkelijk schitterende opener 'Pioneer To The Falls'. Verder bestaat de, goed opgebouwde, set onder andere uit publieksfavorieten als 'Slow Hands' en 'Obstacle 1'. Opvallend om te zien is het speelplezier van de band. Zanger Paul Banks staat een aantal maal breeduit te lachen, een zeldzaamheid. Ondanks dat het concert geen moment zo magisch wordt als twee jaar geleden geeft de band opnieuw een zeer sterk en strak optreden weg.

Frank Black (Pyramid Marquee)

Na dik 2 jaar onafgebroken met zijn Pixies op tournee te zijn geweest, is het nu weer tijd voor Frank Black om solo zijn kunstjes te komen vertonen. Dit deed hij reeds eerder op Pinkpop 1999 en op Lowlands 2001 met zijn band The Catholics. Hoewel aanvankelijk wel aangekondigd was dat hij vandaag zijn Pixies maatje Joey Santiago zou meenemen, valt deze droom jammer genoeg in duigen zodra de band het podium betreedt. Santiago blijkt spoorloos, dus op eventuele Pixies nummers hoeven we niet te hard te hopen vanmiddag. In openingsnummer ‘Ten Percenter’ brult Black herhaaldelijk de woorden “My mind is like an ocean, I’m a jerk”! Of dat tweede inderdaad waar is, dat laten we even in het midden. Maar dat de man een stormachtig brein heeft, dat moge duidelijk zijn. Als een wild beest raffelt hij nummer na nummer af, het ene nog luidruchtiger en schreeuweriger dan het ander. Na 45 minuten stort de man zich vlak op het podium, en zingt niks anders meer dan “Aaaarrgghhhh”! Juist, ja. Van slimbedachte popliedjes en mooie melodieën heeft Black geen kaas gegeten. Uiteindelijk komt driekwart van het aanwezige publiek dan ook niet voor hem, maar voor de man die hierna zal gaan spelen in de Pyramid Marquee. Beetje sneu voor Frank en zijn mannen, maar daar heeft de goedlachse dikkerd geen boodschap aan. Zijn centen zijn verdiend. Zo.

Damien Rice (Pyramid Marquee)

In een interview in het door HUMO verzorgt festivalboekje laat Damien Rice nog weten eigenlijk een hekel te hebben aan het optreden op een muziekfestival. De rumoerigheid en het meezingende publiek staat hem niet aan. We zijn dan ook gespannen hoe dit optreden van de Ierse troubadour op dit grote muziekfestival gaat uitpakken. Al tijdens de slotakkoorden van Frank Black begeven zich veel muziekliefhebbers naar de voorste rijen van de Pyramid Marquee, het is dan al snel duidelijk dat Damien Rice een grote publiekstrekker is. Rice opent sterk met '9 Crimes' en oogt, ondanks het meezingen, goedgemutst. Wanneer de Rock Werchter crew de aanwezige gasten die tussen beide vakken in staan wil verwijderen stuurt Rice deze terug. Hij wenst niet voor een lege ruimte te spelen. Gedurende een uur speelt Damien Rice een set bestaande uit enkele breekbare liedjes als 'Volcano' en 'Canonball' maar neemt hij ook de ruimte voor iets harder werk als 'Me, My Yoke & I. Tijdens 'Cheers Darlin' zwalkt hij zelfs met een glas wijn en een sigaret over een geheel verlaten podium. Enkel een kelner (voor de wijn) vergezelt hem daarbij. Het optreden eindigt onverwachts nog in een kolkende Marquee als Rice tijdens 'The Blowers Daughter' opeens Radiohead's 'Creep' inzet. Een verrassend einde van een werkelijk schitterend concert.

Metallica (Main Stage)

Rock Werchter houdt van Metallica, en Metallica houdt van Rock Werchter. Voor de vijfde keer alweer speelt de populaire heavy metal band op de weide, en geen énkele andere band op de affiche dit jaar trekt meer fans aan dan dit viertal. Je ziet ze dan ook als mieren krioelen in een gigantische zandbak, de talloze fans in Metallica t-shirts. Het gros hiervan hoopt ongetwijfeld op nieuw materiaal waar de band momenteel alweer een tijdje aan werkt. Maar daar kiest de band ditmaal niet voor. Zij treden hier vanavond op om te laten zien dat ze nog steeds bestaan, én om de fans te belonen voor het lange wachten. Nieuwe nummers worden dan ook niet gespeeld, maar de rockers spelen een oerdegelijk repertoire van debuutalbum 'Kill ‘Em All' (1983) tot en met 'ReLoad' (1997). ‘For Whom The Bell Tolls’, ‘Ride The Lightning’, ‘The Memory Remains’, ‘Master Of Puppets’, en de onvermijdelijke hitmix in het toegift waaronder ‘Nothing Else Matters’ en ‘One’; ze komen allemaal langs. Opvallend genoeg niets van het in 2003 uitgebrachte miskleun 'St. Anger', maar geen haan die daar naar zal kraaien. De fans zullen tevreden zijn. En die nieuwe nummers? Ach, die komen volgend jaar dan wel.

The Australian Pink Floyd Show (Pyramid Marquee)

Zo aan het eind van het festival is even rustig bijkomen voor de Pyramid Marquee een erg fijne ervaring, zeker wanneer er een sterke cover band als The Australian Pink Floyd Show speelt. Een, zoals de naam al verklapt, uit Down Under afkomstige cover band. De twaalf koppige band speelt, in een set die vooral uit nummers uit de tweede helft van jaren 70 bestaat’ de liedjes van Pink Floyd noot voor noot na. Met name de (over) bekende liedjes als 'Money', 'Another Brick In The Wall' en het heerlijke slotstuk 'Comfortably Numb' worden erg sterk neer gezet. Kortom: een erg fijn moment om even op adem te komen.

Tori Amos (Pyramid Marquee)

Wie Tori Amos associeert met een vriendelijk ogende roodharige dame die enkel lieve pianodeuntjes kan produceren komt bedrogen uit. Althans vanavond, want eenmaal op het podium ontpopt de headliner van de Pyramid Marquee zich binnen een mum van tijd als een waar op sex belust podiumbeest, en niemand aanwezig zal dit na vanavond nog tegenspreken. Wellicht is dit een gimmick behorende bij het onlangs verschenen schizofrene album ‘American Doll Posse’, waarop Amos zingt vanuit het perspectief van vijf verschillende archetypes uit de Oudgriekse mythologie. Dit toont ze ook zichtbaar vanavond door zich herhaaldelijk te verkleden als één van deze vijf gedaantes, elk met een eigen lichaamstaal. Het eerste typetje vertegenwoordigt een sterk en eigenwijs personage, terwijl het ander weer een karikatuur van Amos zelf is. De Amerikaanse oogt dan ook van begin tot eind als een ware diva, en de liefhebbers worden getrakteerd op hitjes als ‘Professional Widow’ en ‘Cornflake Girl’. Dit zou vaker op festivals moeten spelen.

Rock Werchter: zaterdag 30 juni 2007

2007-07-11T22:20:00.000+02:00

Na de regen van de vrijdag belooft het zaterdag goed weer te worden. Er is geen regen voorspeld en ondanks enkele wolken schijnt er een lekker zonnetje. Op papier is het de minste dag van het festival maar met Snow Patrol, The Killers en The Good, The Bad & The Queen op het programma is er nog meer dan genoeg leuks te zien. Misschien nog wel belangrijker dan het weer is dat mijn lichaam ook weer hersteld is, van de rugklachten en de zere voetjes van de vrijdag is geen sprake meer. En dus beginnen we voor de derde keer aan de lange wandeling (1,5 km) naar het festivalterrein.

Op de Weide

Hier volgt het derde deel van het verslag dat Marc en ik schreven voor Coldplayfans.

De Heideroosjes (Main Stage)

Opvallend toch dat juist de Heideroosjes, de band die altijd zo normaal is gebleven, zich tussen de meest populaire Nederlandse bands in België mag scharen. Een band die voor 200 euro komt opdagen om op de allerkleinste (gratis) regiofestivals te headlinen, en ongetwijfeld ook slechts een schijntje vragen voor hun optreden op Rock Werchter. Het maakt Marco Roelofs en zijn mannen toch niets uit. Zij weten immers donders goed waar ze vandaan komen, en willen dat graag zo houden. Vandaag schudden zij de weide wakker door meteen na de vaste introsample ‘Oh, Heideroosje’ van De Havenzangers met het nummer ‘Psychic’ een paar vlammenwerpers uit te testen. Met een greatest hits set waaronder ‘Lekker Belangrijk’, ‘Time Is Ticking Away’, ‘Ik Wil Niks’, ‘Scapegoat Revolution’ en ‘United Scum’, aangevuld met materiaal van hun jongste CD 'Chapter Eight: The Golden State' kan niemand meer ontkennen dat de live-reputatie van de Limburgse band nog steeds als een huis overeind staat. Er zullen vandaag ongetwijfeld weer heel wat Heideroosjes T-shirts over de toonbank gaan.

Razorlight (Main Stage)

Om 13.45 is de festivalweide goed gevuld voor het optreden van het Britse Razorlight. Beter gezegd: voor Johnny Borrell en band. Ondanks dat het repertoire van de band voor een groot deel uit leuke en frisse popliedjes bestaat, draait eigenlijk het gehele optreden om deze zanger. Daarbij speelt de band ook nog eens volledig op de automatische piloot waardoor het geen moment sprankelt. Het zegt eigenlijk genoeg dat het hardste gegil van het, vrij jonge vrouwelijke, publiek plaatsvindt op het moment dat Borrell zijn shirt uittrekt. Zelfs de hitjes 'Golden Touch', 'America' en 'In The Morning' weten hier niets aan te veranderen. Jammer genoeg is het leuke frisse Razorlight van weleer nu echt omgevormd tot de Johnny Borrell show

Amy Winehouse (Main Stage)

De hamvraag wat iedereen tot nu toe bezig gehouden heeft is toch wel: Zal Amy Winehouse op komen dagen? De eigenaardige soulzangeres heeft immers de reputatie om op het laatste moment de hele boel af te blazen. Negen van de tien keer heeft dit te maken met overmatig alcoholgebruik van de toch vrij iele, kleine dame. Pinkpop was hier een kleine maand eerder ook al slachtoffer van. Hoewel vantevoren aangekondigd werd dat Winehouse wel dégelijk backstage gearriveerd was, moest het publiek én haar begeleidingsband toch dik twintig minuten wachten tot de zangeres dan eindelijk haar entree maakte op het podium. Stijlloos? Eigenlijk wel, maar zodra de eerste noten van het toepasselijke ‘Addicted’ door de luidsprekers schallen zijn we het alweer nagenoeg vergeten. De voortkabbelende mix van 60’s soul en jazz klinkt als een verademing na al het gitaargeweld op de Main Stage gisteren, en de band van miss Winehouse is prima op elkaar ingespeeld. De wat arrogant ogende vrouwelijke variant van enfant terrible Pete Doherty werpt een enkele minachtende blik naar het publiek alsof het haar allemaal niets kan schelen, terwijl ze wat plagerig met haar heupen schudt en tussendoor twee wodka colaatjes naar binnen giet. Het is juist dat haar repetoire zo lekker in het gehoor klinkt, want anders had ze vanmiddag ongetwijfeld de nodige middelvingers kunnen gaan tellen.

Klaxons (Pyramid Marquee)

De vaste Rock Werchtergangers kunnen zich misschien de befaamde “What the f*ck is going on?” gezichtsuitdrukkingen van de leden van Franz Ferdinand nog wel herinneren toen zij in 2004 in een afgeladen en laaiend enthousiaste Pyramid Marquee speelden. De new ravers van Klaxons weten nu ook hoe dat ongeveer gevoeld moet hebben. Zodra culthit ‘Atlantic To Interzone’ ingezet wordt ontploft de tent uit zijn voegen en begint men massaal op en neer te deinen, een stomverbaasde band achterlatend. De overige hits afkomstig van het dit jaar verschenen debuutalbum ‘Myths Of The Near Future’ zijn slim verdeeld over het gehele optreden, afgewisseld met minder bekend werk als ‘The Bouncer’ en ‘Hall Of Records’. Hier en daar is zelfs ook het kenmerkende trademark van de band, de befaamde glowsticks, te bespeuren in het publiek. Op deze editie van Rock Werchter is het nergens anders zo warm geweest in de tent. Een vereiste om te gaan zien op Lowlands volgende maand.

Snow Patrol (Main Stage)

Met 'Chasing Cars' heeft de Britse band Snow Patrol definitief de indiepop verruilt voor de stadionrock. Dat dit de band een plaatsje op het main stage oplevert is dan ook niet meer dan logisch stap. Ondanks dat de sympathieke zanger Gary Lightbody nog altijd een tikkeltje verlegen oogt laat de band zien gewoon op een dergelijk podium thuis te horen. Een sterk punt van de band is het hoge meezing gehalte van de liedjes en de interactie met het publiek. De nummers worden vaak kort door Lightbody ingeleid. Gedurende het optreden zingt en springt de weide uit volle borst mee met liedjes als '‘Run', 'Your All That I Have' en natuurlijk met de megahit 'Chasing Cars'. Snow Patrol heeft op onder meer Pinkpop al laten zien een ideale festivalband te zijn. Ook tijdens deze editie van Rock Werchter maken zij deze naam zeker waar.

The Killers (Main Stage)

Waar het bij Klaxons nog ernstig benauwd was binnen de Pyramid Marquee, daar wordt het al heel snel bloedheet in de voorste vakken alwaar The Killers op het punt staan om Werchter te doen laten trillen op haar grondvesten. De populaire band uit Las Vegas heeft vooralsnog enkel éénmaal op Pukkelpop gestaan, als we naar grote festivals binnen de Benelux gaan kijken. En dat terwijl deze graag geziene gasten elders op vrijwel élk groot festival hebben gespeeld. Dat zou een belangrijke reden kunnen zijn waarom juist zoveel mensen vandaag een mooi plekje vooraan proberen te krijgen bij dit viertal. Vanaf het moment dat de band aftrapt met ‘Sam’s Town’ begint de menigte al naar adem te happen. En deze levende kermisattractie houdt steevast gedurende de complete setlist aan met krakers als ‘When You Were Young’, ‘Somebody Told Me’, ‘Bones’, en ‘Mr. Brightside’, met korte rustpuntjes tussendoor waaronder recente hit ‘Read My Mind’. Ondertussen straalt de charismatische zanger/keyboardspeler Brandon Flowers, gestoken in gilet en vlinderdas, vanaf seconde nummer één. De kleine zanger mag zich zo langzamerhand anno 2007 gerust meten met de Bonos en Chris Martins van deze wereld. Opvallend ook, want een goede zanger is het allerminst. De 26-jarige moet het vooral van zijn uitstraling hebben, en dát heeft íe. Ook medebandleden Dave Keuning, Mark Stoermer en Ronnie Vannucci delen deze coolheid, weliswaar in iets mindere mate. Het moet heel raar lopen willen The Killers niet uitgroeien tot één van de grootste bands van de wereld.

Peter Gabriel (Main Stage)

Een levende legende, en tóch een klein beetje misplaatst op deze affiche van Rock Werchter. Dát is Peter Gabriel, voormalig zanger van Genesis en succesvol solozanger sinds begin jaren ’80. Terwijl de Killers aanhangers zich massaal terugtrekken richting drank,- en eettenten aan weerszijden van de Main Stage druppelen de voorste vakken langzaam vol met dertigers, veertigers, en zelfs vijftigers. De kalmte is zichtbaar wedergekeerd. Mensen krijgen de ruimte om weer op adem te komen. Een duidelijke generatiekloof wordt ineens zichtbaar, en dat maakt deze dag toch wel vrij bijzonder. Op het podium wordt Gabriel ondertussen omringd door een aantal klassemuzikanten, die stuk voor stuk krachtig hun mannetje staan. Voor het overgrote deel leveren zij gedurende 70 minuten zwaarmoedige edoch sfeervolle liedjes af, zoals ‘Intruder’ en ‘Blood Of Eden’. Je kan hier en daar een speld horen vallen, zélfs op het gras. Tijdens ‘Solsbury Hill’ en ‘Sledgehammer’ knikken de wat jongere omstanders met een blik van herkenning, maar voor de rest is dit optreden toch écht voornamelijk voor de fans bedoeld. Wellicht dat de man beter tot zijn recht was gekomen op TW Classic, een week later, maar die gedachte laten we maar even achterwege.

The Good, The Bad & The Queen (Pyramid Marquee)

Op een duister podium in de Pyramid Marquee en slechts verlicht door enkele voetlichten spelen enkele topmuzikanten (en helden van weleer) nummers van hun naamloze debuutalbum. We hebben het dan natuurlijk over The Good, The Bad & The Queen. De band bestaande uit Damon Albarn (Blur & Gorillaz), Paul Simonon (The Clash), Simon Tong (The Verve), drumlegende Tony Allen en een strijkersensemble. En dit gebeurt doen zij op een meer dan overtuigende manier. De band weet dezelfde duistere en geheimzinnige sfeer van het album tot leven te weken. Gedurende vijfenveertig minuten siddert de tent dan ook op nummers als 'History Song', 'The Good, The Bad & The Queen', 'The Kingdom of Doom' en 'The Bunting Song'. Ondanks het zwakker bis-nummer 'Mr Whippy, wat door één of andere foute rapper vertolkt wordt, heeft Werchter mogen ervaren dat The Good, The Bad & The Queen niet alleen op papier maar zeker ook op het podium een ware supergroep is.

The Chemical Brothers (Main Stage)

Het is aan The Chemical Brothers om alweer de derde dag van Rock Werchter af te sluiten, een taak die het tweetal wel besteed is. Vanuit een soort cockpit gevuld met vele knoppen verzorgen de heren een vijftal sets die op hun beurt weer uit een aantal liedjes als 'Galvanize en 'Hey Boy Hey Girl' bestaan. De stevige beats van Tom Rowlands en Ed Simons krijgen de weide massaal aan het dansen, niemand slaagt erin beide voetjes op de vloer te houden. De af en toe schitterende animaties die op de schermen en op het podium getoond worden en de grootste lichtshow dragen hier ook aan bij. Helaas is het feest rond 01.00 uur toch echt afgelopen, voor een toegift is geen tijd meer.Keane @ Main Stage

Rock Werchter 2007: vrijdag 29 juni

2007-07-08T17:11:00.000+02:00

Na een korte maar redelijk goede nachtrust breekt de tweede dag van Rock Werchter aan. Op papier is de line-up vandaag het sterkst, dat belooft veel goeds. De weersverwachting is juist het tegenovergestelde, er komt regen aan. Lichamelijk blijkt het een dag van doorkomen te zijn, het springen, hossen en vechten in het eerste vak bij Muse heeft toch behoorlijk wat blauwe plekken en spierpijn opgeleverd. Maar toch hoor je mij geen moment klagen. ;)

Op de weide

Hier volgt deel twee van het verslag dat Marc en ik schreven voor Coldplayfans.

The Van Jets (Main Stage)

Waar veel Vlaamse bands die recentelijk een nieuw album uitgebracht hebben – waaronder Mintzkov, Ozark Henry, Zita Swoon en Absynthe Minded – dit jaar niet de kans krijgen om op Rock Werchter te (mogen) spelen, valt de eer aan The Van Jets om de Main Stage op vrijdag te mogen openen. Terecht ook, want debuutalbum Electric Soldiers is een zeer sterke plaat gebleken. De rockband heeft er dan ook ruim drie jaar aan kunnen sleutelen sinds zij talentencompetitie Humo’s Rock Rally 2004 wonnen. Terwijl de lucht grijs oogt en de eerste druppels naar beneden dreigen te vallen, schudt het viertal onder leiding van zanger/gitarist Johannes Verschaeve de Werchterweide wakker met vuige rocksongs waaronder de singles ‘Johnny Winter’, ‘Our Love = Strong’ en natuurlijk ‘Electric Soldiers’ zelf. Prima substituut voor koffie bij het ontbijt; je bent gegarandeerd meteen wakker.

Jason Mraz – (Pyramid Marquee)

Een half uur nadat The Van Jets dag 2 van Rock Werchter openen betreedt de singer-songwriter Jason Mraz het podium van de Pyramid Marquee. Gedurende vijftig minuutjes trakteert hij het publiek op een flinke dosis zonnige feelgood liedjes. Dit vormt een schril contrast met het weer aangezien het inmiddels begonnen is met regenen. Het contact met het publiek is een belangrijk element in het optreden van de zanger uit San Diego. Al tijdens het eerste nummer krijgen wij het refrein aangeleerd voor een liedje over megabiertjes. "I got no dope, all I got is my forty. Ain't got nobody that I can call my shorty" wordt vervolgens luidkeels meegebruld . Ook de rest van het optreden bestaat uit de nodige grappen (ondermeer over Lilly Allen), een menselijke trompet, een operastem, enkele polaroid foto’s en de nodige MC-rapinterventies. Kortom, een heerlijk vrolijk begin van een lange festivaldag.

Oi Va Voi (Pyramid Marquee)

Terwijl het krijsende geschal van Enter Shikari in de verte nog door de weide dreunt, staat de muziekliefhebber met wat meer oor voor detail in de Pyramid Marquee. Tromgeroffel klinkt er bij opkomst van het zevenkoppige Oi Va Voi, een groep Joodse volksmuzikanten die voor deze concertreeks de expressieve violiste Anna Phoebe heeft meegevraagd. De slinkse sexy sessiemuzikante zweept eigenhandig met haar strijkstok de eerste indrukwekkende akkoorden van openingsnummer ‘Dissident’. Wat begint als een leuk feestje zakt het geheel na een paar nummers in elkaar wanneer eentonigheid in de vorm van lieflijke ballades de overhand dreigt te nemen. Grote afwezige overigens is KT Tunstall; ooit zélf nog een sessiemuzikante van de formatie. Maar laten we eerlijk wezen, Tunstall heeft Oi Va Voi dezer dage ook niet meer nodig.

Kings of Leon – (Main Stage)

Rond drie uur in de namiddag betreden drie broers en een neef met de zelfde achternaam de Main Stage. Het gaat dan natuurlijk om leden van de familie Followill en van de band Kings of Leon. Onmiddellijk is duidelijk dat dit podium een fractie te groot is voor de band. Het eerste deel van het optreden is daarom ook vrij mat.. De rauwe blues en rock’n’roll van de uit Tennessee afkomstige band klinkt goed maar komt gewoonweg niet goed uit de verf. Na dit aarzelende en saaie begin komt de show met nummers als 'The Bucket', 'Molly's Chambers' en 'On Call' beter op gang. Aan het eind van het optreden wordt de weide nog getrakteerd op een leuke uitsmijter. Gewapend met een tamboerijn zingt zanger Eddie Vedder van Pearl Jam tijdens het laatste nummer met Kings Of Leon mee.

Joan As Police Woman (Pyramid Marquee)

Op Lowlands vorig jaar en in menig concertzaaltje in België en Nederland daaropvolgend wist Joan Wasser al veel zieltjes te veroveren met haar prachtige, soulstem. Oh, en haar liedjes mogen er uiteraard ook wezen, getuige haar méér dan prachtige debuutalbum Real Life uit 2006. Ditzelfde album wordt vanmiddag dan ook bijna in haar geheel (en waarschijnlijk voorlopig voor het laatst) gepresenteerd in een nagenoeg volle Pyramid Marquee. ‘The Ride’ gaat door merg en been, evenals ‘I Defy’ wat het live helaas zonder achtergrondvocalen van Antony Hegarty moet doen. Tussen de nummers door babbelt de goedlachse Joan er lekker op los, wat merendeels met een verdiende glimlach van het publiek beantwoord wordt. We zijn tevreden.

Kaiser Chiefs (Main Stage)

“Ruby ruby ruby ruby, aaaaaaahhhh”. Wie kent de woorden van deze aanstekelijke monsterhit nu nog níet? Waar Kaiser Chiefs zijn belangrijkste concurrent Franz Ferdinand inmiddels op alle fronten lijkt te gaan ontstijgen, staat de inmiddels massaal toegestroomde weide vol met nieuwsgierige pottenkijkers. Opvallend dan ook dat de populaire Britten nog steeds op zo’n vroeg tijdstip op het programma staan van Rock Werchter. Zanger Ricky Wilson haalt zoals vanouds het uiterste uit zichzelf, en krijgt met volle overgave de voorste vakken aan het kolken. Hoewel niet alle nummers op de setlist vanmiddag even sterk zijn, blijken enkel hits als ‘Everyday I Love You Less And Less’, ‘Everything Is Average Nowadays’, ‘Ruby’, ‘I Predict A Riot’ en de onvermijdelijke toekomstige kraker ‘The Angry Mob’ al te volstaan voor een méér dan geslaagd festivaloptreden. Dat beloofd wat voor Lowlands en Pukkelpop deze nazomer, waar de band ongetwijfeld heel wat later op de dag zal spelen. Met hetzelfde resultaat.

Bloc Party – (Main Stage)

Eerder dit jaar leverde Bloc Party het nieuwe album "A Weekend In The City" af waarmee de Britse Band aangaf een flinke sprong naar volwassenheid heeft gemaakt. Deze middag bewijst de band dat deze groei ook in de live shows heeft plaats gevonden. Zanger Kele Okereke heeft zich van een verlegen zanger ontwikkeld tot een charismatische frontman. De regen die gedurende het eerste deel van het optreden met bakken uit de lucht komt deert het publiek niet, de nerveuze ritme’s van drummer Matt Tong en gitarist Gordon Moakes brengt een groot deel van de weide aan het dansen. Aan het einde van het concert laat Kele Okereke zien dat Ricky Wilson van Kaiser Chiefs niet het alleen recht heeft op het rennen tussen de vakken door. Mede hierdoor gaan op 'Like Eating Glass' en 'Helicopter' alle remmen los en laat zelfs de zon zich even zien.

Queens of the Stoneage – (Main Stage)

In de laatste zeven jaar prijkte de bandnaam Queens Of The Stoneage niet minder dan vijf keer op de line-up van het festival. Dat de band van Josh Homme graag gezien is op Rock Werchter mag dus wel duidelijk zijn. Ook dit jaar laat de band zien dat het niet onterecht is dat de band zo vaak op het festival speelt. Gedurende een uur daveren, treiteren en swingen Josh Homme en bandleden door een strakke en degelijke set. Een set die bestaat uit de meest bekende nummers van de band en is aangevuld met enkele liedjes van het pas verschenen Era Vulgaris. Met de nodige dosis humor wordt publieksfavoriet 'No One Knows' aangekondigd als een nummer dat de band nog nooit gespeeld heeft. Tijdens 'Feel Good Hit Of The Summer neemt Homme zijn hele drogisterij met het publiek door om er vervolgens aan toe te voegen dat als Amy Winehouse hetzelfde nam, ze nu een dode Amy zou zijn.

Arctic Monkeys (Main Stage)

Het wordt de Arctic Monkeys vaak verweten veel te routineus te werk te gaan wanneer ze op een podium staan, ondanks dat de live recensies er achteraf ook nooit om zullen liegen. Als live band staat het immers altijd als een huis, en vanavond is hierop geen uitzondering. Waar de band precies een week eerder nog het Glastonbury festival mocht headlinen, mogen ze op Rock Werchter opwarmen voor Pearl Jam. Niet slecht voor een band met slechts twee albums op zak. Op dit festival overkomt dat alleen de allergrootsten (laatste keer: Coldplay in 2003). Grote verschil in vergelijking met het optreden van vorig jaar zit hem in de indrukwekkende lichtshow die zij ditmaal hebben meegenomen. Werkelijk élk nummer – zeventien in totaal – wordt vanavond met luid gejuich, geschreeuw en gefluit onthaald. Of het merendeel van deze verafgoding nu afkomstig is van de vele verdwaalde Britten op de weide zullen we nooit weten. De vraag is nu nog natuurlijk hoe het de Arctic Monkeys zal vergaan over pakweg 10 jaar. De tijd zal het leren…

Pearl Jam (Main Stage)

Pearl Jam heeft iets goed te maken met Rock Werchter. Tot twee keer toe annuleerden de Amerikanen hun optreden op het laatste moment. Driemaal is scheepsrecht, en het optreden in 2007 krijgt dan toch eindelijk groen licht. Het vijftal begint direct vol gas. Vanaf de machtige opener ‘Last Exit’ overrompelt de band. Zo vuig en bezield hebben we de afgelopen jaren weinig rockgroepen horen klinken. Zanger Eddie Vedder weet in al zijn grootsheid te imponeren, getuige de vele goedkeurende blikken in het zichtbaar genietende publiek. Vele klassiekers passeren de revue, variërend van de vier openingstracks van albumklassieker Ten (‘Once’, ‘Even Flow’, ‘Alive’ en ‘Why Go’), ‘Elderly Woman Behind The Counter In A Small Town’, ‘Dissident’ , ‘Do The Evolution’ en ‘Better Man’. Als kers op de toch al grote taart komt QOTSA-zanger Josh Homme nog een vluchtig refreintje meezingen met de Who cover ‘Baba O’ Riley’. Dat ‘Jeremy’ en ‘Black’ vanavond op de setlist ontbreken, daar zullen weinig mensen over treuren. Het optreden illustreert met volle overtuiging waarom Pearl Jam al jaren tot de populairste liveacts van haar generatie behoort.

Rock Werchter 2007: donderdag 28 juni

2007-07-08T16:52:00.000+02:00

Wat vooraf ging

Na een lange, lange reis kwamen Paul, Mirjam en ik op donderdagmiddag rond 3 uur aan op de camping van Rock Werchter. Toch knap om over een rit van krap 3 uur bijna 6 uur te doen, maar het verkeer heb je nu eenmaal niet in de hand. Camping A6 bleek ons domein te worden, de camping waar Marc, Remco, Maurice en andere(n) een plekje voor ons vrijgehouden hadden. Na een lekker biertje, het opzetten van de tent en een knuffel met Maurice werd het tijd om voor de eerste keer richting de weide te gaan.

Op de weide

Hier volgt een verslag van de acts van de eerste donderdag. Dit verslag hebben Marc en ik geschreven voor Coldplayfans.

Billy Talent (Main Stage)

Nu komt er de laatste tijd veel goeds uit Canada op muziekgebied voor de fijnproevers, zoals Arcade Fire, The Dears, The Midway State en Wolf Parade. Voor de jeugdige muziekliefhebber is er inmiddels al een tijdje Billy Talent. De bandleden – inmiddels allemaal de 30 gepasseerd – klinken alsof ze nog steeds 18 jaar zijn; rechttoe rechtaan pretpunkrock wat we al jaren gewend zijn van Lostprophets, Sum 41, Blink-182, Bloodhound Gang en Bowling For Soup. De jonge fans in het voorste vakken slikken hitjes als 'Devil In A Midnight Mass', 'Try Honesty', 'Fallen Leaves' en 'Red Flag' als zoete koek. Het zal de rest van de festivalweide worst wezen. Er staat immers wel wat beters op het programma vandaag…

Air Traffic (Pyramid Marquee)

Eén van de meest veelbelovende bandjes uit het Verenigd Koninkrijk van dit moment is Air Traffic. Het uit Bournemouth afkomstige viertal heeft de afgelopen tijd aandachtig om zich heen gekeken en geluisterd, en een debuutalbum opgenomen wat niet in één hokje te plaatsen is. Je zou beter kunnen zeggen dat het uit meerdere hokjes bestaat. Referenties als Coldplay, The Kooks, Supergrass en Keane liegen er niet om, en het is ook allemaal hoorbaar in de Pyramid Marquee vanmiddag. De basis van het merendeel van de liedjes van Air Traffic wordt gevormd door de piano, alwaar zanger Chris Wall huisvest. De band geniet zichtbaar van de warme sfeer in de enorme tent, en neemt gedurende 50 minuten ruim de tijd om het vijftien minuten korter durende debuutalbum in haar geheel te presenteren. Hoogtepunt is nieuwe single 'Shooting Star', wat een grote hit beloofd te kunnen gaan worden.

Air (Pyramid Marquee)
In 2004 was het Franse Air nog één van de laatste bands die tijdens het festival speelden, dit jaar zijn Nicolas Godin en Jean-Benoît Dunckel bijna de eerste artiesten op de bühne. Het optreden in 2004 was een erg fijn optreden wat vooral een heerlijk moment was om bij te komen van het zware weekend. Helaas weet het optreden dit jaar niet in de buurt te komen van deze ervaring. Het zwaartepunt van de set ligt op nummers van 'Pocket Symphony' maar voor liedjes van de albums 'Talkie Walkie' en 'Moon Safari' is eveneens tijd uitgetrokken. De set wordt helaas op een erg statische en te rustige manier gespeeld waardoor het geheel nogal saai overkomt. De bekendere nummers als 'Sexy Boy' en 'Kelly Watch The Stars' weten daar geen verandering in te brengen. Een iets minder langdradige set of een optreden later in het weekend hadden dit tot een beter optreden gemaakt.

Rufus Wainwright (Pyramid Marquee)

Hoewel de goede man inmiddels alweer vijf indrukwekkende albums op zijn naam heeft staan, heeft het toch ruim 10 jaar moeten duren voordat singer/songwriter Rufus Wainwright met zijn begeleidingsband op een groot festival in België mag spelen. De 33-jarige New Yorker kiest er echter niet voor om vanavond een rijkelijk aanbod van zijn gehele oeuvre te spelen. Het absolute zwaartepunt ligt bij zijn onlangs verschenen nieuwe album Release The Stars. Hoewel het merendeel van de set muzikaal erg goed in elkaar zit, en de grootmeester zélf een zeer aangename zangstem heeft, slaat de eentonigheid van het geheelplaatje na pakweg een halfuur jammer genoeg wel toe. Daar kunnen de verkleedpartijtjes in de laatste twee nummers van de set – een playback versie van zijn eigen interpretatie van Judy Garland’s 'Get Happy' en 'Gay Messiah' – weinig verandering in brengen.

Björk (Main Stage)

Een beetje vreemd maar wel lekker. Naast een bekende leus van een frisdrankmerk is dit ook een prima omschrijving voor het optreden van deze IJslandse dame. Gedurende een uur en vijftien minuten trakteren Björk en haar tienkoppige vrouwelijke brassband het publiek op een gevarieerd, enthousiast en dansbaar optreden. Van de sterke vocale opener 'Earth Intruders' tot de dansbare afsluiter 'Declare Independence'. Een hoofdrol daarbij is weggelegd voor haar vaste side-kick Mark Bell die, met behulp van de 'Reactable' (enkele futuristische touchscreens), beats genereert en klanken manipuleert. Over de gehele wereld bestaan er slechts twee van deze instrumenten en Björk heeft er één mee naar Werchter meegebracht. Dat dit alles ook nog eens duidelijk op de grote schermen naast het Mainstage wordt getoond maakt het nog extra boeiend om te zien.

Muse (Main Stage)

Het Britse Muse sluit van 00.30 uur tot 02.00 uur de donderdagavond af en is daarmee één van de grote headliners van het festival. Het uit Teignmouth afkomstige drietal staat alweer voor de vijfde keer op het affiche maar dit jaar voor het eerst als dagafsluiter. Al ruim voor het concert - zelfs voor het einde van het optreden van Björk - begint het geduw en getrek om een goede plek voor het optreden te bemachtingen. Dit is illustratief voor de populariteit en de groei die de band de laatste jaren heeft doorgemaakt. De band opent met de spaghetti western 'Knights of Cydonia' waarmee de toon voor de rest van het concert direct wordt gezet. Ook tijdens liedjes als 'Hysteria' en 'Time is Running Out' zindert, springt en geniet Werchter van de bombastische muziek en de zeeën van licht dat de groep produceert. De band gunt ons slechts enkele adempauzes wanneer nummers als 'Feeling Good', 'Apocalypse Please' en 'Unintended' gespeeld worden. Met name zanger en gitarist Matthew Bellamy maakt een scherpe en gedreven indruk. Dit zorgt er mede voor dat dit één van de sterkste optredens is die we de band hebben zien geven. Hiermee is het de perfecte afsluiter van een heerlijke dag en direct één van de hoogtepunten van het festival.

Wereld(s) nieuws

2007-06-27T21:08:00.000+02:00

Onderstand bericht bereikte mij gisteren. Wat een geweldig nieuws.

The Verve weer bij elkaar

De Engelse band The Verve, bekend van de hit Bittersweet Symphony is weer gezamenlijk de studio ingedoken. Ook zijn er plannen voor een tour.

De band viel in 1999 uiteen na hoog oplopende ruzies tussen zanger Richard Ashcroft en gitarist Nick McCabe. Hierna ging Ashcroft solo verder, waarbij de meest opvallende actie zijn gastoptreden bij Coldplay op Live 8 was.

Hij liet toen nog eenmaal de grote hit van zijn oude band horen. Daarna bleef het stil.

Bakkert zijn spoorboekje

2007-06-19T20:35:00.001+02:00

Nog slechts 8 dagen en dan breken vier dagen van sex, drugs en rock 'n' roll los (voor de kijkers thuis: bier, regen & modder en rock 'n' roll) los.
Rock Werchter staat weer eens voor de deur en na een pauze van een jaar reis ik ook weer eens naar onze Zuiderburen toe. Dit jaar is het affice (ondanks
het ontbreken van Arcade Fire en Editors) weer erg sterk. Kan ik daar mooi even bijkomen van alle stage en scriptie activiteiten.
Maar wat ga ik daar nu allemaal bekijken? Wel, hier volgt mijn spoorboekje.

Donderdag
Air Traffic (P)
Rufus Wainwright (P)
Air (P)
Beastie Boys (P)
Bjork (M)
Muse (M)

Vrijdag
The Van Jets (M)
Oi Va Voi (P)
Kings Of Leon (M)
Kaiser Chiefs (M)
Bloc Party (M)
Queens Of The Stone Age (M)
Arctic Monkeys (M)
Pearl Jam (M)

Zaterdag
Razorlight (M)
Amy Winehouse (M)
Klaxons (P)
The Killers (M)
Peter Gabriel (M)
The Good The Bad And The Queen (P)
LCD Soundsystem (P)

Zondag
!!! (M)
Maxïmo Park (P)
Interpol (M)
Frank Black (P)
Damien Rice (P)
The Australian Pink Floyd Show (P)
Metallica (M)

Legenda: P = Pyramid Marquee.
M = Mainstage

Zoals je kunt zien beloven het weer drukke dagen te worden. Het meest kijk ik uit naar het nacht optreden van Muse, Arctic Monkeys (nog nooit gezien),
The Good, The Bad And The Queen (Damon Albarn), LCD Soundsystem en Interpol.

Editors op dreef in de Melkweg

2007-06-11T20:30:00.001+02:00

Een dag na het toch wel memorabele concert van Travis mocht ik wederom afreizen naar de Amsterdamse Melkweg. De jongens van Editors, een band uit het Engelse Birmingham, stonden op het affice. Ondanks dat ik de band al vier maal eerder gezien heb was ik toch wel erg benieuwd, met name naar de live versies van de nummers die op het op 25 juni te verschijnen "An End Has A Start" staan.

Het werd wederom een erg geslaagde avond. De band speelden strak, enthousiast en bovendien gewoon erg goed. Collega Jeen schreef dit verslag over het concert.

Nu is mijn concertagenda even akelig leeg, het eerst volgende feestje is op Rock Werchter. Daar staat dit jaar zoveel goeds geprogrammeerd dat het de leegte van de komende dagen meer dan waard is.

Het goede gevoel van Travis

2007-06-08T14:31:00.000+02:00

Ruim drieëneenhalf jaar geleden, in een toen vooral met Schotten gevulde Pepsistage, gaf het Schotse Travis voor laatst een concert in Nederland. In de daarop volgende periode schitterden ze, op een veel te vroeg uitgebrachte verzamelaar en een optreden op Live8 na, vooral in afwezigheid. De band nam een pauze om meer tijd met de familie door te brengen en de gebeurtenissen van de jaren daarvoor op een rijtje te kunnen zetten. Even leek het er zelfs op dat de band definitief afgeschreven kon worden tot vorige maand '
The Boy With No Name' verscheen. Op dit album lijkt het oude vertrouwde Travis geluid weer helemaal terug te zijn. Dat de band ook in Nederland nog steeds geliefd is bij het publiek blijkt wel uit het feit dat de Melkweg tot de laatste plaats is uitverkocht.

Na een goed optreden van de nog jonge en onbekende Schotse band Unkle Bob schalt rond 21.30 uur de theme van ‘20th Century Fox’ door de zaal. In plaats van de gebruikelijke opkomst via de zijkant van het podium, komen onder begeleiding van een brede securityman zanger Fran Healy, bassist Dougie Payne, gitarist Andy Dunlop en drummer Neil Primrose vanachter uit de zaal naar het podium gelopen. Een actie waar de band zonder nog maar een noot te spelen de Melkweg mee weet te winnen.

De band trapt af met 'Selfish Jean' en 'Eyes Wide Open', twee van de vijf liedjes van het nieuwe album die vanavond gespeeld worden. Opvallend is hoe naadloos deze liedjes passen tussen publieksfavorieten als 'Sing', 'Writing to Reach You', en 'All I Wanna Do Is Rock'. Gitarist Andy Dunlop weet het laatst genoemde nummer een extra tintje mee te geven door tijdens een fantastische gitaarsolo het balkon in de Melkweg te beklimmen. Een ander hoogtepunt komt in de vorm van een akoestisch uitgevoerde 'Flowers in The Window'.

De klimpartij van Andy en de eerder genoemde speciale opkomst zijn slechts voorbeelden van de interactie tussen de band en het publiek en het plezier wat de band daarbij heeft. Met name zanger Fran Healy weet het publiek ook naast de muziek goed te vermaken met zijn verhalen tussen de liedjes door. Deze lopen uiteen van het beleefd vragen wat een ieder in zijn of haar thee wil tot het waarschuwen voor een scherpschutter die een ieder die tijdens sluitstuk 'Why Does It Always Rain On Me' niet meespringt op de korrel neemt.

Travis heeft zich na de lange afwezigheid jaar wederom als live band op de kaart gezet. De leuke show, het zichtbaar aanwezige speelplezier en aanstekelijke enthousiasme van de band zorgt er samen met de typische 'feel good' liedjes van de band voor dat een ieder die erbij was met een opgewekt gevoel de Melkweg verlaten heeft. Op een volgend optreden hoeft Nederland niet weer vier jaar te wachten, Fran Healy heeft ons beloofd over enkele maanden dit feestje nog eens te herhalen.

Setlist:
Selfish jean
Eyes wide open
Writing to reach you
Love will come through
As you are
My eyes
Pipe dreams
Side
Driftwood
Good feeling
Closer
Sing
Battleships
All I want to do is rock
Turn
-------------------------
Flowers in the window
Humpty dumpty love song
U16 girls
Why does it always rain on me

The Midway State in Paradiso

2007-05-28T14:00:00.000+02:00

Een redelijk gevulde bovenzaal van Paradiso is het decor van de showcase van The Midway State, een jonge maar ambitieuze band uit Toronto. De band is bezig aan de eerste tournee door Europa en heeft als grootste wapenfeit een liedje in de populaire televisieserie The O.C. achter hun naam staan.

A Silent Express, een band uit Groningen, verzorgt het voorprogramma. Ze doen dit met krachtige en puntige rockliedjes die erg aan Voicst doen denken. Vanwege miscommunicatie richting het publiek over de begintijd is het daarna lang wachten op The Midway State tot de band rond 22.00 toch het podium betreedt.

The Midway State doet erg aan een kruising tussen Keane en Coldplay denken. De met piano en gitaar doorspekte popliedjes hebben hier een groot aandeel in maar de podiumpresentatie van zanger Nathan Ferraro doet de rest. Net zoals Chris Martin en Tim Rice-Oxly zit hij veelvuldig met zijn pianokruk te wippen.

Muzikaal is het allemaal dik in orde wat de band het publiek voorschotelt, in ongeveer vijfendertig minuten spelen zij de nummers van de debuut EP ‘Met a Man On The Moon’ en van het nog op te nemen album. Met name de nummers ‘Nobody Understands’ en het uptempo ‘Never Again’ vallen hierbij op.

Eerder op de dag sprak Coldplayfans met zanger Nathan Ferraro en drummer Daenen Bramberger. Het resultaat is hier en in de vorige post te lezen.

Setlist:
Fireflies
Change for You
I Know
Nobody Understands
Never Again
Unaware
What You Need is Love

Interview: The Midway State

2007-05-26T18:44:00.000+02:00

Tussen optredens in Parijs en London door doet The Midway State Amsterdam aan voor een optreden in de bovenzaal van Paradiso en een aantal interviews. Namens Coldplayfans sprak ik met zanger Nathan Ferraro en drummer Daenen Bramberger, zij vertellen ons over de band, het opnameproces en de tournee.

The Midway State
Het kleine skistadje Collinwood in Canada is de thuishaven van The Midway State. De band wordt opgericht door zanger Nathan Ferraro en gitarist Ryan Horning tijdens hun highschool periode. Drummer Daenen Bramberger en bassist en Adam Beamish maken de bezetting van de band compleet. De naam van de band kent geen diepere betekenis. “The Midway State is het resultaat van een vier jongens op zoek naar een bandnaam. The Midway State was één van de namen die daarbij geroepen werd en deze beviel ons allen goed. Na twee jaar optreden en liedjes schrijven begonnen we ons te realiseren dat spelen in een band toch wel erg leuk was en besloten we er hard aan te werken.”

En dus vertrok de band naar een eenkamerappartement in Toronto om daar serieus aan de toekomst van de band te gaan werken. Daar ontstonden ook de problemen, Ryan en Adam bleken minder voor de band over te hebben en werden vervangen door Mike Kirsh en Mike Wise. “Soms moet je harde beslissingen nemen om de band te verbeteren en groter te worden. Het is bij wijze van spreken net het beëindigen van een relatie met je vriendin. Ryan en Adam zijn nog steeds goede vrienden en de nieuwe bandleden zijn ook hele goede jongens.”

Muzikaal wordt de band vaak vergeleken met bands als Coldplay, Keane & Jeff Buckley, een vergelijking waar de band tevreden mee is. “Dit zijn ook de bands waar we zelf naar luisteren dus is het niet zo vreemd dat we ook zo klinken. Ik hoop dat we later als band gewaardeerd worden om de liedjes die we schrijven. Net als Coldplay en Fleetwood Mac. “

Met A Man On The Moon
Begin juni verschijnt de debuut EP van de band, genaamd ‘Met A Man On Top Of The Hill', waarop vier nummers van de band te horen zijn. Toch heeft Nathan er in zijn leven al ruim 400 geschreven. “Het is erg moeilijk om de juiste nummers voor een album of EP te kiezen. Ik zal niet zeggen dat deze vier nummers mijn favoriete liedjes zijn, maar op het moment van de opnamen klonken deze gewoon het best. Het proces van het kiezen van deze liedjes is moeilijk en zwaar, een producer kan daar vaak een uitkomst in zijn omdat hij als buitenstaander naar de nummers luistert. Voor het album dat in het najaar zal verschijnen hebben we op het moment nog achttien liedjes die we nog terug zullen moeten brengen tot elf. “

Op tournee
Na een aantal tournees door Noord-Amerika is The Midway State nu voor het eerst in Europa, maar veel tijd om de toerist uit te hangen is er niet. “Voor een band is het erg duur om hier te zijn en dus gebruiken we onze verstandig, we hebben geen dag vrij en spelen iedere avond een optreden. Je ziet de wereld, of Europa in dit geval, een beetje in een tunnel. De enige drie plaatsen die je in een stad ziet zijn het hotel, het restaurant en de concertzaal. De rest zien we van achter de vooruit van de bus. Gisteren waren we nog in Parijs maar de Eiffeltoren hebben we niet gezien.”

Heb jij tijd....

2007-05-23T21:43:00.000+02:00

.... om even een interview te doen met The Midway State?

Ja hoor, tuurlijk. Ook al heb ik geen idee wie het zijn.
Na een korte google sessie bleek het om een nieuw bandje uit Toronto te gaan dat muzikaal in de lijn Coldplay en Keane ligt.

En zo zat ik dus afgelopen dinsdagmiddag in Paradiso. Een verslag van dit gesprek volgt zo snel mogelijk. Zoals je op de foto kan zien was het in ieder geval best gezellig.

Interpol heerst in Paradiso

2007-05-18T10:54:00.000+02:00

Tot afgelopen maandag was het alweer bijna twee jaar geleden dat Interpol ons land aandeed voor een optreden. Afgelopen maandag was Paradiso tot de nok toe gevuld voor de band uit New York. De voornaamste reden voor de tour: het verschijnen van "Our Love To Admire", alweer het derde album van de band dat op 6 juli zal verschijnen.
Ondanks de vrij hoge toegangsprijs was het concert toch binnen tien minuten uitverkocht.

Allereerst is er aandacht voor de Canadese singer-songwriter Patrick Watson die samen met zijn begeleidingsband het voorprogramma verzorgt. Zij spelen een set met mooi opgebouwde nummers waarbij het experiment niet geschuwd wordt. Denk daarbij aan een nummer waarin de fietsbel centraal staat, veel galm op de microfoon en de elektrische gitaar bespeeld wordt met een leeglopende ballon. De band oogst vooral veel lof door in een muisstil Paradiso af te sluiten met een geheel onversterkt nummer.

Foto van Karen Hendrix

Strak in het pak en onder luid applaus verschijnen de heren van Interpol op het podium om in de daarop volgende 71 minuten Paradiso helemaal plat te spelen.
De band speelt een sterke maar duistere set waarin het new wave geluid en de nasale stem van zanger Paul Banks de rode draad vormen. Menig publieksfavoriet wordt gespeeld waarbij vooral ‘Evil’, ‘Slow Hands’ en ‘Obstacle 1’ eruit springen. Gedurende het concert worden ook drie liedjes van het te verschijnen album gespeeld, waarbij het openingsnummers ‘Pioneer to the Falls, een erg goede indruk achterlaat.

Ondanks dat de band nauwelijks interactie met het publiek heeft is het concert geen moment saai om naar te kijken. Daar zorgen de stoïcijnse houding en blikken van zanger Paul Banks, de pasjes van bassist Carlos D. en de swingende bewegingen van gitarist Paul Kessler wel voor. Tijdens de toegift ‘Stella Was a Diver and She Was Always Down’, waar door een aantal fans gedurende het concert al een aantal maal om gevraagd is, ontsnapt de band even uit het strakke keurslijf en spelen ze sneller en meer gedreven dan daarvoor.

Ondanks de korte duur van het optreden heeft Interpol wederom een hele sterke indruk achtergelaten. De mix van het sterke spel, de bijna introverte en daardoor sfeervolle houding en de mooie nummers maakten het tot een optreden om niet snel te vergeten.

Setlist
Pioneer to the Falls
Obstacle 1
NARC
Say Hello to the Angels
Take you on a Cruise
Mammoth
Slow Hands
Leif Erikson
The Heinrich Maneuver
Evil
Not even Jail

Length of Love
Stella
PDA

Black Rebel Motorcycle Club keert terug naar de basis

2007-04-27T16:02:00.000+02:00

Na een Americana en Countryachtig uitstapje met “Howl” en het meer mainstream rock geluid van “Take Them On, On Your Own” keert Black Rebel Motorcycle Club terug naar de basis die zij in 2001 met “B.R.M.C.” wisten te leggen. De nieuwste plaat “Baby 81”, vernoemd naar de baby die na de tsunami in ziekenhuis van Kalmunai als 81e werd geregistreerd en door negen moeders werd geclaimd, lijkt in veel opzichten als een vervolg op de debuutplaat. Een belangrijke reden voor deze muzikale koers ligt bij de terugkeer van drummer Nick Jago die voor het eerst sinds 2003 weer plaats heeft genomen achter de drums. "It’s dirty and it’s beautiful, but the most important thing is that it’s a part of all three of us again.” aldus zanger en bassist Robert Turner.

Met ‘Took Out A Loan’ en vooral ‘Berlin', een rauw maar zeker ook dansbaar nummer, opent “Baby 81” sterk. Ook de eerste single van het album ‘Weapon of Choice' knalt er net zo als ‘Whatever Happened To My Rock ‘n’ Roll (Punk Song )’ op “B.R.M.C." deed.
Eentonig wordt het album niet, de band laats voldoende ruimte over voor enkele rustigere nummers, zoals “Window” en het prachtige “Am I The Only” die beide zo van “Howl” afgeplukt zouden kunnen zijn.

Naast problemen in de liefde schuwt de band het niet om politiek geladen nummers te maken en dan met name aan het adres van de Verenigde Staten. Deze zijn ook op dit album weer aanwezig, zo wordt in de eerder genoemde single ‘Weapon of Choice’ het Amerikaanse wapen- en oorlogbeleid gehekeld.
‘American X’ is één van de hoogtepunten van het album. Met een repeterende gitaarlijn à la Radiohead’s ‘No Surprises’, met intense woede gezongen teksten en een ruim 5 minuten bijna psychedelisch einde laat de band wederom horen wat voor goede nummers zij kunnen schrijven.

Op “Baby 81”, het vierde album van de band, laat Black Rebel Motorcycle Club opnieuw de donkere en rauwe rock’n’roll horen waar ze zes jaar geleden mee doorbraken. De band uit San Francisco geeft hier maar weer eens mee aan één van de betere bands binnen het genre te zijn.

De release staat voor 30 april 2007 gepland.

Tracklist:
1. Took Out a Loan
2. Berlin
3. Weapon of Choice
4. Window
5. Cold Wind
6. Not What You Wanted
7. 666 Conducer
8. All You Do Is Talk
9. Lien on Your Dreams
10. Need Some Air
11. Killing the Light
12. American X
13. Am I Only

Travis - The Boy With No Name

2007-04-21T17:50:00.000+02:00

Na een een paar jaar radiostilte, een veel te vroeg uitgebrachte verzamelaar laat Travis met The Boy With No Name eindelijk weer wat van zicht horen. De rust lijkt met name zanger Fran Healy goed gedaan te hebben want na het zwaarmoedige 12 Memories klinkt dit album als een verademig. Pakkende rifjes, leuke teksten en bovenal vrolijke nummers.

Collega CPF mod en Travisfan Marc omschreef het album als volgt. Nu na een paar luisterbeurten kan ik me daar alleen maar bij aansluiten. :) Op naar 5 juni in de Melkweg.

Ik ben Ernie, wie ben jij?

2007-03-30T22:20:00.000+02:00

Test het nu zelf en laat het even weten! ;)

Je bent Ernie. Je bent tof, aardig en populair. je vermaakt veel mensen. Je bent zo iemand die lekker uit z'n dak gaat, maar toch de regels die thuis geleerd zijn onthoudt, Trouwen en kinderen krijgen zijn belangrijk voor je, maar pas nadat je lol hebt gehad. Zorg ervoor dat de mensen die je vermaakt je niet proberen te veranderen.

The Cinematics – A Strange Education; niet meer dan een tussendoortje

2007-03-29T19:01:00.000+02:00

Dat het London Calling festival een goede mogelijkheid is om kennis te maken met nieuwe Britse bandjes mag ondertussen bekend zijn. Vorig jaar maakten de jonge Schotten van The Cinematics dan ook dankbaar gebruik om zich aan het Nederlandse publiek te presenteren. Afgelopen maand, inmiddels een jaar na hun optreden in de Amsterdamse Paradiso, zag hun debuutalbum het levenslicht.

Met ‘A Strange Education’ leveren The Cinematics een plaat af die naadloos aansluit bij de the New Wave hype die de laatste jaren de muziekwereld overheerste. De vergelijking met bands als Interpol en Editors is dan ook niet moeilijk om te maken. De Schotten kiezen er echter niet voor om de nummers dezelfde spanning en dynamiek mee te geven zoals de eerder genoemde bands dat wel doen. In plaats daarvan laat de band meer een pop geluid horen.

En juist in die keuze schuilt de zwakke plek van deze plaat. Ondanks het hoge tempo, de soms bijna dramatische uithalen van zanger Scott Rinning en het hoge tempo van de staccatogitaar klinkt het geheel allemaal erg vlak en nauwelijks onderscheidend. Daar kunnen een aantal sterke nummers als de single ‘Break’, ‘A Strange Education’ en ‘Ready Now’ niets aan veranderen.

Met A Strange Education hoeven The Cinematics geen grote doorbraak te verwachten. Ondanks enkele goede nummers is dit album lang niet spannend en interessant genoeg om een lange houdbaarheid te hebben. Een donkerhoekje in een cd rek of de aanbiedingenbak in de platenzaak zullen naar alle waarschijnlijkheid dan ook niet lang op zich laten wachten.

Groot Brittannië
Pop / Rock
Label: TVT
Release: 6 maart 2007

Tracklist
1. Race to the City
2. Break
3. A Strange Education
4. Human
5. Chase
6. Rise & Fall
7. Sunday Sun
8. Keep Forgetting
9. Ready Now
10. Maybe Someday
11. Alright
12. Asleep at the Wheel

Damien Rice verandert rockzaal 013 voor één avond in een magische poptempel

2007-03-25T15:56:00.000+02:00

Ik baalde er even flink van, toen ik afgelopen december net naast kaartjes voor Damien Rice in 013 (Tilburg) greep. Terwijl het concert langzaam aan naderbij kwam was de grootste teleurstelling wel verdwenen en had me er bij neergelegd het concert niet mee te maken. Tot vrijdag de 16e toen Maartje mij een van de door haar gewonnen toegangskaartjes bezorgde. En zo kwam ik dus alsnog bij Damien Rice terecht. Een werkelijk waar subliem optreden wat ik achteraf voor geen goud had willen missen. Dus Maartje, nogmaals hartelijk bedankt. :D

Damien Rice verandert rockzaal 013 voor één avond in een magische poptempel!

Nog geen drie maanden geleden prijkte '9' - de tweede langspeler van Damien Rice - nog hoog in menig eindejaarslijstje van 2006. Waar de Ierse singer-songwriter met het veelgeprezen debuut 'O' al vele zieltjes in muziekbeminnend Nederland gewonnen had, volgde de rest van de fijnproevers onlangs na het succes van de radiohit '9 Crimes'. Als de man, na drie jaar afwezigheid, weer een optreden in Nederland geeft is het niet geheel verrassend dat deze binnen acht minuten stijf uitverkocht raakt.

De vroege vogels of Marktplaatsbezoekers worden deze dinsdagavond getrakteerd op twee uur en twintig minuten lang emotionele uitlatingen van de stille, maar gevoelige Ier. Uitvoeringen van onder andere 'The Professor & La Fille Danse', 'Then Go' en 'Cannonball' zijn adembenemend.

Als voorprogramma is de vroegere band van Damien Rice, Bell X1 aangetrokken. Vanaf 20.00 uur mogen zij de volgepakte 013 met hun opgewekte en bij vlagen stevige nummers opwarmen. Zanger Paul Noonan steelt, met zijn extravagante houding, handgeklap en het gooien met zijn instrumenten en microfoon, de show.

Op twee meter van de rand van het podium begint de als een zwerver uitziende Damien Rice met celliste Vyvienne Long aan een muzikale reis door zijn oeuvre. Na het eerste meteen al magistrale ‘The Professor & La Fille Danse’, voegen de andere bandleden zich ook bij Damien en Vyvienne. Zangeres Lisa Hannigan is de grote afwezige deze avond. Bij enkele nummers op CD speelt zij een grote rol. De zanger trekt zich echter niets aan van het ontbreken van zijn bandlid en zingt haar solos zelf, gebruikt een tweede microfoon voor vervormde stemmen en neemt deze op zodat hij met zichzelf een duet kan zingen. Het klinkt allemaal als een slecht alternatief, maar Rice maakt het gemis meer dan goed, misschien zelfs béter. Zijn versie van 'Then Go' is namelijk vele malen sterker dan Hannigan’s variant op plaat, doordat hij zich helemaal lijkt te geven, vol van woede. Overgangen van woede tot verdriet en van verliefdheid tot bedrog: de zingende Ier draait er zijn hand niet voor om en laat nummers vloeiend in elkaar overlopen.

Voor rumoer is deze avond geen plaats. In opperste concentratie en soms zelfs stoïcijnse houding speelt Rice zijn muziek, pas na drie kwartier volgt er een eerste ‘Thank you’. Gedurende het hele concert zijn ook de bezoekers muisstil, de gesloten bar (op verzoek van de band) draagt hier ook aan bij. Hierdoor krijgen ook de rustigere nummers de aandacht die ze verdienen. Hoogtepunt hiervan is zeker 'Cannonball', dat bij menigeen kippenvel veroorzaakt vanwege de uitvoering. Op de rand van het podium met gitaar, onversterkt en met één spot op hem gericht zingt de Ier met de mooie blauwe ogen over zijn verloren liefde. Perfectie komt ineens wel heel dichtbij.

Celliste Vyvienne Long krijgt ook de ruimte om één nummer van haar eigen EP ten gehore te brengen. Onder meer bijgestaan door Declan de Barra, die later deze avond nog het naprogramma zal verzorgen, vult zij deze pauze op een humoristische wijze in met het nummer 'Random Man On The Motor Way'.

Een akoestische 'Cannonball'

Voor Rice blijkt het liedje van Vyvienne ook duidelijk een breekpunt want na deze pauze laat hij zich van een socialere kant zien. Hij zoekt meer contact met het publiek op en staat met taart en champagne en het emotionele 'Cheers Darlin' even stil bij de verjaardag van zijn gitarist. Dit eigenlijk verdrietige nummer laat Rice eindigen in een vrolijk, bombastisch geheel, waardoor het publiek de zaal toch met een grote glimlach op de mond kan verlaten. Een ideale afsluiting van een magische avond.

Maarten Bakker, Marc Gommans & Maartje van der Heijden

Damien Rice - Deel 1

2007-03-21T23:02:00.000+01:00

Gisteren stond, vrij onverwacht nog, het concert van Damien Rice in 013 op het programma. Dat het een erg goed concert was en hoe en waarom ik alsnog in Tilburg geraakte houden jullie van me tegoed. Zoals iemand vanavond zo treffend zei "Soms zeggen foto's meer dan duizend woorden". Wie ben ik dan om niet even een paar van m'n foto's te plaatsen.

Arcade Fire maakt torenhoge verwachtingen helemaal waar!

2007-03-06T21:48:00.000+01:00

In 2004 verraste de Canadese band Arcade Fire de wereld met hun debuutalbum Funeral. Dit album werd door zowel de pers als het publiek goed ontvangen. Een keerzijde van zo een sterk debuutalbum is dat de verwachtingen wel erg hoog worden, veel bands worstelen met deze “wetmatigheid”. Nu drie jaar later verschijnt Neon Bible, waarmee de band bewijst geen last te ondervinden van de verwachtingen. Het tegendeel is waar, de Canadezen maken deze helemaal waar.

Neon Bible, dat in z’n geheel in een kerk even buiten Montreal is opgenomen, heeft even de tijd, en wellicht een aantal luisterbeurten, nodig om op gang te komen. Daarna barst het echt los. Typerend hiervoor is het even bombastische als theatrale ‘Intervention’, een nummer dat grotendeels vorm krijgt door een krachtige kerkorgel partij.
Een ander uiterste is ‘Ocean of Noise’ dat een erg prettig en vooral sfeervol rustmoment op het album vormt. Naast deze twee liedjes completeren ‘No Cars Go’ en ‘My Body is a Cage’ niet alleen het einde maar ook het rijtje hoogtepunten van dit album. ‘No Cars Go’ kent een geweldige opbouw en is een nieuwe versie van het nummer dat in 2004 op de titelloze debuut EP van de band verscheen. Qua intensiteit springt ‘My Body is a Cage’ boven de andere nummers uit. De zwaarmoedige en bezwerende zang van Win Butler in combinatie met een zinderende orgelpartij zorgt ervoor dat Neon Bible gegarandeerd met kippenvel eindigt.

Arcade Fire heeft met Neon Bible opnieuw een heel sterk album en een hele knappe opvolger van Funeral afgeleverd. In vergelijking met Funeral klinkt dit album beter uitgebalanceerd en beter opgebouwd zonder dat dit ten koste is gegaan van het zware geluid en de gedreven, gepassioneerde en theatrale wijze van zingen van de band. Zeker na een aantal luisterbeurten blijkt Neon Bible dan ook nauwelijks voor Funeral onder te doen. Met ‘My Body Is A Cage’, ‘No Cars Go’, ‘Intervention’ en ‘Ocean of Noise’ staan er een viertal ijzersterke liedjes op terwijl het nauwelijks zwakke nummers kent. De torenhoge verwachtingen zijn wat dat betreft helemaal ingelost.
Arcade Fire speelt op maandag 2 april een uitverkocht concert in het Utrechtse Vredenburg.

Black Mirror
Keep the Car Running
Neon Bible
Intervention
Black Wave / Bad Vibrations
Ocean of Noise
The Well and the Lighthouse
(Antichrist Television Blues)
Windowsill
No Cars Go
My Body Is a Cage

The Decemberists, Kasabian en de Persconferentie Pinkpop 2007

2007-03-01T19:53:00.000+01:00

De laatste weken waren op muzikaal gebied weer heerlijk druk. Zo bezocht ik vorige week (opnieuw) een geweldig concert van The Decemberists, de band die het afgelopen jaar furore maakten met The Crane Wife.
Muzikaal klopte het vorige week weer helemaal en met een nagespeelde zeeslag (de slag bij Chatham) en een lekkere fitness oefening werd het aanwezige publiek goed vermaakt. Het kon echter net niet tippen aan het concert dat de band afgelopen mei gaf, daar miste ik de magie voor. Maar zelfs zonder deze magie werd het een concert om niet snel te vergeten.

Afgelopen maandag was het Britse Kasabian aan de beurt. In een afgeladen Paradiso, waarbij het publiek voor bijna 75% uit Britten bestond, zorgde deze Britpop band voor een heerlijke avond. Muzikaal vond ik het allemaal wat rammelen maar door de uitgelaten sfeer en de toch wel hele prettige nummers als 'Empire', 'Shoot The Runner' en vooral 'Club Foot' werd het toch een heel fijn concert.

Dan de Pinkpop persconferentie. Gistermiddag ben ik, tijdens m'n pauze, lekker even naar Paradiso gewandeld om daar samen met Klaas de jaarlijkse Pinkpop Persconferentie bij te wonen. We hadden een plekje op de gastenlijst weten te bemachtigen om zo een leuk stuk voor Coldplayfans.nl te schrijven. Naast de onthulling van een aardig maar weinig fantasierijk programma was er ook plaats voor muziek. Niemand minder dan Ilse DeLange, Maria Mena, Viberider en C-mon & Kypski. Een leuke pauze werd dat zo, en zo'n brand biertje smaakt best als lunch. ;)
Het hele verhaal kan je hier lezen.

'Neon Bible', 'Baby 81' en The Boy With No Name'

2007-02-01T20:54:00.000+01:00

Het duurt nog een klein maandje voor hij in de winkels ligt maar gelukkig is 'Neon Bible', de nieuwe plaat van Arcade Fire, sinds zaterdag uitgebreid op internet te vinden. De Canadese band lijkt totaal geen moeite te hebben met 'de moeilijke tweede plaat' want na een paar luisterbeurten doet 'Neon Bible' niet onder voor de debuutplaat 'Funeral' uit 2004.

Verder wist Robert, de zanger & gitarist van Black Rebel Motorcycle Club, afgelopen woensdag ook het een en ander te melden. De band uit San Francisco heeft inmiddels de opnames van haar vierde studioalbum afgerond. Het album 'Baby 81' wat verwijst naar een baby die vlak na de Tsunami door meerdere moeder werd opgeeist, zal begin mei in de winkels liggen. De band lijkt, na het meer Country & Americana achtige Howl, weer de weg van de Rock 'n' Roll ingeslagen te zijn. Ik kijk erg uit naar het album.

Ook Franny Healy wist met goed nieuws te komen, want nog geen week na de nieuwe BRMC zal de vijfde studioplaat van het Schotse Travis in de winkels komen te liggen. 'The Boy With No Name', zoals het album zal gaan heten komt 7 mei uit. De eerste single, 'Closer', komt in Engeland op 23 april uit.

Al met al allemaal goed muziek nieuws. :D

2007, Happy New Year

2007-01-21T16:01:00.000+01:00

Gelukkig Nieuw Jaar allemaal! 2007 is al drie weken onderweg maar voor mijn gevoel begint het morgen pas echt. De eerste dagen van het nieuwe jaar zijn voor mij erg bewogen geweest, zowel op persoonlijk vlak als qua studie.

Waarom begint het nieuwe jaar voor mijn gevoel dan nu pas echt? Heel simpel, alle lopende zaken van het vorige jaar zijn nu definitief afgerond. Morgen begint mijn stage, het laatste stukje van mijn drie jarige Bachelor studie Planologie. Ik loop dan tot eind mei 36 uur in de week de medewerkers van Stadsregio Amsterdam van hun werk te houden. Wat mijn stage- & scriptieopdracht precies in zal houden is nog niet helemaal duidelijk, daar zal ik vooral de eerste week druk mee bezig zijn om die helemaal duidelijk te maken. Het is in ieder geval wel duidelijk dat het een onderdeel zal zijn voor een investeringsstrategie voor de weginfrastructuur in de eerder genoemde periode in de jaren 2010 - 2030.

Muzikaal belooft 2007 een prachtig jaar te worden. Ik heb al kennis mogen maken met een deel van het nieuwe werk van Arcade Fire, Travis, The Shins & Black Rebel Motorcycle Club en dat smaakt allemaal naar meer (zowel album als concert ;).

Eindejaarslijst 2006 - De Concerten

2006-12-21T20:38:00.000+01:00

Met de concertenlijst post ik alweer het derde en laatste deel van dit drieluik, de Eindejaarslijstjes. Qua concerten was 2006 een erg sterk jaar. Ik had dit jaar de luxe om een lijst te maken uit ongeveer 90 optredens (voorprogramma's niet meegerekend). Dit waren er iets minder dan vorig jaar, een daling die vooral te maken heeft gehad met het verkiezen van Haldern boven Rock Werchter. Een keuze waar ik zeker geen spijt van gehad heb.

Ik ben tot de volgende top 25 gekomen.
De top zeven steekt zich duidelijk af van de rest, de nummers 8 tot en met nummer 16 zijn zo goed als gelijkwaardig aan elkaar en vallen allen nog in de categorie van hele sterke concerten.

Top 25
25.Bromhead Jacket - London Calling#2
24.Wolfmother - Lowlands
23.Kashmir - Paradiso
22.James Dean Bradfield - Haldern
21.The Zutons - Haldern
20.Razorlight - LowLands
19.Snow Patrol - LowLands
18.The Frames - LowLands
17.Guillemots - Tivoli
16.The Frames - Melkweg
15.Richard Ashcroft - Paradiso
14.Editors - Paradiso
13.The Kooks - London Calling#1
12.The Dears - Melkweg
11.The Veils - Paradiso

10. I Am Kloot - Melkweg
I Am Kloot liet in de Melkweg zien een van de fijnste luisterbands van de laatste jaren te zijn. In een lang, maar heerlijk, optreden kregen wij als publiek 24 (waarvan er ongeveer 9 nieuw waren) voorgeschoteld.

9. Johan - Manifesto Hoorn
Een prachtig concert in de oude woonplaats van zanger Jacco. Dit gegeven, plus de aanwezigheid van veel familie waaronder zijn eigen moeder, motiveerde de band tot op het bot. Het concert kende een heerlijke set waarbij alle drie de albums van de band evenwichtig aan bod kwamen.

8. Radiohead - Heineken Music Hall (09-05-2006)
Mijn eerste keer Radiohead en ik vond het prachtig.De visuals waren prachtig en ook speelde de band veel leuke nieuwe nummers afgewisseld met vrijwel al mijn favoriete nummers. Helaas ging er tijdens dit optreden het een en ander mis, anders was het vast nog hoger geeindigd.

7. Elbow - Melkweg
Alweer mijn tweede keer Elbow binnen een half jaar en opnieuw bijzonder goed. Mooie ingetogen liedjes afgewisseld met het nodige bombast. Elbow was de perfecte afsluiter van een prachtige zomerdag. Dat deze heren uit Manchester maar vaker terug mogen komen.

6. Sufjan Stevens - Paradiso
Zijn vorige optreden in Paradiso was fantastisch en eindigde vorig jaar dan ook terecht op de eerste plaats in mijn ranglijst. Ook zijn laatste optreden was weer heel goed maar miste ondanks de prachtige liedjes en aankleding net dat beetje magie.

5. Guillemots - LowLands
Guillemots brak, in amper drie kwartier, met haar muzikale chaos de Lima-tent tot de grond toe af. Muzikale chaos ja, zo kan je een optreden waarbij niet alleen instrumenten maar ook een typemachine en een accuboor gebruikt worden best omschrijven. Daarnaast was het nog eens een zeer aanstekelijk optreden dat bol stond van het enthousiasme. Dat liet zich het beste blijken toen de werkelijk de gehele tent los ging op een nog gloednieuw en onbekend nummer. Kortom een terecht hoogtepunt van dit concertjaar. En nu heb ik niet eens bonuspunten gegeven voor de bassiste.

4. The Decemberists - Paradiso
In mijn albumlijst van dit jaar gooit de band hoge ogen met hun nieuwe album. Maar het concert dat nog bij het vorige album 'Picaresque' hoort was afgelopen mei steengoed. In een voor driekwart gevulde Paradiso gaf de band een prachtig en bijzonder aanstekelijk optreden. Interactie met het publiek was volop aanwezig. Van meespelen met de band tot het handenschudden met je buurman/-vrouw.

3. Muse - Brabanthallen
Mijn enige stadionconcert van dit jaar, en wat voor een. Muse wist me van begin tot eind te boeien. Een pakkende set, helaas zonder nummers van 'Showbiz' maar wel met 'Citizen Erased' en 'Hoodoo'. De prachtige lichtshow en de gezelligheid maakten het af.

Foto van Staralfur

2. Belle & Sebastian - Lowlands
Door geld gebrek moest ik het concert in Paradiso helaas laten schieten maar na het optreden op Lowlands brak het gevoel van dit gemis pas goed door. De perfecte popliedjes van de band klonken in de Grolsch, die ze qua sfeer bijna tot huiskamer om wisten te toveren, prachtig. De podiumpresentatie en interactie was ook nog eens heel vermakelijk.

1. Radiohead - Heineken Music Hall (28-08-2006)
Drie maanden na mijn eerste keer Radiohead volgde de tweede keer, en deze keer wel foutloos. De band was zichtbaar blij weer in een zaal te staan na alle festivals en lieten dit dan ook maar al te graag blijken. Ook bestond het optreden uit een heerlijke set (met 'How To Dissappear Completely' en 'Like Spinning Plates', die nog eens tot in de puntjes verzorgd werd uitgevoerd. Het werd daardoor een werkelijk wonderschoon concert dat menigmaal voor kippenvel gezorgd heeft.

Eindejaarslijst 2006 - De Albums

2006-12-15T13:24:00.000+01:00

Met de albumlijst post ik alweer het tweede deel van dit drieluik, de Eindejaarslijstjes. Qua albums was het voor mij een goed jaar. Er was, met de nieuwe Muse in aantocht, een album om naar uit te kijken en er waren ook voldoende verrassingen zoals de nieuwe The Veils en de platen van Guillemots. Het was dan ook niet erg moeilijk om voldoende albums te vinden voor een lijst, de volgorde bepalen bleek heel wat lastiger. De top stond vrij snel vast maar de scheiding tussen wel of niet in de top 10. Helaas heb ik een aantal albums buiten beschouwing moeten laten omdat ik die gewoonweg nog niet vaak genoeg geluisterd heb. Daardoor vallen de albums van The Magic Numbers en Band Of Horses buiten deze lijst.

De lijst:
15. The Frames - The Cost
14. Black Rebel Motorcycle Club - Howl Sessions EP
13. Snow Patrol - Eyes Open
12. Thom Yorke - The Eraser
11. The Zutons - Tired Of Hanging Around

10. The Dears - Gang of Losers
Gang Of Losers is helaas niet zo sterk geworden als het in 2004 verschenen No Cities Left maar toch weer een album. Een album dat gevuld is met fijne pop- & rocksongs. Afgelopen oktober lieten de heren en dames van The Dears zien dat live de nummers helemaal niet voor het oudere werk onderdoen.

9. Kasabian - Empire
Met 'Empire' leveren deze bad boys van de Britpop een sterke opvolger van het titelloze debuut uit 2004 af. Het album staat vol met aanstekelijke, soms wat duistere nummers. Waarbij 'Empire', 'Shoot the Runner' & 'The Doberman' er wat mij betreft bovenuit steken.

8. Glen Hansard & Marketa Irglova - The Swell Season
Het tweede album van dhr. Hansard in deze lijst, op nummer 15 staat namelijk ook al 'The Cost', de nieuwe plaat van zijn band The Frames. Helaas haalt 'The Cost' nergens het niveau van dit prachtige album. Tekenend is het verschil tussen de versies van 'Falling Slowly', een nummer dat op beide albums staat. Op The Swell Season zingt Glen samen met de Tjechische Marketa Irglova, een erg sterke combinatie van stemmen en stijlen. Het is daarmee een prachtige en rustige luisterplaat geworden waarop een aantal wonderschone duetten staan. Daarbij heb ik ook nog eens hele mooie herinneringen aan dit album.
7. Muse - Black Holes & Revelations
Op Black Holes & Revelations staan weer een aantal nummers die Muse met gemak m'n top 10 in stuwt. 'Starlight', 'Hoodoo', 'Supermassive Blackhole' & 'Take A Bow' zijn hier de voornaamste voorbeelden van. Helaas staan er een aantal liedjes op waar ik totaal niets mee heb, anders zou deze plaat nog wel een paar plaatsen hoger terug te vinden zijn geweest.

6. Damien Rice - 9
Het meest recente album van deze lijst maar nu al overtuigend. '9 Crimes ' en 'Roothless Tree' zijn werkelijk prachtige nummers. Toch haalt deze plaat het niet bij Damiens debuutplaat 'O'.

5. Guillemots - Through The Windowpane
Guillemots is voor mij denk ik de band van het jaar want ook de EP 'From The Cliffs' is ijzersterk. Het is dan ook niet zo gek dat deze band in alledrie mijn jaarlijsten in de bovenste regionen meedraait.
Guillemots is live een muzikale chaos en dit weten ze ook op de plaat prima over te brengen zonder dat het storend wordt. 'Sao Paolo' is daarbij misschien wel mijn favoriete liedje van dit jaar.

4. Johan - THX JHN
THX JHN voor deze fijne plaat. Na alweer 5 jaar wachten zag de derde Johan plaat dit jaar eindelijk het levenslicht. Jacco & co. weten opnieuw een plaat vol met sterke popliedjes af te leveren. THX JHN is net niet zo goed als 'Pergola' maar desondanks goed genoeg voor een vierde stek en daarmee de hoogste Nederlandse plaat.

3. The Veils - Nux Vomica
De nieuwe, donkere, kant van The Veils bevalt mij prima. Nux Vomica is een sterke en evenwichtige plaat geworden waar nauwelijks zwakke plekken in zitten. 'Not Yet' en 'Jesus For The Jugular' zijn mijn favoriete nummers.

2. Belle & Sebastian - The Life Pursuit
Een album vol vrolijke (soms wat dubbelzinnige liedjes) maar allemaal zo mooi uitgevoerd. Net als Johan weten ze de perfecte popliedjes te maken. Deze jongens en meiden uit Schotland kunnen er wat van. Lange tijd zag het er naar uit dat dit de onbetwiste nummer 1 zou worden, helaas voor B&S kwam er ergens in oktober een band uit Portland met een beter album op de proppen.

1. The Decemberists - The Crane Wife
Het beste album van het afgelopen jaar. Lees hier waarom.

Eindejaarslijst 2006 - De Singles

2006-12-09T14:23:00.000+01:00

De laatste weken van 2006 zijn alweer aangebroken en dus is het tijd voor de eindejaarslijstjes. Ik maak er dit jaar drie. Een lijstje voor de beste concerten van dit jaar, een lijstje voor de beste albums en een lijst voor de beste singles van dit jaar.

2006 was wat mij betreft een redelijk goed jaar qua singles, in deze top 20 staan de nummers die mij het meest zijn bijgebleven.

20. Franz Ferdinand - The Fallen
19. The Magic Numbers - Take a Chance
18. a balladeer - Swim With Sam
17. Wolfmother - White Unicorn
16. The Raconteurs - Steady As She Goes
15. Johan - She's Got A Way With Man
14. Muse - Starlight
13. The Frames - Falling Slowly
12. Kasabian - Empire
11. The Zutons - Why Don't You Give Me Your Love
10. Razorlight - In The Morning
9. Mystery Jets - You Can't Fool Me Dennis
8. Artic Monkeys - The View From The Afternoon
7. Kasabian - Shoot The Runner
6. The Veils - Advice For Young Mothers To Be

5. Damien Rice - 9 Crimes
Dit jaar heb ik de muziek van Damien Rice voor het eerst echt leren kennen en zodoende was ik net op tijd klaargestoomd voor zijn nieuwe cd en single. '9 Crimes' is het openingsnummers van '9', het tweede album van de Ierse Singer/Songwriter en werkelijk een juweeltje. Als dit nummer iets eerder was uitgekomen was hij misschien wel hoger in de lijst geeindigd, want het is ook nog eens een 'groeier'.

4. Snow Patrol - Chasing Cars
Dat de bandleden van Snow Patrol weten hoe ze goede liedjes moeten schrijven bewezen ze al met 'Run'. 'Chasing Cars' zit misschien nog wel beter in elkaar dan het eerst genoemde nummer. het is aanstekelijk en ontroerend tegelijk en ligt daarbij nog eens heerlijk in het gehoor.

3. Guillemots - Trains to brazil
Guillemots is wat mij betreft de beste nieuwe band van het afgelopen jaar. Zo leverden ze onder meer de schitterende 'From The Cliffs Ep' en het album 'Through The Windowpane' af. Op beide schijfjes staat de single 'Trains To Brazil', een pakkend en vooral vrolijk liedje.

2. Muse - Supermassive Blackhole
Met Supermassive Blackhole heeft Muse een dijk van een nummer afgeleverd. Deze keer geen rock-plaat maar zowaar een echte dansplaat. In het nummer, dat geinspireerd is op de discoscene van New York, werpt Matt Bellamy zich op als nieuwe Prince door het gehele nummer met kopstem te zingen. De snerpende gitaarriffs en stampende basspartijen maken het nummer af. Een supermassive nummer, maar helaas net niet goed genoeg voor de eerste positie.

1. Belle & Sebastian - The Blues Are Still Blue
Want de eer van beste single van 2006 gaat naar Belle & Sebastian. Het gezelschap uit Glasgow liet met dit liedje zien dat het maken van het perfecte popliedje toch echt mogelijk is.

Bakkerts herfstour 2006 - Het verslag deel 2

2006-11-27T19:52:00.000+01:00

Het is al weer een tijdje geleden dat ik deel 1 van het verslag van m'n herfstour heb gepost dus het moet er vandaag maar weer eens van komen. De afgelopen twee weken heb ik weer een aantal concerten bezocht en opnieuw viel er geen enkel optreden tegen. In deze post zal ik proberen deze concerten kort maar krachtig door te spreken.

11-11 Sufjan Stevens - Paradiso
Terwijl enkele kindertjes zich buiten in het gure weer wagen om, vanwege Sint Maarten wat snoepgoed op te halen, wandel ik een uitverkocht Paradiso binnen voor een concert. Singer / songwriter Sufjan Stevens staat op het programma. Een klein jaar geleden stond hij ook al in Paradiso en dat concert was toen geniaal en eindigde op een ongenaakbare eerste plek in mijn jaarlijst. De verwachtingen voor het concert waren dan ook erg hoog.
Het voorprogramma was in handen van St. Vincent, zangeres en bandlid van Sufjan Stevens. Haar liedjes waren niet aan mij besteed. Dit ging gelukkig niet op voor de hoofdact want Sufjan liet opnieuw een zeer sterke show zien. En een show mag je een concert vol rondvliegende Kerst- en Supermannen en een als vlinders en vogels verkleede band best noemen. Het thema van het optreden was alle vormen van vliegen en de set bestond dus vooral uit liedjes over vogels (en Superman). De vaak dromerige nummers van Sufjan werden op een groot scherm begeleid met sfeervolle animaties. Dit alles maakte het weer tot een geweldig optreden wat, helaas, niet kon tippen aan zijn vorige optredens. Waar het optreden toen prachtig uitgebalanceerd was en de liedjes je echt raakten was dat nu veel minder het geval. Ook oogde het allemaal net wat rommeliger. Het miste dus net dat sprankje magie dat het vorig jaar tot het beste concert van het jaar maakte.

Sufjan Stevens in Paradiso

14-11 I Am Kloot - Melkweg
Drie dagen na Sufjan stond er al weer een concert op mijn programma, namelijk mijn tweede kennismaking met de Mancunians I Am Kloot. Het werd een mooi en lang optreden waarvan de set bestond uit 23 nummers. Naast de oude bekende liedjes als 'Your Favorite Sky' , 'Proof' & 'Twist' liet de band ook zo'n negen nieuwe nummers aan ons horen. Deze klonken al erg goed en vertrouwd, dus dat beloofd veel goeds voor het aankomende album.

21-11 The Frames - Melkweg
Al weer de derde keer Frames dit jaar of beter gezegd de derde keer Glen Hansard dit jaar maar gelukkig was er nog geen sprake van overkill. Rond 22.00 betreden de Ieren het podium waarbij ze het concert openen met een instrumentaal nummer getiteld 'Turbit'. Daarmee is de toon meteen goed gezet. Wat volgt is een optreden waarin tempowisselingen en harde en zachte nummers elkaar rap opvolgen. De set was afwisselend en bevat onder andere nummers van het album "Burn The Maps" en de nieuwe cd "The Cost". Dat de liedjes van deze nieuwe cd al bekend zijn bij het publiek verbaasd de band zichtbaar op een positieve manier. Natuurlijk grijpt Glen ook zijn kansen aan om lekker met het publiek te kleppen en verwendt ons met een eigenzinnige versie van 'No Woman No Cry'. Ondanks dat hij erna aangeeft dat Reggae nooit door een blanke gespeeld mag worden mag Glen Hanserd het volgende keer gerust weer doen hoor.

24-11 Top 2000 - Locomotion Zoetermeer
Na een hele gezellige middag in Kafe Belgie en een bezoek aan het instore optreden van Room Eleven trokken 17 zogenaamde 'Coldplayfans' richting discotheek Locomotion in Zoetermeer. Op uitnodiging van Radio 2 en de NPS zouden we daar Coldplay de top 10 van de top 2000 inschreeuwen. We waren aanwezig bij de opnames van een twee uur durende liveprogramma en konden goed kijken hoe een vakmannen als Matthijs van Nieuwkerk en Leo Blokhuis te werk gaan. Erg leuk om dit eens mee te maken.

25-11 London Calling - Paradiso
Een dag na de opnames van de Top2000 stond m'n halfjaarlijkse avondje London Calling al weer op het programma. London Calling is een festival in de Amsterdamse poptempel Paradiso waar talentvolle en nieuwe Britse acts hun presentatie aan het Nederlandse publiek hebben.
Ook dit jaar heb ik een aantal hele leuke acts gezien. Allereerst de 747's, een band die vooral leuke aanstekelijke popliedjes speelt. Ook hun album is zeker de moeite waard.
De volgende act waar ik eens goed naar ging kijken (althans dat was de bedoeling maar door de drukte zag ik niets) waren The Pigeon Detectives. Van wat ik gezien en gehoord heb was dit niet meer dan een vermakelijke act, de muziek stelde niet veel voor.
In de grote zaal stond toen Guillemots op het programma, een van mijn favoriete bands van dit moment. Helaas bleek er niet echt chemie te zijn tussen het Amsterdamse publiek en de band want het optreden viel een beetje tegen.
The Bromhead Jackets waren het absolute hoogtepunt van deze editie. Een sterk, energiek en vooral hard optreden waarbij de zaal behoorlijk los ging. Veel crowdsurfers, een crowdsurfende zanger en een kapotgeslagen gitaar. Rock & Roll.

26-11 Guillemots - Tivoli Oudegracht
Alweer Guillemots, de tweede keer in twee dagen tijd, de vierde keer dit jaar en de vijfde keer in totaal. Guillemots is dan ook geen nieuw bandje voor me, maar wel een van de meest veelbelovende van dit moment. Guillemots valt namelijk moeilijk in een hokje te plaatsen. Klassieke invloeden, rock, Jazz etc, is allemaal terug te horen in de muziek van zanger Fyfe Dangerfield en co. Dit optreden speelt de band weer weergeloos. Vooral de nummers 'Sao Paolo', 'Go Away' & toegift 'Blue Would Still Be Blue'. Met dit concert maakten ze het zwakkere optreden tijdens London Calling meer dan goed. Maar aan de show die ze op Lowlands gaven konden ze helaas net niet tippen.

28-11 Muse - Brabanthallen Den Bosch
Mijn laatste Muse concert was al weer een flinke tijd terug (juli 2004) en sinds die tijd heeft de band een flinke sprong gemaakt. Met de nieuwe plaat 'Black Holes & Revelations' lijkt de band het contact met de massa definitief gelegd te hebben en dat was dan ook terug te zien in de snelheid waarmee het concert uitverkocht. In amper een weekje tijd waren alle kaarten (tegen de 15.000 aan) verkocht en namen de prijzen op Markplaats een reuzensprong.
Na een matig voorprogramma van Noisettes (deze band is duidelijk nog niet klaar voor dit soort optredens) was het rond 21.00 uur dan eindelijk tijd voor hoofdact Muse. En wat voor hoofdact, de band zet gedurende anderhalf uur een verpletterende show neer die niet alleen door het sterke optreden maar ook door de prachtige lichtshow gedragen wordt. Een minpuntje was het ontbreken van nummers van het album 'Showbiz' wat met sterke liedjes als 'Sunburn', 'Showbiz' en 'Muscle Museum' toch best vreemd is. Toch lijdt het optreden er niet onder aangezien de nieuwe nummers dit gemis goed opvullen.
Als Muse aankomende zomer weer terug is ben ik er zeker weer bij.

Bakkerts Herfsttour 2006 – Het verslag deel 1

2006-11-13T21:56:00.000+01:00

Het leven van een student gaat niet over rozen. Zo heb je niets te doen en zo geen eens meer tijd om een blogje te schrijven. Gelukkig komt een groot deel van het tijdgebrek voort uit Soggen en concertjes bijwonen dus medelijden hoeven jullie nog niet met mij te hebben. M'n concerttour is al weer lekker op gang. Begon het begin oktober nog rustig met een optreden van The Veils, inmiddels woon ik al weer gemiddeld twee concerten per weer bij. Ik heb niets te klagen dus. Hieronder volgen enkele korte verslagen van de tot nu toe bijgewoonde optredens.

25-10 Marike Jager – Ekko

Op 25 oktober was het tijd voor alweer het tweede concert van mijn herfsttournee, een optreden van singer / songwriter Marike Jager. Een dame die volgens Jop en Jacob niet alleen beeldschone liedjes maakt maar er ook nog eens beeldschoon uit zou zien. Toen Maartje vroeg of ik mee wilde naar dit concert hoefde ik dan ook niet lang te twijfelen. In een goed gevuld Ekko liet Marike, begeleid door haar bandje, liedjes horen van haar debuutalbum 'The Beauty Around' dat eerder dit jaar in de winkels is verschenen.

Marike geeft een fijn concert weg. Het ene moment hebben haar liedjes iets heel tastbaars en zijn de teksten heel herkenbaar, het andere moment zijn ze juist weer ongrijpbaar. Dit maakt het concert niet alleen heel fijn om te horen maar ook fijn om naar de teksten te luisteren. Zonder dat het ten koste gaat van haar spontaniteit zit het optreden strak in elkaar. Marike Jager is absoluut een artieste om de komende tijd in de gaten te houden.

31-10 The Dears – Melkweg

Een kleine week na het concert van Marike Jager staat er weer een nieuw optreden op het programma. De Canadese band The Dears doet de Melkweg aan voor een optreden, hun eerste optreden in Nederland na het verschijnen van het nieuwe album 'Gangs Of Losers'.

Het voorprogramma wordt deze avond verzorgd door het Nederlandse bandje Ghost Truck. Leuke soms wat zweverige maar bovenal sfeervolle popliedjes blijken een hele fijne inleiding van de avond te zijn.

Even na 21.45 uur verschijnt het vijftal uit Montreal op de bühne en worden meteen de eerste tonen van ‘Tickets to Mortality’ ingezet dat evenals bij dit optreden het openingsnummer van de nieuwe plaat is. Wat volgt is een erg sterke en soms stevige rock show. Waar de meeste nummers van de band op de plaat nog licht en ingetogen klinken zijn de versies die op het podium gespeeld worden hier bijna het tegenovergestelde van rauw en hard. Maar dit gaat zeker niet ten koste van de kwaliteit en intensiteit. Zanger Murray Lightburn lijkt geen tijd te willen verliezen aan inleidende teksten maar spreekt het liefst via de door hem geschreven nummers.

Een uitzondering maakt hij tijdens het intro van het eerste nummer van de toegift, het nummer ‘Postcard From Purgatory”. Murray neemt ruim de tijd om het aanwezige publiek, z’n roadies, de man met het streepjesshirt, de vrouw met het blonde haar, Amsterdam en nog veel meer dingen en mensen te bedanken. Na ongeveer honderd minuten verdwijnt de band voor de tweede maal, een enthousiaste Melkweg achterlatend.

02-11 Glen Hansard – Concerto

Het leuke aan de winkel Concerto, gevestigd aan de Utrechtsestraat in Amsterdam, is dat er af en toe akoestische optredens plaatsvinden. Vorig jaar zag ik er al een heerlijk concert van Nada Surf, deze keer gaat alle aandacht uit naar Glen Hansard, zanger van de Ierse band The Frames. Hij doet Amsterdam aan ter promotie van het nieuwe album van The Frames, ‘The Cost’ getiteld. Hoewel, promotie. Glen geeft al snel aan dat hij daar eigenlijk een hekel aan heeft en begint gewoon lekker de nummers te spelen waar hij zin in heeft.

The Frames voorman Glen Hansard in Concerto

Wat volgt is een heerlijk gratis akoestisch optreden waarin de bekende nummers van het vorige album ‘Burn the Maps’ langskomen en waar er hier en daar toch ruimte wordt gegeven voor een nieuw liedje. Een zo’n liedje is het nummer ‘Falling Slowly’. Een liedje dat, zoals Glen het uitlegde, gaat over een terminaal zieke hond die op het dek van een zinkend schip dat midden in de oceaan dobbert. “There’s always hope!”, aldus Glen. Het ongeveer dertigkoppige publiek heeft ook de nodige inspraak en vraagt om liedjes als ‘Suffer in Silence’, ‘Fake’ en het nieuwe ‘Rise’. Na ongeveer veertig minuutjes moet Glen er mee ophouden, een taxi wacht om hem naar het vliegveld te brengen. Toch verlaat hij Concerto niet zonder de nieuwe albums te signeren. Met twee gesigneerde ‘Swell Seasons’ cd’s, het album dat Glen dat eerder dit jaar opnam met zangeres Marketa Irglova, vertrek ik zeer tevreden weer naar huis.

08-11 Kashmir – Melkweg

Op Valentijnsdag van dit jaar zag ik Kashmir voor het eerst. De Denen gaven toen een heel erg goed optreden in een uitverkocht bovenzaaltje van Paradiso. Het album ‘No Balance Palace’ was toen net uit in Nederland uitgebracht. Inmiddels zijn we negen maanden verder en is Kashmir terug in Nederland voor een drietal optredens. Naast de kleine zaal van de Melkweg worden ook de Oosterpoort in Groningen en het Mezz in Breda aangedaan.

Silence is Sexy toert deze drie concerten mee als het voorprogramma en mochten ook vanavond de zaal opwarmen. Een taak waar ze slechts ten dele in slagen. Het geluid staat matig afgesteld en de liedjes lijken te veel op elkaar om echt te kunnen boeien. Als ze dan ook nog eens vijfenveertig minuten de tijd krijgen slaat de verveling helemaal snel toe. Het was een half uur aardig maar meer ook niet.

Zanger Kasper Eistrup en bassist Mads Tunebjerg van Kashmir

Even na 21.45 uur betreden Kasper Eistrup en zijn maten het podium van een vrijwel uitverkochte zaal. De set wordt geopend met ‘Kalifornia’, een heerlijke opener. Helaas blijkt al snel dat het een beetje een rommelig en ongestructureerd optreden wordt. De wisseling tussen nummers duurt lang en verloopt rommelig. Soms lijkt het zelfs alsof er zonder vaste setlist wordt gespeeld. Wel worden we op een cover van Bob Marley’s “Could You Be Loved” getrakteerd, best leuk om zo’n nummer in een ander jasje te horen. Het nummer “No Balance Palace” steekt met kop-en-schouders boven de rest uit.

Nee, een echt sterk optreden geeft Kashmir deze keer helaas niet. Maar vermakelijk is het zeker.

The Decemberists – The Crane Wife

2006-10-19T21:20:00.000+02:00

Je kan The Decemberists rustig een productieve band noemen want na ‘Castaways & Cutouts’, ‘Her Majesty‘(beide uit 2003) en ‘Picaresque’ (2005) levert het vijftal uit Portland, Oregan, alweer het vierde album in drie jaar tijd af. Toch wil de band rond zanger en liedjesschrijver Colin Meloy maar niet doorbreken bij het grote publiek getuige de goed gevulde, maar lang niet uitverkochte Paradiso afgelopen mei. De vaak aparte en eigenzinnige liedjes in combinatie met de af en toe nasale stem van zanger Meloy lijken hier de voornaamste reden voor te zijn.

Toch lijken de The Decemberists zich niet echt druk te maken over het uitblijven van de grote doorbraak. Met ‘The Crane Wife’ blijft de band de koers varen die ze al jaren volgen, het maken van prachtige liedjes. Dat de band niet bang is om te experimenteren wordt met dit album ook duidelijk. Het kenmerkende indie- en folkgeluid van de band wordt op dit album bij sommige nummers ingewisseld voor andere muziekstijlen.
Zo is ‘The Perfect Crime #2’ een zeer dansbaar nummer geworden door de funky melodie en bestaat ‘When The War Came’ uit een stevige rock riff. Daarbij durft de band het aan om met ‘The Island: Come And See / The Landlord's Daughter / You'll Not Feel the Drowning’ een nummer van ruim twaalf minuten en vol met tempo- en melodiewisselingen te maken. Deze vernieuwingen ten opzichte van de vorige albums maken dit ‘The Crane Wife’ dan ook afwisselender en daarmee ook toegankelijker.
Ondanks deze vernieuwingen zijn de hoogtepunten toch weer de typische indiefolk liedjes die we van The Decemberists gewend zijn. Vooral ‘Yankee Bayonet (I Will Be Home Then)’, waarin Colin Meloy en zangeres Laura Veirs een liefdesrelatie over een grote afstand bezingen, is een prachtig nummer. Andere hoogtepunten zijn ‘O Valencia’, een nummer over een verboden en uiteindelijk onmogelijke liefde, en het in mei (in Paradiso) al gespeelde ‘Summersong’.

The Decemberists hebben met ‘The Crane Wife’ weer een prachtig album afgeleverd. Op het eerste gehoor lijkt het ontbreken van catchy nummers als ‘16 Military Wives’ en ‘The Infanta’ de plaat misschien op te breken maar na een paar luisterbeurten verdwijnt dit gevoel en ontpopt dit album zich tot een waar juweeltje. Alle nummers zijn zowel muzikaal als tekstueel erg sterk geschreven en nodigen uit tot luisteren. Dit komt voornamelijk door de verhalende manier van schrijven en zingen van Colin Meloy.
’The Crane Wife’ is voor The Decemberists opnieuw een stap vooruit en is voor mij persoonlijk een van de beste albums van dit jaar, maar of de band met dit album dan ook daadwerkelijk bekendheid bij het grote publiek zal krijgen is nog maar de vraag.

The Decemberists staan 21 februari 2006 in Paradiso

Playlist
The Crane Wife 3
The Island: Come & See / The Landlord’s Daughter / You’ll Not Feel The Drowning
Yakee Bayonet (I Will Be Home Then)
O Valencia
The Perfect Crime #2
When the War Came
Shaknhill Butchers
Summersong
The Crane Wife 1 and 2
Sons And Daughters

The Veils weten Paradiso te overtuigen!

2006-10-09T16:50:00.000+02:00

Na het uitstekende concert van Johan in de Hoornse poptempel *kuch* Manifesto, waarbij duidelijk bleek dat de band steeds beter op elkaar ingespeeld raakt, stond afgelopen vrijdag het tweede concert van Bakkertjes Herfsttour op het programma. De derde keer The Veils deze zomer, de vijfde keer in totaal. Hieronder staan mijn bevindingen.

The Veils weten Paradiso te overtuigen!

Gezien: vrijdag 6 oktober 2006
Locatie: Paradiso

Er zijn van die concerten waarbij het vanaf de eerste minuut duidelijk is dat het goed zit. The Veils in Paradiso blijkt zo’n concert te zijn. Een goed gehumeurde Finn Andrews, een gedreven spelende band en een publiek dat er duidelijk zin in heeft zijn de ingrediënten. Een uitstekend concert is het gevolg.

Eind augustus verscheen ‘Nux Vomica’, alweer het tweede album van The Veils. Of beter gezegd het tweede album van zanger Finn Andrews. Tijdens de tournee die volgde na de release van het eerste album, 'The Runaway Found’, brak Finn Andrews met zijn toenmalige bandleden en keerde terug naar Nieuw Zeeland. Daar werkte hij in alle rust aan nieuwe liedjes en formeerde een nieuwe band, nu vooral bestaande uit vrienden. De afgelopen week werd Nederland opnieuw aangedaan voor vier vrijwel uitverkochte optredens. De Oosterpoort in Groningen, Tivoli in Utrecht, Effenaar in Eindhoven gingen al voor, de meningen over deze concerten waren verdeeld. Met deze gedachten in het achterhoofd waren de verwachtingen dan ook hooggespannen voor een avondje The Veils.

Zanger Finn Andrews tijdens hun optreden op Lowlands 2006

Even na negen uur gaan de lichten in Paradiso uit en verschijnen de bandleden, onder muzikale begeleiding van een Frans chanson, langzaam op het podium. Al bij de eerste tonen van ‘Nux Vomica’ lijkt het erop dat het een prima optreden gaat worden. De band speelt erg gedreven en zanger Finn Andrews oogt zichtbaar ontspannen en goedgehumeurd. Hij zondert zich deze keer niet af van het publiek maar zoekt ons juist op. Dit gebeurt naarmate het optreden verder vordert steeds vaker en bij 'Not Yet' wordt het publiek zelfs herhaaldelijk gemaand de woorden Not Yet mee te zingen, iets wat ik nog niet eerder van de zanger heb gezien.

De set is zorgvuldig en bestaat uit nummers van beide albums, waarbij de nadruk op 'Nux Vomica' Ligt. Ondanks dat Finn de laatste tijd in verscheidene interviews heeft aangegeven de liedjes van het eerste album ‘The Runaway Found’ niet meer te kunnen horen speelt de band er vanavond toch vier. Daarnaast is er ruimte gereserveerd voor een (erg mooie) cover van 'State Trooper' van Bruce Springsteen.
De set zit goed in elkaar, bombastische en schreeuwerige momenten zoals "Jesus For The Jugular' worden afgewisseld met wat rustigere nummers als 'Under The Folding Branches'.
De beslissing om als definitieve afsluiter '[i]More Heat Than Light[/i]' weer te spelen wordt door het publiek dan ook met luid gejuich ontvangen.

Na ongeveer vijfenzestig minuten is het optreden ten einde en verdwijnt de band voor de tweede keer van het podium. Terug in de kleedkamer zullen ze ongetwijfeld op een erg geslaagde avond teruggekeken hebben.

Setlist
Nux Vomica
A Birthday Present
Calliope!
Jesus for the Jugular
The Tide That Left And Never Came Back
State Trooper
Pan
Lavinia
Advice For Young Mothers To Be
The Wild Son
Not Yet
-------------
One Night On Earth
Under the Folding Branches
More Heat Than Light

Bakkertje's najaarstour.

2006-09-13T19:44:00.000+02:00

Na het festivalseizoen start binnenkort het clubseizoen weer. Hoewel het programma nog uitgebreid kan raken neem ziet het er tot nu toe leuk uit. Een kort maandelijks overzicht.

September
Om te beginnen staat aankomende vrijdag het optreden van Johan in een uitverkocht Manifesto voor de deur. Ik zag ze daar drie jaar geleden voor het eerst en na optredens in achtereenvolgens Plato Utrecht (instore), de Melkweg en de Bravo-tent van Lowlands wordt het alweer de vijfde keer in totaal. Dit is meteen het enige concert in september, voor mijn doen een erg rustige maand.

Oktober
De maand oktober start meteen lekker met een optreden van The Veils in Paradiso. De zaal waar ik ze tijdens London Calling voor het eerst zag spelen en de zaal waar de band rond dezelfde datum vorig jaar een try-out show gaf. Het laten horen van de nummers die uiteindelijk op het nieuwe Nux Vomica was toen de opzet. Inmiddels ben ik alweer twee optredens van de band verder (Haldern en Lowlands) en kan ik zeggen dat het juweeltjes van nummers geworden zijn. Nog maar eens een bezoekje waard dus.
Een andere band die op het programma staat is het Canadese The Dears. Ik ben benieuwd hoe de liedjes van het nieuwe album Gangs Of Losers live klinken. Een set aangevuld met nummers van No Cities Left zou helemaal prachtig zijn.

November
November wordt net als vorig jaar een erg drukke maand. In de eerste twee weken van deze maand zag ik onder andere Oasis, Supergrass, Black Rebel Motorcycle Club (twee keer zelfs) en Elbow. Dit jaar zijn de concerten wat meer over de hele maand gespreid. De aftrap van deze concert maand is op acht november, dan speelt het Deense Kashmir in de Melkweg. Als het net zo'n goed optreden wordt als ze in februari in het bovenzaaltje van Paradiso weggaven ben ik dik tevreden.
Hopelijk kan ik drie dagen later ook naar Sufjan Stevens, na te lang getwijfeld te hebben was het concert al uitverkocht. Mocht ik ergens nog een kaartje tegen een normale prijs kan vinden ben ik er weer bij, anders denk ik lekker terug aan het formidabele concert van vorig jaar.
I Am Kloot is typisch zo'n band die al lang op m'n verlanglijstje staat om te zien maar waar het gewoonweg nooit echt van gekomen is. Tijdens Lowlands 2004 zag ik drie nummers van ze waarna ik naar een andere act liep, echt roepen dat ik dat concert gezien heb gaat dus moeilijk. Daarna heb ik in de muziek van de band verdiept en al snel raakte ik overtuigd. Het moet er dus nu echt maar eens van komen.

De band van Glen Hansard, The Frames, staan op 21 november in de Oude Zaal van de Melkweg. Vorig jaar zag ik de band nog in een uitverkocht Tivoli en afgelopen maand nog in een redelijk volle Grolsch-tent. Beide keren heb ik erg van het concert genoten. In de kleine Oude Zaal van de Melkweg moet het zeker geen probleem worden dit weer te doen.
Ook staat London Calling weer op het programma, ik ben van plan deze keer het gehele weekend te gaan. Het is iedere keer weer leuk om naar de Paradiso te gaan en daar geconfronteerd te worden met een nieuwe lichting Britse acts. Hypes of juist rustige groeibriljantjes ze staan er iedere keer wel tussen. Denk daarbij aan bands als Blur, Franz Ferdinand, The Veils, The Kooks en Kaiser Chiefs. Dit zijn allemaal voorbeelden van bands die ooit op London Calling te zien waren.

Bakkertjes najaarstour wordt afgesloten in de Brabanthallen. Op Lowlands verkoos ik Belle & Sebastian boven Muse, vooral omdat ik toen al wist dat ik dit concert zou bezoeken. Met Black Holes & Revelations hebben de jongens van Muse laten zien niet bang te zijn nieuwe elementen in hun muziek te verwerken en ik zou dit graag live zien. Hopelijk wordt het net zo'n feest als in Ahoy drie jaar geleden.

Het lijstje.

15-09 Johan - Manifesto Hoorn
06-10 The Veils - Paradiso
31-10 The Dears - Melkweg
08-11 Kashmir - Melkweg
11-11 Sufjan Stevens - Paradiso*
14-11 I Am Kloot - Melkweg
21-11 The Frames - Melkweg
24/25-11 London Calling - Paradiso
28-11 Muse - Brabanthallen

* Indien mogelijk

Lowlands 2006 - deel 3

2006-08-25T15:19:00.000+02:00

Een paar dagen per jaar is de gemeente Biddinghuizen in Flevoland ongeveer 55.000 inwoners rijker. Nabij attractiepark Walibi wordt dan het festival Lowlands gehouden. Een festival met veel muziek maar
ook aandacht voor theater, literatuur en films. Dit jaar stond op 18, 19 & 20 augustus alweer de 14e editie op het programma (voor mij de 5e), een uitverkochte editie met een redelijk sterke line-up. Een diversiteit van bandjes op het programma, van bombastisch als Muse tot de breekbare muziek van Belle & Sebastian. Van grootheden als Placebo tot aanstormend talent zoals a balladeer. In het komende drieluik zal ik verslag doen van mijn Lowlands ervaringen. Nu het derde en laatste, een beschrijving van Lowlands zondag en the morning after.

Zondag
In de nacht van zaterdag op zondag is het wat onrustig op de camping. Veel groepen blijven lekker buiten zitten wat soms voor hilarische momenten zorgt zoals bijvoorbeeld een mix van een loeiende koe en een legioen voetbalsupporters. Geslapen wordt er dus weinig die nacht. De volgende ochtend is het weer ook totaal anders als de voorbije dagen. Het is grauw, er waait een koude wind en het zonnetje is niet te zien.

Met een kop verse koffie kijk ik vanaf een nog bijna verlaten Lowlands terrein naar de Tai Chi oefeningen die in de Lima uitgevoerd worden. De tent staat aardig vol met ongeveer 700 mensen die even de spiertjes los willen gooien om pijnloos door de laatste dag heen te komen. Zelf zit ik wel goed op de grote, uit autobanden opgebouwde, schommelstoel.

Daar was dan eindelijk de beloofde regen

In de India staat om half 12 al het Engelse duo Nizlopi op de planken. Een beatboxende bassist en een gitaarspelende zanger die half pratend half zingend zijn teksten de microfoon in werkt. Na twee liedjes heb ik het wel gezien maar aan de andere kant is de sfeer in de India wel erg goed. De tent staat behoorlijk vol, zeker als je naar het tijdstip kijkt en er wordt behoorlijk op los gedanst, zeker bij de hit 'JCB'. Tegen het einde van de set wordt er gevraagd of er misschien een MC in de zaal aanwezig is. Een jongen uit het publiek voelt zich geroepen en gooit er een behoorlijk goede rap uit. Luke Concannon en John Parker weten van geen ophouden want ze spelen bijna een kwartier langer door dan volgens het programma de bedoeling is. Muzikaal sprak het mij niet aan maar het was leuk om eens te bekijken.
Waar het tijdens het optreden van Nizlopi nog zachtjes regent gaan de sluizen even na afloop hiervan definitief open. Toch weerhoudt dit mij er niet van om richting Bravo te vertrekken. De eerste meters loop ik maar het laatste deel dient toch gesprint te worden om nog enigszins droog te blijven. De rest van de dag wordt getekend door stevige regen buien hier en daar vergezeld met wat onweer.

De reden voor mijn bezoek aan Bravo is het optreden van Johan, een band die naar mijn mening door Dolf Jansen, die ons (Jop en mij) even daarvoor op een welgemeend “Fuck You Mate” heeft getrakteerd, terecht als de beste band van Nederland wordt aangemerkt.
De band, die dit jaar haar derde album ‘THX JHN’ uitbracht trekt behoorlijk wat publiek, de Bravo is zo goed als gevuld. Met een set list bestaande uit nummers van alle drie de albums van de Hoornse band en het vertonen van de videoclips van de laatste twee singles ‘Oceans’ en ‘Walking Away’ gaf de band een heel sterk optreden. Naar contact met het publiek is de band geen moment op zoek, ze laten de muziek puur voor zichzelf spreken. En met het repertoire van Johan lukt dit prima.

The Kooks mag proberen om de India weer in een dansende massa te veranderen. Al meteen blijkt de frisheid die de band van het voorjaar nog had er af te zijn en de band het optreden op routine speelt. Hierdoor komt het optreden nooit echt los en ligt de verveling op de loer. Zanger Luke Pritchard begint steeds meer de neiging te krijgen zich als een showman te gedragen, waarschijnlijk veroorzaakt door de aandacht die hij krijgt van het vrouwelijke deel van het publiek. Wel worden we op een nieuw nummer getrakteerd, een nummer dat nauwelijks opvalt tussen de rest van de set. Meer van hetzelfde dus. Een lange pauze en werken aan nieuw materiaal zou de band naar mijn idee meer dan goed doen.

!!! moest vorig jaar afzeggen en kwamen als goedmaker dit jaar wel naar Lowlands. Wat ik op het podium van Bravo aantref is, net als bij Guillemots, een muzikale chaos. Vooral veroorzaakt door het aantal drummers die de band rijk is en de meer dan enthousiaste zanger. Na twee nummers heb ik het wel gezien en loop naar buiten. Daar tref ik straatartiest François Blanc aan die gewapend met een prachtige handpop (die erg op een oude schilder lijkt) en een schildersezel het publiek vermaakt. Erg leuk om even te zien.

Straatartiest François Blanc

Het optreden van Pannanonia All Stars Band in Lima bekijk ik lekker zittend vanaf een bankje buiten de tent. Nou ja lekker, het regent zo nu en dan behoorlijk. Toch weet deze ska band uit Hongarije het publiek behoorlijk aan het dansen te krijgen, zelfs ver buiten de tent. Op weg naar Grolsch wordt er nog even gegeten en gedronken en eenmaal in de Grolsch tent pak ik nog net het laatste en behoorlijk rockende liedje van het New Yorkse Yeah Yeah Yeahs mee. Wanneer zij eenmaal klaar zijn wordt er een mooie plaats gereserveerd voor het volgende optreden.

Het wachten is namelijk voor de band die voor mij het hoogtepunt van het festival moet worden, Belle & Sebastian. De sympathieke Schotten uit Glasgow zijn niet erg vaak in Nederland te bewonderen en aangezien ik het optreden afgelopen mei in Paradiso ook al heb moeten missen werd het nu echt hoog tijd. De inmiddels tienkoppige band voelt zich zichtbaar op het gemak ik de bomvolle tent en krijgt zonder al te veel moeite het publiek mee. Zanger Stuart Murdoch heeft zich de laatste jaren behoorlijk weten te ontwikkelen van verlegen en fragiele zanger tot een zelfverzekerde zanger en kan het niet laten om te dansen en veelvuldig het publiek op te zoeken. Voor het liedje ‘Lord Anthony’ komt hij rustig tussen op het hek bij het publiek zitten om zich door een meisje een laag mascara aan te meten. Eenmaal terug op het podium veegt hij dit nog even lekker uit om na afloop voor door gitarist Stevie Jackson voor “Brian Molko” uitgemaakt te worden. Verder op in de set mag, tijdens ‘Jonathan David’ een gelukkige vrouwelijke fan een dansje komen doen met Stuart aangezien hij toch even niets te doen heeft en dit mooi in de sfeer van het nummer past. De band weet via haar zoete en lieve popmuziek de toch grote Grolsch om te toveren tot een sfeervolle huiskamer. Dat daarbij het volume aan de zachte kant staat komt deze sfeer alleen maar ten goede. Na ongeveer zeventig minuten, en een set die de gehele discografie van Belle & Sebastian doorkruist, komt er uiteindelijk een einde aan dit prachtige huiskamerconcert.

Belle & Sebastian

Voor Belle & Sebastian heb ik een mooie plek en de eerste vijf nummers van Muse laten schieten. Veel dichter dan een plekje buiten de Alpha kom ik niet maar daar is het concert via de videoschermen ook prima te volgen. De band maakt een strakke en sterke indruk en krijgt zonder al te veel moeite de ruim 20.000 toeschouwers mee in hun tirades. In Muse heeft Lowlands 2006 een perfecte afsluiter gehad. En zo'n ramp is het ook weer niet dat ik ze gemist heb, 28 november zie ik ze in de Brabanthallen in Den Bosch.

Toen was het de bedoeling om in de buitenbioscoop de film V for Vendetta te kijken maar door de kou en de vermoeidheid zijn we niet veel verder gekomen dan het eerste uur. Het deel dat ik gezien heb smaakt absoluut naar meer maar dan thuis in een comfortabele stoel.

Na een lang weekend van bands, theater en films bekijken kom ik tot de volgende top tien.
1. Belle & Sebastian
2. Guillemots
3. The Veils
4. Johan
5. Wolfmother
6. Dirty Pretty Things
7. The Frames
8. Razorlight
9. Muse (omdat ik teveel gemist heb)
10. Snow Patrol

Maandag
Om zes uur gaat de wekker en ondanks de kleine twee uurtjes slaap voel ik me aardig fit. Na snel de buren gewekt te hebben, zoals afgesproken, is het tijd om even de tas in te pakken en het tentje af te breken. Dit lukt vlot waardoor we rond 07.15 uur camping 4 definitief achter ons laten. Nou ja, tot donderdag 16 augustus 2007 dan. De rij bij de bussen valt mee en al snel zijn Paul en ik in de bus naar Lelystad. Via een korte omrit met de trein, dat krijg je als je per ongeluk de verkeerde pakt, ben ik even na 11.00 uur thuis. Na een warme douche, een stevig ontbijt is het dan al weer tijd voor het volgende feestje, Lappendag Hoorn.

Inpakken en wegwezen

Lowlands 2006 - deel 2

2006-08-24T16:25:00.000+02:00

Een paar dagen per jaar is de gemeente Biddinghuizen in Flevoland ongeveer 55.000 inwoners rijker. Nabij attractiepark Walibi wordt dan het festival Lowlands gehouden. Een festival met veel muziek maar
ook aandacht voor theater, literatuur en films. Dit jaar stond op 18, 19 & 20 augustus alweer de 14e editie op het programma (voor mij de 5e), een uitverkochte editie met een redelijk sterke line-up. Een diversiteit van bandjes op het programma, van bombastisch als Muse tot de breekbare muziek van Belle & Sebastian. Van grootheden als Placebo tot aanstormend talent zoals a balladeer. In het komende drieluik zal ik verslag doen van mijn Lowlands ervaringen. Nu deel 2, een beschrijving van Lowlands zaterdag.

Zaterdag
Na alweer een goede nachtrust (dat slapen op festivals gaat me steeds beter af) sta ik rond 09.30 naast mijn tentje. Een beetje brak maar wel uitgeslapen. De opnieuw voorspelde regen is in geen velden of wegen te bekennen.

De eerste act van de dag staat in de India tent en is de trotste winnares van een Essent Award. Een Nederlandse popprijs waarvan de winnaars traditioneel op Lowlands zaterdag in de India hun kunsten mogen vertonen. Charlie Dée is een Rotterdamse singer/songwriter, aankomend najaar gaat ze samen met Solo op tournee. Live doet ze me een beetje aan Ellen ten Damme denken. Haar standaard en niet bijzondere liedjes, aangevuld met haar matige Engelse uitspraak maken dit een optreden dat me niet lang zal bijblijven.
Coolpolitics in de Lima is al een flinke tijd bezig en het is er behoorlijk druk. Met een roti-rol (zo lekker) in de hand beluister ik dit debat vanaf een lekkere zitplaats in de zon.

a balladeer

Niet lang daarna staan De Kevers geprogrammeerd in de Bravo, De Kevers is de Nederlandse vertaling van The Beatles, dit gegeven dekt dan ook direct de lading van het optreden. Het schrijversduo Robbert-Jan Henkes en Erik Bindevoet brachten enkele jaren geleden het boek ‘Help! The Beatles in het Nederlands uit’ waarin zij alle liedjes van The Beatles een Nederlandse (en vaak wat vrije) vertaling gaven. Tijdens dit optreden werden deze vertalingen vertolkt door vele Nederlandse artiesten zoals Solo, Jaqueline van Krezip, Floor van After Forever etc. Op de vele videoschermen die de Bravo rijk is werden de teksten vertoond waardoor er een leuke karaokesfeer ontstond. ‘Gisternacht’, inderdaad een vertaling van ‘Yesterday’ klonk erg mooi in het Nederlands. Al met al blijken De Kevers een leuk tussendoortje te zijn.
Na een halfuurtje verwissel ik de Bravo voor de kleinere India waar opnieuw een Essent Award winnaar mag optreden. a balladeer is aan de beurt. Het debuutalbum Panama doet het erg goed en dat is onmiddellijk terug te zien aan de opkomst van het publiek. Helaas staat het geluid niet helemaal goed afgesteld waardoor de gitaarpartijen veel te schel klinken. a balladeer kan deze keer niet overtuigen (ik heb ze al meerdere malen beter zien spelen). Toch klapt en zingt de volle India met veel plezier met Marinus en zijn maten mee.

In Lima is het de beurt aan het Britse / Braziliaanse Guillemots. En vanaf de eerste seconde van het optreden spelen ze een gewonnen concert. Het publiek klapt, danst en springt enthousiast mee op de muzikale chaos, en toch pakkende liedjes, die op het podium gespeeld worden. De band speelt een set opgebouwd uit nummers van hun EP ‘From The Cliffs’ en van hun nieuwe album ‘Through The Windowpane’. Een gitarist die zijn gitaar bespeelt met een accuboor, een zanger / toetsenist met 2 keyboards en een houten stoel en een beeldschone bassiste met een contrabas. Guillemots is een opvallende verschijning maar absoluut één van de hoogtepunten van deze Lowlands editie. Hopelijk zullen we nog met deze band te maken krijgen.

Guillemots bassiste Aristazabal Hawkes

Een kleine driekwartier later staat in de Grolsch het optreden van The Frames op het programma. Ik zag deze Ierse rockband een klein jaartje terug al in Tivoli, toen werd het een waar feest. Ook nu gebeurt dit weer. Zanger en gitarist Glen Hansard heeft er duidelijk zin in, hij staat geregeld te springen en dansen, en hij steekt met deze energie ook het publiek aan. Geregeld dienen we mee te joelen en zingen en af en toe worden we zelfs aangezet tot dansen. Een kapotte microfoon tijdens ‘Fake’ deert ook niet, het nummer wordt gewoon afgemaakt op de microfoon van de bassist. ‘Fake’ is ook meteen, samen met de nieuwe single (dubbele A-kant) ‘Falling Slowly’ een van de hoogtepunten van de set, die naar mijn mening iets te sloom en langdradig is. Met een iets hoger tempo en iets snellere liedjes had dit tot een van de hoogtepunten van het festival uit kunnen groeien, nu blijft het slechts bij een goed optreden.

Na The Frames bekijk ik weer wat straattheater in de buurt van de festivalmarkt. De Grolsch stroomt inmiddels weer behoorlijk vol voor The Raconteurs. Ik besluit echter naar de India te lopen waar The Noisettes staan te spelen. Een enthousiast Brits Indie trio wat rondom de zwarte zangeres Shingai Shoniwa is geformeerd. De zangeres doet met haar verschijning een beetje aan een jonge Skin terug denken. Van deze band zullen we de komende jaren zeker nog wel wat gaan horen.
Na een paar liedjes is het etenstijd, mijn tortilla eet ik op met op de achtergrond de feestmuziek van Nomades et Skaetera. Een Franse band die een mengelmoes van rock, ska en world de Lima in blaast. Ze krijgen hiermee de tent behoorlijk aan het dansen.

The Frames

In een vrij volle India staat Dirty Pretty Things inmiddels op het punt van beginnen dus ik zoek snel mijn plaatsje. Dirty Pretty Things is de band van oud Libertines zanger Carl Barat en is typisch zo’n band waarvan je maar af moet wachten hoe ze op het podium verschijnen, totaal dronken / stoned of juist vrij fit. Gelukkig voor Lowlands krijgen wij een vrij fitte band die een steengoede rock ‘n ‘ roll show neerzetten. Een paar weken voor het festival was het nog onzeker of het optreden wel doorging of dat er een reserve gitarist mee zou komen, zanger Barat had namelijk zijn sleutelbeen gebroken. Vanavond bleek al deze ophef voor niets, met een Union Jack als mitella speelde hij gewoon zelf gitaar. De set, bestaande uit nummers van het album ‘Waterloo to Anywhere’ en enkele liedjes van The Libertines, wordt er in niet meer dan vijfendertig minuten doorheen gejaagd daarmee de India in vuur en vlam zettend. Het feestje voor het podium, dat grotendeels aan onze Engelse gasten te danken is, geeft nog een extra dimensie aan het optreden.

Na een korte glimp opgevangen te hebben van Iggy Pop loop ik verder naar Alpha waar niet veel later Massive Attack zal optreden. Een plekje op de heuvel is goed genoeg aangezien ik niet heel veel van de band ken en ik zo de lichtshow en het publiek ook wat beter kan bekijken. Wat volgt is een degelijke maar sfeervolle show. Met veel en goed verzorgde zang. ‘Teardrop’ en ‘Unfinished Sympathy’ blijken live ook juweeltjes te zijn.

Na een uurtje X-Man 3 (film), een paar minuten 90’s-Now (dansfeest) en even en stukje Balkan Beats heb ik m’n tentje maar weer opgezocht.

Lowlands 2006 - deel 1

2006-08-24T13:32:00.000+02:00

Een paar dagen per jaar is de gemeente Biddinghuizen in Flevoland ongeveer 55.000 inwoners rijker. Nabij attractiepark Walibi wordt dan het festival Lowlands gehouden. Een festival met veel muziek maar
ook aandacht voor theater, literatuur en films. Dit jaar stond op 18, 19 & 20 augustus alweer de 14e editie op het programma (voor mij de 5e), een uitverkochte editie met een redelijk sterke line-up. Een diversiteit van bandjes op het programma, van bombastisch als Muse tot de breekbare muziek van Belle & Sebastian. Van grootheden als Placebo tot aanstormend talent zoals a balladeer. In het komende drieluik zal ik verslag doen van mijn Lowlands ervaringen. Vandaag deel 1, de donderdag en vrijdag.

Donderdag
Om 12.45 wordt er aangebeld en staat mijn vervoer richting het station voor de deur. Een treinreis zonder vertragingen brengt mij (en vele anderen) naar het station van Lelystad. De rij naar de pendelbussen is al snel gevonden en onder genot van een biertje wachten we (Paul en ik) geduldig op de bus. Opeens verschijnen er zeven pendelbussen en kunnen we dus meteen mee richting “de wachtrij”.

De wachtrij op donderdagmiddag.

Via de rechtkant langs de bomen kunnen we vrij ver vooraan in de rij gaan staan. De eerste deuren staat al open. Dit is uitzonderlijk aangezien de deuren nooit voor 18.00 uur open gaan. De organisatie verwacht noodweer en chaos die avond en wil dan het liefst zoveel mogelijk mensen binnen hebben. Door deze meevaller (want het noodweer blijft uit) zijn we al snel binnen en om 17.15 uur staat ons tentje al op een dan nog vrijwel leeg camping 4. Dan begint het wachten en het bewaken van ons plekje. Een andere groep (waartoe ook Jop en Maartje behoren) wil naast ons staan, vandaar dat we ons een groot gebied hebben toegeëigend. Even na 21.00 uur wordt ik gebeld dat ze gearriveerd zijn en even later heb ik ze het plekje gewezen. Na een aantal biertjes gedronken te hebben nemen we nog even een kijkje bij de 24-uurstent. Daarna is het bedtijd.

Ondergetekende bewaakt z'n plekje op camping 4

Vrijdag
Na een goede nachtrust staat voor mij een topdag op het programma. Vrijwel de gehele dag staan er bands geprogrammeerd die ik graag wil bekijken en er is maar weinig tijd voor een hapje en een drankje.

De band Wolfmother heeft de eer om het eerste optreden in de Alpha-tent te verzorgen. De muziek van trio uit Australië heeft het meeste weg van een mix tussen Black Sabbath en Led Zeppelin. Ze worden aangekondigd als “rock from another dimension”, harde gitaarlijnen, hoge vocale uithalen en opwindende orgelpartijen dus. Vanmiddag is het niets anders, vooral de nummers ‘Woman’ en ‘Mind’s Eye’ krijgen het publiek in de goed gevulde Alpha in beweging. Toch mist het optreden iets, bepaalde delen zijn wat langdradig en sloom doordat zanger en gitarist Andrew Stockdale nog al eens in een jam verzeild raakt. Op dit minpuntje na blijkt Wolfmother toch een prima festivalopener te zijn.

Razorlight

Dan is het tijd terug te lopen naar het Grolsch podium waar het Britse Razorlight geprogrammeerd staat. Twee jaar terug stonden ze nog in India (de kleinste tent van Lowlands) voor ongeveer 30 mensen te spelen (waaronder ondergetekende) nu staan ze in een bomvolle Grolsch. Dat er ongeveer 4500 Britten tussen staan komt de sfeer alleen maar ten goede. Waar de band in het thuisland al erg groot lijken ze in Nederland met hun tweede album “Razorlight” nu ook eindelijk door te breken. De band speelt in een hoog tempo, strak en met zanger Johnny Borrell hebben ze een echte show- en frontman in handen. De liedjes van het tweede album komen live beter uit de verf dan op de plaat maar de tent gaat echt los bij nummers als ‘Vice’ en ‘Golden Touch’ die van het debuutalbum afkomstig zijn. Een erg goed optreden.

De volgende band die ik zie zijn The Magic Numbers die voor het tweede achtereenvolgende jaar op Lowlands staan. Waar vorig jaar nog het kleine Charlie podium voor ze klaar stond hebben ze nu “promotie” gemaakt naar de Grolsch. De tent is niet helemaal vol gelopen voor dit viertal uit London. Bij de eerste twee liedjes is het geluid ronduit beroerd, dit wordt gelukkig daarna verholpen waardoor het een leuk optreden wordt. De lieve, sfeervolle jaren ’70 hippiepopliedjes krijgt het publiek lekker in beweging.

Halverwege verlaat ik de tent op zoek naar een mooi plekje bij The Veils.
Deze band maakt zijn debuut op Lowlands. Twee jaar geleden stonden ze ook al geprogrammeerd maar zegden ze af omdat de band uit elkaar ging. Nu staat er dus een nieuwe band op de bühne geheel naar de zin van zanger Finn Andrews.

Finn Andrews en Sophia Burn van The Veils

De set bestaat vooral uit nummers van het net verschenen Nux Vomica, slechts een drietal nummers is afkomstig van het debuutalbum. Dit heeft dan ook z’n weerslag op het publiek dat naar vrijwel onbekende liedjes staat te luisteren. De band is zeker in vorm en Finn voelt zich zichtbaar op zijn gemak. Hierdoor komen de donkere (hier en daar wordt geflirt met Nick Cave) en spannende liedjes prima uit de verf.

Na een klein uurtje kom ik weer met kippenvel de tent uit, een erg goed teken.
Van Bloc Party, een band die zeker op mijn programma stond, krijg ik jammer genoeg niets mee. De Grolsch-tent is tot de nok toe gevuld waarop ik maar besluit op één van de tribunes te gaan zitten en een hapje te gaan eten. Dat moet immers ook gebeuren.

Een van de leukste albums van 2006, Eyes Open, tot nu toe is gemaakt door het uit Dundee (Schotland) afkomstige Snow Patrol. Op vrijdagavond is deze band de afsluitende act van de Grolsch-tent. Om op Lowlands te kunnen spelen heeft de band zelfs een optreden op een festival in Oostenrijk afgezegd. Dat de band een reputatie heeft dat live optredens nog wel eens achterblijven bij de albums komt vanavond opnieuw uit, ondanks dat de band zichtbaar zijn best doet. Het eerste half uur van het optreden valt ronduit tegen, de liedjes klinken eentonig en de stem van zanger Gary Lightbody is lang niet zuiver. Het tweede half uur verandert dit en wordt het optreden toch nog goed. Het prachtige “Chasing Cars” krijgt de tent stil en ‘You’re All I Have’ krijgt het publiek aan het springen. Maar het absolute hoogtepunt moet dan nog komen. Tijdens ‘Run’ gaan er bij de zin “Light up, light up” opeens duizenden aanstekers de lucht in, een actie bedacht door platenwinkel Boudisque. Zowel de band als het publiek genieten zichtbaar van dit moment. Het optreden van Snow Patrol is leuk maar zeker niet meer dan dat.
Na het optreden van Snow Patrol wandel ik nog even naar Alpha om daar de tweede helft van Placebo te bekijken. Het wordt ook meer kijken dan luisteren want erg veel geluid komt er niet uit de Alpha. De set bestaat uit nummers van het album Meds aangevuld met de grote hits zoals ‘Every You And Every Me’ en een prachtige cover van Kate Bush’s ‘Running Up That Hill’ Jammer genoeg heb ik niet heel veel meegekregen van het optreden want het deel dat ik hoorde klonk erg strak.

Straat theater

De afterparty van de Vrijdagavond vindt plaats in India waar Never Mind The British op het programma staat. Een ruim vier uur lang feest met Britse muziek variërend van The Beatles tot Editors. Rond één uur willen de voetjes niet meer en besluit ik mijn tentje op te zoeken.

Haldern Pop 2006, na regen volgt zonneschijn

2006-08-11T21:19:00.000+02:00

Een halfuurtje over de grens met Duitsland ligt het dorpje Haldern. Een dorp waar amper wat te beleven valt, behalve dan het eerste weekend van augustus. Dan is het namelijk tijd voor het Haldern Pop festival.

Donderdag
Na een reis van ongeveer tweeëneenhalf uur en slechts twee keer gekeerd te hebben vinden we het juiste landweggetje naar het festival en camping terrein. Op een camping omgeven door maisvelden en op een kleine vijf minuutjes lopen van de Spiegeltent en het festivalterrein vinden we een mooie plek voor zowel de tentjes als de auto. De tent is snel opgezet en dus is het tijd om te eten. Een weggooi barbecue, een paar broodjes en twee pakken hamburgers voldoen prima voor een snelle en simpele hap. Op naar het festivalterrein om onze Ticketmaster-kaartjes om te ruilen voor een Haldern pop polsbandje.

Het meertje bij het festivalterrein in Haldern

De optredens van de donderdagavond vinden allemaal in de kleine (een capaciteit van ongeveer 500 mensen) en zeer sfeervolle Spiegeltent plaats. Het eerste optreden van de dag, van The Waking Eyes, is nog iets te vroeg voor ons maar voor het tweede zijn we ruim om tijd.
De Mystery Jets geven tijdens hun optreden alles. Helaas geldt dit ook voor de geluidsman want het geluid staat veel maar dan ook veel te hard. Dit komt het optreden helaas niet ten goede. Vooral de wat langere nummers blijven, in tegenstelling tot een aantal catchy nummers, niet overeind. Vanaf een zitplaats aan de zijkant bekijken we Martha Wainwright die een zeer degelijk optreden weggeeft. Vervolgens laat Novastar zien een goed ingespeelde band te zijn. Gezien de enthousiaste reacties van het publiek kan Joost Zwegers weer op een goed optreden terug kijken. Vermoeid van de lange reis zoeken we langzaam ons tentje weer op. Het optreden van Lambchop moeten we daarom helaas missen.

Vrijdag
Na lekker uitgeslapen en rustig ontbeten te hebben is het tijd om eens op zoek te gaan naar het meertje. Om dat te vinden hoeven we slechts de groep mensen in zwemkledij te volgen. Verscholen achter een paar weilanden en omgeven door bomen ligt het meertje. Zowel het weer als het water zijn heerlijk van temperatuur, ideaal dus om even lekker te zwemmen.

Even na half vier is het tijd om naar het festivalterrein te gaan. De eerste band op de bühne is The Veils. De band, en dan vooral zanger Finn Andrews, maakt een beetje een gefrustreerde indruk wanneer ze podium betreden. Al na een paar liedjes blijkt waarom. Finn breekt twee snaren van z’n gitaar, gooit deze woest op de grond en loopt na een luidde “FUCK” woest weg. Een aantal gitaren van de band zijn namelijk door luchtvaartmaatschappij British Airways vergeten waardoor er met instrumenten van The Revs gespeeld moet worden. Ondanks dit moment zet de band toch een goed optreden neer met een set die vooral bestaat uit nummers van het aankomende album Nux Vomica.

The Veils

Morning Runner lijkt vooral populair te zijn bij tienermeisjes aangezien zij het merendeel van het publiek vormen. De band maakt geen speciale indruk met hun matige standaard poprock liedjes.
Dat The Zutons een feestband bij uitstek is wordt maar weer eens bewezen. Met hun swingende, vooral dankzij saxofoniste Abi Harding, en soms zomerse liedjes krijgen ze een groot deel van het publiek in beroering.
De paar spatjes die tijdens het optreden van The Zutons vallen lijken het publiek niet te deren, maar even na dat optreden krijgt Haldern te maken met een echte wolkbreuk. De regenbui, die door een gebrek aan wind, vrij spel krijgt weet het terrein tot een grote plas water te veranderen. We Are Scientists werkt ondertussen gewoon hun set af en zijn zeer blij met het nog steeds aanwezige en in moddergevechten verwikkelde publiek. Zanger Keith Murray kan het dan ook niet laten er tussen te springen. Dankzij het weer was dit ook meteen het laatste optreden van de vrijdag voor ons. Mogwai heb ik nog heerlijk vanuit de tent kunnen luisteren, die speelden toch hard genoeg.

De regen en modder tijdens We Are Scientists

Zaterdag
Dat de tijden in de Spiegeltent met een korreltje zout genomen moeten worden bleek op de donderdag avond al. Ook op de zaterdag lopen de optredens bijna een uur achter op het tijdschema. Dit brengt ook leuke verrassingen met zich mee aangezien we nu het Britse Miracle Cure kunnen zien. Het bandje trakteert de tientallen toeschouwers op lekker rockende jaren ’60 rockliedjes. Door de vertraging in de Spiegeltent spelen Solo en GEM tegelijk. Hierdoor valt helaas niet de gehele Nederlandse inbreng te bekijken. De keuze valt op Solo, het tweetal geeft een mooi en intiem akoestisch optreden zien.

De festivalweide ligt er inmiddels weer iets beter bij, het uitgestrooide zaagsel heeft zijn werk gedaan. De zon, die vandaag dominant aanwezig, is doet de rest. De stevige gitaarnummers van The Rifles warmen het publiek lekker op en voor het eerst dit weekend lijkt de weide echt vol te stromen. Vanwege de warmte van de zon zoeken we een plekje in de schaduw. Bij een Diebels biertent kunnen (en mogen) we heerlijk op tafel zitten om vandaar de bands te bekijken.
De fantasierijke Canadese band Islands geeft een fris en leuk optreden weg. De band speelt muziek die wat weg heeft van een kruising tussen Arcade Fire en Polyphonic Spree.
Vanaf de dezelfde plek bekijken we ook de optredens van de Braziliaans Britse groep Guillemots en de stevige punkrock van The Wrens. De eerst genoemde speelt leuke pop liedjes met een duidelijke kop-staart structuur, maar toch zit aan ieder liedje een scherp randje. The Wrens moet het duidelijk hebben van de gedreven manier van optreden en de leuke interactie van het publiek.

De bijna droge festivalweide

Rond half zeven wordt het weer echt druk voor het hoofdpodium voor The Kooks. De jonge Engelsen spelen enthousiast en hun liedjes klinken opgewekt. Toch lijkt het optreden niet helemaal los te willen komen. Een van de verrassingen van het festival is de Schot Paolo Nutini. Zijn soms dromerige singer-songwriter liedjes komen live goed uit de verf. Dit komt vooral door de goede begeleidende band.
Een andere solo artiest op de bühne is James Dean Bradfield, de zanger van The Manic Street Preachers. De set bestaat vooral uit nummers van zijn solo album “The Great Western” aangevuld met enkele nummers van The Manics. Leuk extraatje was het gastoptreden van Ed Harcourt op de toetsen.

James Dean Bradfield

Laat op de avond wordt de show gestolen door Neil Hannon van The Divine Comedy. De zanger speelt samen met z’n negenkoppige begeleidingsband vreemde zweverige popnummers die, in combinatie met zijn podiumpresentatie, het publiek aan het dansen kreeg.
Tijdens de laatste band op het hoofdpodium, het optreden van The Twilight Singers, zijn we van het festivalterrein af gegaan in de hoop een plekje in de Spiegeltent te vinden. Deze bleek helaas al zo goed als vol te zijn en ook de rij was erg lang. De optredens van Ed Harcourt en Kante hebben we daarom niet kunnen zien.

Afsluitend
Haldern is in alle opzichten een geweldig festival. Met 5000 betalende bezoekers is het klein en gemoedelijk festival. Dit geldt zowel voor de bezoekers als voor de vele vrijwilligers die aan het festival meewerken. Ook op het gebied van de bandjes is er voor ieder wat wils, het zal niet snel voorkomen dat er twee vergelijkbare artiesten direct achter elkaar spelen. Ik heb me er dan ook prima vermaakt en wellicht het leukste festival beleefd dat er is.

De gebruikte foto's zijn van: Maarten Bakker, Maartje van der Heijden en Griet Linsen

M’n Ierland trip 2006 – Part 3

2006-07-27T16:35:00.000+02:00

Hierbij het derde en laatste deel van m’n Ierland verslag. We hebben het de laatste 2 dagen van de vakantie rustig aan gedaan. Het weer was van de hitte omgeslagen in een wat koelere periode (nog steeds rond de 25 graden overigens) en met meer bewolking en af en toe zelfs een bui.

Dag 6 - donderdag 20 juli
Net als vorig jaar kon het Pitch and Put spelen natuurlijk niet ontbreken. Ook deze keer vonden we weer een mooie baan, in Blarney.

De Pitch & Put course van Blarney

Pitch and Put is een soort minigolf, op een golfbaan met holes van ongeveer 50 meter is het de bedoeling in zo min mogelijk slagen je balletje in de hole te krijgen. Als snel bleek dat we een echte pro in ons midden hadden, Jordy won met een vrij duidelijk verschil. Daar konden zelfs de pogingen tot vals spelen van Arno niets aan veranderen. Zelf kon ik me niet mengen in de titelstrijd, het afslaan gaat prima alleen zo gauw ik in de buurt van de hole kom gaat het helemaal mis. Toch was het weer een leuk spelletje, eens op zoek naar een goede baan hier in Nederland.

’s Avonds gingen we, net als vorig jaar, naar de Greyhound races. Waar we vorig jaar echt in een klein lokaal stadion waren was dit nu zeker niet het geval. De baan van Cork, Curraheen Park geheten was groots, modern en druk. Over de avond gespreid konden we kijken naar 10 races, en ook nog eens naar 10 races in Dublin die via een tv scherm aan ons getoond werden.

De Greyhound races op Curraheen Park

Op al deze races kon natuurlijk ingezet worden. Na een aantal mislukte weddenschappen heb ik uiteindelijk vijf euro winst weten te maken, helemaal geen slechte oogst natuurlijk. Maar naast de weddenschappen, die je een race wel heel anders laten beleven, is het natuurlijk ook heel leuk om naar de mensen te kijken. Jong en oud komt er, onder genot van een pint, op de honden te wedden en dat geeft mooie taferelen. Ook het bekijken van de vele bookmakers en hun acties is erg leuk. Rond 23.00 uur was het tijd om weer huiswaards te keren.

De bookies

Dag 7 – vrijdag 21 juli
De vrijdag was onze laatste dag in Ierland. We besloten om een rit te maken door de omgeving en daarbij ook het grottencomplex “Caves of Mitchelstown” niet over te slaan. Na even gezocht te hebben, want natuurlijk kloppen de kaarten niet, vonden we ze uiteindelijk. De kaartjes konden we kopen aan de voordeur van een doodgewoon huis, geen kassa of winkeltje maar gewoon een woonhuis dus. Eenmaal binnen in het complex, waar het slechts een graad of 10 was waren vele soorten stalagmieten en stalactieten te zien maar ook veel soorten mineralen en zelfs enkele fossielen.

Laag hangende bewolking in de bergen

Na de grotten zijn we nog even verder gereden om wat van de natuur te zijn. Terwijl we om een aantal bergen reden, waarvan er zelfs een van ruim 900 meter hoog, zijn we ondermeer de county Tipperary (van het liedje inderdaad) en Limerick (van de Limerick inderdaad) doorgereden. Helaas hing de bewolking wat laag waardoor we de toppen niet hebben kunnen zien.

Dag 8 – zaterdag 22 juli
De wekker ging alweer om 03.00 uur aangezien we om 03.40 uur richting Cork Airport wilden vertrekken. Na een soepele nachtelijke rit waren we ruim op tijd op het vliegtuig en konden we onze sleutels van de auto inleveren en elektronisch inchecken. We dachten daarna even snel onze koffers in te gaan leveren maar daar dacht het grondpersoneel van Air Lingus anders over. In tegenstelling tot de andere maatschappijen openden zij hun balies een uur later. Gelukkig stonden we wel vooraan in de rij. Van de bagage verlost hadden we nog net even tijd voor een kop koffie en thee en een broodje, ook heb ik nog even een krantje gekocht. Bij het inchecken is m’n handbagage ook nog eens grondig doorzocht, dat krijg je als je je vier dagen niet scheert :P .

Air Lingus vlucht EI840

Eenmaal in het vliegtuig kregen we te horen dat we vanwege een “internal congestion” met een half uur vertraging zouden vertrekken (07.00 uur). Niets “internal congestion”, ze waren duidelijk te laat begonnen. De vlucht zelf ging prima, slechts een lichte turbulentie boven Engeland. Rond 09.30 landde we op Schiphol en konden we de bagage gehaald. Om 10.00 uur liepen we buiten tegen een zee van warmte aan en waren we na een weekje weer terug op Nederlandse bodem.

M’n Ierland trip 2006 – Part 2

2006-07-26T15:27:00.000+02:00

Het tweede deel van mijn reisverslag gaat over dag drie tot en met zes. Op deze dagen zijn we vrij fanatiek aan het rondreizen geweest. Natuurschoon, historie en cultuur stonden hierbij centraal.

Dag 3 – maandag 17 juli
Deze maandag zijn we vroeg opgestaan en al rond 09.00 uur met de auto vertrokken in de richting van Killarney om daar te beginnen aan de “Ring of Kerry”, een ruim 180 km lange rondrit door county Kerry, ten Westen van county Cork,. Een rondrit over wegen vaak net breed genoeg om elkaar te passeren. Onze gastvrouw had ons al afgeraden om deze rit zelf te ondernemen en met een rondtour mee te gaan maar natuurlijk waren we zo eigenwijs deze goede raad niet op te volgen en hem wel te rijden. County Kerry is een schiereiland in de Atlantische oceaan en kent een prachtig landschap met vele meertjes, kliffen en bergen tot wel ruim 900 meter hoog. Aangezien het weer prachtig weer was (met temperaturen ruim boven de 30 graden) leken het ons prima omstandigheden om de rit te maken.

Ladies View, The Lakes of Killarney

Het startpunt lag dus in Killarney, even buiten dit plaatsje, dat echt een toeristisch oord is, liggen de Lakes of Killarney en groot natuurgebied. Omdat we er al een lange rit naar Killarney op hadden zitten (ongeveer anderhalf uur) besloten we hier even een wandeling te maken en aan de rand van het meer een broodje te eten. Na een goed half uur vervolgden we onze rit de bergen in naar onze volgende stop, Ladies View. Een hoog punt op de flank van een berg met een prachtig uitzicht over de Lakes of Killarney. De tweede tussenstop was Moll’s Gap, opnieuw een uitzichtspunt deze keer over een dal. Via de plaatsjes Kenmare en Sneem vervolgenden we onze rit, de bergen werden inmiddels ingewisseld voor een meer bebost gebied langs de kust en af en toe mooie uitzichten over het water. Even na het dorpje Castlecove vonden we een prachtige baai met daarin een mooi strandje.

Het strandje bij Castlecove

Een prachtige plek dus voor een pauze en een verfrissende duik. In het prachtig blauwe en niet eens hele koude water hebben we dan ook even lekker gezwommen. Even verderop lag opnieuw een prachtig uitzichtspunt over vele groene weilanden, een baai en uiteindelijk de Atlantische Oceaan met daarin The Skelligs (eilandengroepje).

Prachtige vergezichten

Dat de Ierse wegen niet op deze temperaturen berekend zijn bleek ook maar vaak genoeg, vele wegen hadden te kampen met smeltend asfalt. Via de plaatsjes Waterville, Cherciveen en Killorglin eindigden we ruim zeven uur na vertrek weer in Killarney waar we gezellig in de pub Irish Stew en Fish & Chips zijn gaan eten.

Dag 4 – dinsdag 18 juli
Na de lange en inspannende dag van maandag besloten we dinsdag lekker even uit te slapen en daarna een beetje in de buurt te blijven.

Kinsale, gezien vanaf Charles Fort

Het weer was weer super, een strakblauwe lucht en opnieuw temperaturen die ruim boven de 30 graden lagen. De keuze viel op het schilderachtige havenplaatsje Kinsale en het daarbij liggende Charles Fort.
Het fort, dat door de Engelsen gebouwd is als bescherming tegen onder meer de Ieren, Spanjaarden en Fransen en is pas sinds 75 jaar buiten gebruik is zat weer vol historie en verhalen maar bood ook mooie uitzichten, ondermeer op de Oceaan en de haven.

Een deel van het gigantische fort

Na ons bezoek van het fort werd het tijd om wat te gaan eten, we besloten om Fish & Chips te halen en dit in het parkje op te eten. Na deze flinke hap gingen we opzoek naar een mooie plek om te gaan zwemmen.
Via smalle (berg)weggetjes kwamen we uiteindelijk bij “Head of Kinsale” en klein schiereiland in de Atlantische Oceaan met een aantal indrukwekkende kliffen en rotspartijen. Even verderop bleek er een prachtig breed strand te liggen. Na een snelle maar onhandige omkleedpartij bij de auto namen we een duik in het ijskoude water. Echt lekker zwemmen kwam er daardoor niet van en de prik van een kwal die ik kreeg hielp er ook niet echt bij. Toch waren we lekker opgefrist.

Kliffen bij Head of Kinsale

Dag 5 – woensdag 19 juli
Op woensdag kwam er een eind aan het supermooie weer en werd het wisselvalliger en (gelukkig) iets koeler, maar met ongeveer 25 graden hadden we nog steeds geen klagen natuurlijk. We besloten de stad Cork te bezoeken. Na heel makkelijk een parkeerplaats te hebben gevonden in het centrum maakten we eerst een wandeling over de hoofdstraat van de stad, The Grand Parade, helaas bleek dit een bouwput te zijn en liepen we via de oude Engelse markt naar de andere kant van de stad. Na een kort bezoek aan de HMV (cd winkel) staken we de River Lee over in de richting van de St. Anne’s Church en de Shandon Bells.

The Shandon Bells

Deze kerktoren is voor het publiek te beklimmen en geeft een mooi uitzicht over de stad Cork. Op weg naar boven was het verplicht om oorbeschermers te dragen vanwege de klokken. Aangezien het publiek ook het carillon mag bespelen, wat wij dan ook gretig gedaan hebben, is dit geen overbodige luxe. Helaas leek de stad Cork van boven ook niet al te aantrekkelijk waardoor we besloten de stad verder te laten wat het is en naar een andere plaats te gaan.

Dit werd Midleton, de plaats waar de grote Old Midleton Distillery gevestigd is, een Ierse Whiskey fabriek van de firma Jameson. Tijdens onze vorige vakantie hebben we het Jameson museum in Dublin al bezocht, dus deze keer konden we ook niet achterblijven.

Old Midelton Distillery

In het gigantische complex bestaande uit grote hallen, schuren, warenhuizen, de grote ketels en een mooie oude watermolen kregen we een mooie indruk hoe het productie proces tot vijfentwintig jaar geleden in zijn werk ging. Ook vingen we een glimp op van de nieuwe fabriek die even verderop lag. Natuurlijk werd de rondleiding besloten met een glas Jameson Whiskey.

M’n Ierland trip 2006 – Part 1

2006-07-25T15:21:00.000+02:00

Na het succes van onze vakantie in county Kildare van vorig jaar besloten we (Jordy, Marjolijn, Arno en ik) om dit jaar opnieuw Ierland te bezoeken. County Cork werd dit jaar ons doel en na enig zoekwerk werden er een geschikt huisje en een geschikte vlucht en auto gevonden. In de komende drie blogjes doe ik met woord en foto verslag van deze reis. Hier volgt deel 1, een beschrijving van de eerste twee dagen van de vakantie.

Dag 1, zaterdag 15 juli
Rond de klok van 07.00 uur klonk de ijsverkopersbel van de auto van Jordy’s vader en bracht ik m’n spulletjes naar de auto. Na een snelle rit kwamen we op Schiphol aan waar het behoorlijk druk was. Er was weer eens een computerstoring geweest en het inchecken had dus wat vertraging opgelopen. Na een electronische check-in (mooi systeem is dat) en een korte pauze voor een broodje begaven we ons naar gate d28 waar vlucht EI0841 van Air Lingus al op ons stond te wachten.

Onze Renault Laguna

Om 10.40 lokale tijd kwamen we, na een heerlijk rustige vlucht, aan op het vliegveld van Cork alwaar we snel ons bagage konden ophalen. Ook in Ierland bleek het prima weer, het kwik lag even boven de 25 graden.
Bij autoverhuur Avis kregen we tegen een kleine extra vergoeding per dag een luxere auto mee dan geboekt. Een vrij nieuwe Renault Laguna met elektronisch bedienbare ramen, airco en dakraam. Aan beenruimte en comfort dus geen gebrek tijdens de vele autoritjes die we zouden maken.

Ivy Bridge Farm

Eenmaal op de grote weg begon het zoeken naar ons verblijf voor deze week, “Ivy Bridge Farm”, eigendom van de familie O’Sullivan. Na even de boodschappen gehaald en de koffers uitgepakt. Was het tijd om onder het genot van een Smithwicks biertje lekker de eerste avond te relaxen.

Dag 2 – zondag 16 juli
Op de tweede dag in Ierland was het weer prima weer. Een strakblauwe lucht en temperaturen boven de 30 graden. Een mooie dag om een bezoek te brengen aan de toeristische trekpleister Blarney Castle, het kasteel waar de bekende Blarney Stone te vinden is. Volgens de legende krijgt de persoon die deze steen kust de gave om te praten als brugman.

Blarney Castle

Aangezien de Ieren overal studentenkorting geven kwamen we allemaal tegen half geld binnen (hey, we blijven Nederlanders) en brachten we eerst een bezoek aan de tuinen en het bos rondom het kasteel. In het kasteel bleek het nog een flinke klim naar de steen, deze lag namelijk helemaal op de bovenste verdieping. De lange klim op de steile wenteltrapjes, vooral voor Arno toch wat te lang, bracht ons langs de vele vertrekken in het kasteel. Dat je zo lekker rond kon dolen was een leuke ervaring. Eenmaal boven aangekomen genoten we van het uitzicht en liepen we langs de bekende steen.

Na Blarney Castle reden we door naar Fota Island, op dit eiland ligt het pitoreske havenplaatsje Cobh, dat lang geleden bekend stond als Queenstown. Het stadje, dat vroeger een belangrijke havenplaats was van Cork en een aanlegplaats was voor de grote schepen naar en uit Amerika, doet nu vooral dienst als toeristenplaats. Het kent ook genoeg historie, zo was het de laatste havenplaats van de Titanic en zijn er vlak voor de kust meer dan duizend mensen omgekomen toen de Lusitanie door een Duitse torpedo tot zinken werd gebracht.

Het hart van Cobh
In het Queenstown Heritage Centre wordt dan ook veel aandacht geschonken aan deze scheepsrampen, net als aan de Ierse emigratie naar Amerika. Het stadje zelf is ook erg leuk om te bezoeken. Een mooie boulevard met in allerlei kleuren geschilderde huisjes, palmbomen en de prachtige St. Colman’s Kathedraal die over de stad uitkijkt.

Top 10 albums van 2006 (deel 1)

2006-07-14T12:35:00.000+02:00

De tweede helft van 2006 is inmiddels aangebroken en daarom is het tijd om de balans op te maken van de eerste helft van het jaar.

1. Belle & Sebastian - The Life Pursuit
2. The Veils - Nux Vomica
3. Muse - Black Holes & Other Revelations
4. Johan - THX JHN
5. The Zutons - Tired of Hanging Around
6. Snow Patrol - Eyes Open
7. The Strokes - First Impressions of Earth
8. Delays – You See Colours
9. Solo - Solopeople
10.Mogwai - Mr. Beast

De lijst is gebasseerd op albums die ik in m'n bezit heb (en dus nog niet op releasedatum). Vandaar dat The Veils er al in is opgenomen.

Muse doet een poging zich opnieuw uit te vinden

2006-07-07T22:36:00.000+02:00

De afgelopen jaren is Muse uitgegroeid tot een grote band en is inmiddels een absolute headliner geworden. De release van het vorige album (Absolution), dat voor Muse begrippen vrij mainstream was, heeft hier zeker aan bijgedragen. Nu ruim tweeëneenhalf jaar later is Muse terug met het vierde studioalbum van de band getiteld Black Holes and Revelations. Tijdens het opnameproces zijn er een aantal nummers uitvoerig getest tijdens een try-outtournee in de Verenigde Staten.

Met Black Holes and Revelations keert het drietal uit het Engelse Teignmouth weer terug naar het karakteristieke bombastische geluid dat de band op haar eerste twee albums al liet horen. Toch is het zeker niet meer van hetzelfde, het tegendeel is zelfs waar. Muse doet een poging om de sterke bombastische rock van Showbiz en Origin of Symmetry te combineren met de rijker gearrangeerde popliedjes van Absolution. In deze opzet is de band zeker geslaagd.

Met het nummer Take a Bow wordt het album op een krachtige manier geopend. Het is een onheilspellend en episch nummer over corruptie en machtsmisbruik en zou het jongere broertje kunnen zijn van Apocalypse Please. De rijke hoeveelheid achtergrondkoren, electronica en bombast die in het nummer terug te horen is geeft ook direct een goed idee van het album. Dezelfde “grootsheid” valt terug te horen in het wonderschone Starlight en de nummers City of Delusion en Map of Problematique.
Vreemde eend in de bijt is de single Supermassive Blackhole die ongeveer drie weken voor het album wordt uitgebracht. Een bijna discoachtig nummer waarin zanger Matthew Bellamy duidelijk geïnspireerd lijkt door Prince. Ook het akoestische A Soldier's Poem en het vreemde Hoodoo wijken duidelijk van de overige nummers af.
Zo groots als het album begon eindigt het ook weer. Met Knights of Cydonia heeft Muse een nieuwe klassieker en een prachtige afsluiter voor de komende tournee in handen.

Black Holes and Revelations is een album geworden dat bestaat uit een bonte verzameling nummers die, ondanks dat ze totaal van elkaar verschillen, toch een mooi geheel vormen.
Helaas ontbreekt hier en daar de chaos die de band vroeger nog wel eens wilde creëren (denk hierbij aan Butterflies and Hurricanes of Citizen Erased), de nummers hebben nu vrijwel allemaal een standaard intro-middenstuk-slot structuur gekregen waardoor het geheel af en toe wat braaf wordt. Een erg groot gemis is dit niet, de nummers hebben allemaal voldoende kwaliteit en verschillen in zoverre van elkaar dat Black Holes and Revelations geen moment verveelt.

Wie Muse live aan het werk wil zien krijgt 20 augustus de kans, dan spelen ze op het Lowlands festival in Biddinghuizen. In het najaar volgt een Europese tournee.

Tracklist:
Take a Bow
Starlight
Supermassive Black Hole
Map of the Problematique
A Soldier's Poem
Invincible
Assassin
Exo Politics
City of Delusion
Hoodoo
Knights of Cydonia

Release datum: 3 juli 2006

Programma Haldern compleet!

2006-06-23T20:43:00.000+02:00

Met James Dean Bradfield (de zanger van The Manic Street Preachers) en The Futureheads is het programma van Haldern 2006 compleet.

Anna Ternheim
Ed Harcourt & Band
Element Of Crime
Final Fantasy
GEM
Guillemots
Islands
James Dean Bradfield
Kante
Lambchop
Martha Wainwright
Mogwai
Morning Runner
Motorpsycho
Mystery Jets
Novastar
Paolo Nutini
The Cooper Temple Clause
The Divine Comedy
The Futureheads
The High Dials
The Kooks
The Revs
The Rifles
The Veils
The Waking Eyes
The Wrens
The Zutons
Twilight Singers
We Are Scientists

Wat mij betreft een heerlijk programma. Zelf kijk ik erg uit naar The Veils, The Zutons, Mogwai, James Dean Bradfield, Guillemots en Mystery Jets. En er valt natuurlijk weer genoeg te ontdekken. Mocht het muzikaal allemaal wat tegenvallen is een duik in het meer altijd nog een heerlijk plan B.

Lowlands Update

2006-06-20T13:03:00.000+02:00

Vandaag heeft de organisatie van Lowlands weer een nieuwe reeks namen officieel bekend gemaakt. Het gaat hierbij om de volgende lijst:

Iggy & The Stooges - The Raconteurs - The Streets - Infadels - Panic! At The Disco - Johan - Pennywise - Less Than Jake - Razorlight - My Chemical Romance - Lostprophets - Matisyahu - Joan As Police Woman - Hot Chip - Noisettes - Larrikin Love - Guillemots - Lefties Soul Connection - Culcha Candela - Chico Mann - Pannonia Allstars Ska Orchestra - Blue Grass Boogiemen

Vooral met Johan, Razorlight, Larrakin Love, Noisettes en Guillemots ben ik erg blij. Vooral de laatste drie smaakten tijdens de laatste twee edities van London Calling naar meer. En met The Ranconteurs & Joan as a Police Woman valt er nog genoeg nieuwe namen te ontdekken. :)

Nog drie daagjes en dan heb ik vakantie, dan zal ik ook weer wat geregelder gaan posten.

Set Fire To The Third Bar

2006-06-05T22:56:00.000+02:00

I'm miles from where you are,
I lay down on the cold ground
I, I pray that something picks me up
And sets me down in your warm arms

Onlangs verscheen het nieuwe album van Snow Patrol getiteld Eyes Open. Daarop staat het nummer "Set The Fire To The Third Bar", een prachtig duet tussen Gary Lightbody en Martha Wainwright.

Drukdrukdruk, even bijpraten deel 2

2006-06-05T22:46:00.000+02:00

De laatste weken van het schooljaar zijn altijd hectisch maar dit jaar is het wel erg druk. Papers, tussenverslagen, interviews, presentaties en tentamens. De afgelopen en aankomende weken beheersen ze m'n leven.
Met de pinkster heb ik gelukkig even de tijd gehad om met vrienden bij te praten en een beetje op adem te komen.

Traditioneel op pinkstermaandag is de tv-uitzending van Pinkpop. Ondanks m'n liefde voor festivals en muziek is het echte Pinkpop voor mij nog niet aan de orde geweest. Tijdens deze uitzending komt traditioneel ook een nieuwe lading namen voor Lowlands. Helaas weinig verrassingen deze keer maar best leuke namen.
De nieuwe artiesten zijn:
Placebo - Snow Patrol - Danko Jones - Epica - The Veils - Wolfmother - Zero 7 - Fink - Psapp - Kelley Polar - Xavier Rudd - Macaco - Eugene Hutz - A Night Of Comedy - Applaus Om Niets Show - Boom Chicago

Vooral met de schuingedrukte namen ben ik erg tevreden. :)